Να κάτι που λείπει από την Ελλάδα και θα ήθελα να το ακούω συχνά. Ρεμπέτικα με σάζι.
AI-generated summary
Η συζήτηση επικεντρώνεται στην ερμηνεία ρεμπέτικων κομματιών με τη χρήση οργάνων όπως το σάζι και η λάφτα, κάτι που λείπει από την ελληνική μουσική σκηνή κατά τον Απόστολο Δημάκη. Ο Νίκος Πολίτης επισημαίνει διαφορές στην τεχνοτροπία εκτέλεσης μεταξύ ελληνικών και τούρκικων ζεϊμπέκικων, αναφερόμενος στην επιρροή του Αλί Φουάτ. Στη συζήτηση τίθεται το ερώτημα αν κάποια κομμάτια έχουν ελληνική προέλευση, με αναφορές σε κομμάτια όπως το “Καραμπουρούν”, και γίνεται λόγος για πιθανή μουσική ανταλλαγή μεταξύ Λέσβου και Μικράς Ασίας. Υπάρχουν επίσης αναφορές στη σχέση των κομματιών “Χαρμάνταλη” και “Ένας μάγκας στο Βοτανικό”, με την ομοιότητα των μελωδιών να αναγνωρίζεται αλλά και να αμφισβητείται ως προς την ταυτότητά τους.
Ζύλ, άμα ακούσεις (και δείς) τον Αλί Φουάτ να παίζει τούρκικο ζεϊμπέκικο θα συνειδητοποιήσεις ότι τα κομμάτια που ανέβασες είναι ουσιαστικά με μπουζούκι παιγμένα, όχι με σάζι. Τελειώς διαφορετικός τρόπος παιξίματος και του δεξιού και του αριστερού χεριού, άλλο άκουσμα ανοιχτών, άλλο πράμα κυριολεκτικά.
Είναι όμως τρομερός, δεν μπορώ να πώ τίποτα…
Σταθερή αξία ο Αλί Φουάτ
Οι συνδεσμοι από την αρχική ανάρτηση του Ζιλ φαίνονται στο «ακατέργαστο»
2 «Μου αρέσει»
Δεν το 'χουμε και σε ελληνικό αυτό; Ποιο είναι; Κάποιο μυτιληνιό μήπως;
Γιατί, τούρκικο ήταν το "Μην ορκίζεσαι βρε ψεύτρα; Έχουμε στοιχεία;
(δεν θα ήταν βέβαια η πρώτη φορά που ο Σαλονικιός κατοχύρωσε στο όνομά του τραγούδι που προϋπήρχε…)
Το πρώτο εννοούσα, το Καραμπουρούν.
Ειδικός βέβαια δεν είμαι, αλλά ακούγοντας το κομμάτι και έχοντας ακούσει αρκετά οργανικά και χωρίς στίχο κομμάτια τούρκικα, νομίζω ότι τίποτα από ελληνικά / ελληνοποιημένα κομμάτια δεν μου θυμίζει. Η διάρκεια του δείγματος είναι μικρή βέβαια, όμως η δομή της μελωδίας είναι τέτοια που δεν επιτρέπει επίθεση στίχου. Έχουμε τρία διαφορετικά μελωδικά μοτίβα, περισσότερα δεν νομίζω να υπάρχουν, αλλιώς ο Αλί Φουάτ θα μας τα γνώριζε και αυτά. Άρα, πρέπει να είχε παραμείνει οργανικό χωρίς στίχο, εκτός αν «πεταγόταν ως άχρηστο» το τρίτο μοτίβο και χρησιμοποιούνταν το ένα για εισαγωγή και το άλλο για στίχο, όμως το τέμπο είναι πολύ αργό για να κρατήσει τραγούδισμα. Επαναλαμβάνω, τίποτα γνωστό δεν μου έρχεται στο μυαλό.
Εγώ νομίζω ότι τουλάχιστον το πρώτο από τα τρία θέματα το έχω ακούσει σε ελληνικό, οργανικό και πάλι. (Ότι δε θα μπορούσε να είναι τραγούδι, συμφωνώ.)
Εισαγωγή από Μικρασία θα είναι…
Κατά τη γνώμη μου τα μικρασιάτικα στη Λέσβο (αν όντως είναι από Λέσβο, όπως ίσως αχνοθυμάμαι) δεν είναι εισαγωγής αλλά ντόπια. Μικρασιάτικο νησί είναι, γεωγραφικά. Μέχρι το '22, οι επαφές με την απέναντι στεριά ήταν τόσο ταχτικές όσο οποιουδήποτε νησιού με την αντίστοιχή του ενδοχώρα.
Το πρόβλημα είναι ότι στη Λέσβο παίζουν δεκάδες οργανικά ζεϊμπέκικα, με τίτλους που δεν είναι εύκολο να τους θυμάσαι.
Ε, ακριβώς!!! Αυτές οι επαφές έφερναν και τις μουσικές. Και Ξύλα και ένα σωρό άλλα. Από πού αλλού θα έρχονταν οι μουσικολογικές ανταλλαγές; Η Ελλάδα ήταν απλά μελλοντικό εθνικό όνειρο
Μου μοιάζει λίγο με το Χαρμάνταλι, χωρίς να είμαι σίγουρος βέβαια.
2 «Μου αρέσει»
σαν το ενας μαγκας στο βοτανικο σε ελευθερη αποδοση χιτζαζ…
Ναι, τη σχέση μεταξύ Χαρμάνταλη και Μάγκα του Βοτανικού την έχουμε ξανασυζητήσει. Όμως όχι, δεν εννοούσα αυτό.
Ελάχιστη η ομοιότητα με το harmandalı zeybeği
Μα είναι το “ένας μάγκας στο Βοτανικό”! Μπορεί να αναφέρεται ως συνθέτης του κομματιού ο Στέλιος Χρυσίνης αλλά η μελωδία είναι απαράλλαχτο το Χαρμανταλί Ζεϊμπεγί.
Εκεί: