Παραδοσιακό βιολί - εκμάθηση

Σε ευχαριστω πολυ για την εκτενη εξηγηση, τα ειχα κανει αυτα για την κλιμακα Ντο Ματζορε αλλα τωρα τα καταλαβα καλυτερα.

Οποτε αυτες οι κλιμακες που εχει μεσα στο βιβλιο που κανω (μεθοδος Laourex) θα μου φανουν καπου χρησιμες. Επειδη εχω ψαξει πολυ στο ιντερνετ αυτο που ειχα βρει ειναι οτι καθε δρομος ειναι 4χορδα η 5χορδα (δεν ξερω τι ειναι αυτα αλλα φανταζομαι σειρα απο 4 η 5 νοτες) και αν βαλεις συγκεκριμενους δρομους στη σειρα επαιρνες μακαμια. Επισης ειδα οτι στην Ελλαδα δωσαμε αλλες ονομασιες (ο ουσακ ειναι κανονικα ο κιουρντι και το αναποδο νομιζω). Δεν υπαρχουν καπου αυτα συγκεντρωμενα, και ισως με πληροφοριες για την ιστορια τους? (ας πουμε καπου ειδα οτι αρχικα υπηρχαν οι ελληνικοι τροποι φρυγιος, δωριος κτλ)

Ουσιαστικα αυτο που γινεται ειναι το χερι να μαθει να παιζει την καθε κλιμακα ή δρομο με ευκολια (δηλαδη αν ξερω οτι ειναι χιτζαζ να βαζω τις αλλοιωσεις ας πουμε αυτοματα εκει που πρεπει) και μετα μπορεις με το αυτι να βρεις σιγα σιγα το καθε τραγουδι?

Βασίλη η μέθοδος Laourex ουσιαστικά είναι για να βοηθήσει στα πολύ βασικά, δηλαδή ανοιχτές χορδές, παραγωγή ήχου και βασική τοποθέτηση αριστερού χεριού. Νομίζω όλα αυτά που ρωτάς είναι καλά αλλά πρέπει να περιμένουν λίγους μήνες, μέχρι να απαντηθούν μέσα από την κατανόηση της πράξης. Μη σε απασχολεί η σύγκριση κλασικού/παραδοσιακού σε αυτό το στάδιο, αυτή τη στιγμή κάνεις το καλύτερο πράγμα: χτίζεις το πολύ βασικό σου τεχνικό λεξιλόγιο, πολύ σύντομα θα εξερευνήσεις και τις μουσικές που σε ενδιαφέρουν.
Κουράγιο!

Ψαχνοντας βιβλια σχετικα με παραδοσιακο βιολι, βρηκα ενα του Γιωργου Βασιλακη και ξεφυλλιζοντας ειδα οτι χωριζεται σε 2 μερη, δυτικη και βυζαντινη/ανατολιτικη μουσικη. Επισης βρηκα ενα αλλο του Χρηστου Παγιατη το οποιο ειχε μεσα τους βασικους δρομους.

Υπαρχει καποιος εδω που να εχει αποψη πανω σε αυτα τα βιβλια?

Επισης, υπαρχει καποιο τραγουδι που να ειναι αρκετα (εως πολυ) ευκολο να βγαλω με το αυτι? Εβγαλα το happy birthday, αλλα θελω να ακουσω το βιολι μου να βγαζει και εναν “ελληνικο” ηχο.

Ο Παγιατης εχει βγαλει 2 βιβλια, αν μιλας για το μικρο μπορεις να το βρεις και ως ebook στο διαδικτυο. Αδεσποτα. Επισης καλο -για την ακριβεια πολυ καλυτερο απο του Παγιατη- για αυτα τα θεματα (αλλα δυστυχως δεν ειναι για βιολι) ειναι και το βιβλιο του Μυστακιδη για τη λαϊκη κιθαρα, το οποιο εχει διαθεσει ο συγγραφεας δωρεαν στο διαδικτυο.
Βεβαια, χωρις να εχω σχεση με το βιολι, θα σε συμβουλευα και εγω να εισαι υπομονετικος, διοτι τα βιβλια στα οποια αναφερομαι ορμωμενος απο το ποστ σου (Παγιατης και Μυστακιδης) ναι μεν μιλανε για δρομους, αλλα το γεγονος οτι προοριζονται για συγκερασμενο παιξιμο (κιθαρα, μπουζουκι κλπ) εχω την εντυπωση οτι ισως σε μπερδεψει. Γιατι ειναι αλλο το μακαμ ουσακ φερειπειν και αλλο ο δρομος ουσακ, υπο την εννοια οτι με τη λεξη “δρομος” αναφερομαστε κυριως σε εφαρμογη των μακαμ σε συγκερασμενο οργανο, οποτε αναγκαζομαστε να μετατρεψουμε το ασυγκεραστο σε συγκερασμενο ανα περιπτωση :S (πολυ χοντρικα το ειπα, αλλα δεν ειμαι αρκετα καταρτισμενος στη θεωρια της μουσικης για να το εξηγησω).
Αυτο που ειναι για βιολι ισως ειναι καταλληλοτερο, αλλα δε χανεις κατι να δειξεις και τις σημειωσεις του Μυστακιδη (απο τη στιγμη που ειναι δωρεαν και ευκολο στο κατεβασμα) στο δασκαλο σου, και αυτος θα σου πει περισσοτερα.
Αν και δεν τα εχω διαβασει ο ιδιος, απο διαφορα fora και απο μια γνωστη μου που μαθαινει κανονακι, βιβλια που αναφερονται σε παραδοσιακους δρομους ειναι: Το Τουρκικο Μακαμ - Murat Aydemir (περιεχει και cd), Οι μουσικοι τροποι στην ανατολικη Μεσογειο - Μ.Μαυροειδης. Δεν ξερω ομως αν απευθυνονται στο δικο σου επιπεδο. Δεν χανεις τιποτα να τους ριξεις μια ματια παντως.

Τωρα για τραγουδι με το αφτι… αυτο, ανεξαρτητως οργανου, εχει να κανει τοσο με την τεχνικη σου πανω στο οργανο, οσο και με το ποσο εχεις εξασκησει το αφτι σου. Για την ωρα κοιταξε να βελτιθεις οσο μπορεις σε αυτον τον τομεα, και μολις “παρουν” τα χερια σου καλα, θα αρχισεις να βγαζεις και με το αφτι.

Συνεχιζοντας δοκιμες με το αυτι εχω καταφερει να βγαλω απο μερικους σκοπους ορισμενα σημεια τους (λογικα χωρις σωστες αλλοιωσεις οποτε ειναι αχρωμα) οποτε εχω μερικες νεες ερωτησεις.

Στο παραδοσιακο βιολι, υπαρχουν σκοποι που παιζονται μονο αν αλλαξεις απο πρωτη σε αλλη θεση? (παρατηρησα στο youtube οργανοπαικτες οτι με γκλισαντο επαιζαν πανω στην ιδια χορδη αντι να πατανε στην απο κατω). Βοηθουν κυριως στην ταχυτητα η περισσοτερο στο χρωμα αυτα τα γλιστρηματα?

Επισης, υπαρχει μια καλη μεθοδος για να μπορω να αναγνωριζω σε τι δρομο ειναι ενας σκοπος ή πρεπει να βρω για τους γνωστους σκοπους σε τι δρομο παιζονται ωστε να εντασσω εκει και αλλες μελωδιες με παρομοιο ακουσμα?

Και τελος, τα παραδοσιακα (τα νησιωτικα με ενδιαφερουν κυριως) πως θα τα χαρακτηριζαμε με βαση την ταχυτητα που απαιτουν, γρηγορα ή νορμαλ? Απαιτει ταλεντο η ταχυτητα ή με τις πολλες επαναληψεις γινεται κατι σαν αυτοματισμος και το χερι παει μονο του?

Βασίλη όσο το ψάχνεις θα δεις ότι δεν υπάρχει ένα νησιώτικο ύφος αλλά το στυλ αλλάζει από τόπο σε τόπο αρκετά. Στην Κάλυμνο πχ κουρδίζουν σολ-ρε-λα-ρε, άκου αυτό .
Υπάρχουν κομμάτια/τραγούδια που μπορείς να παίξεις μόνο στην πρώτη θέση, σίγουρα κάποια είναι πιο σύνθετα από άλλα.
ένα που μου έρχεται στο μυαλό είναι το Καλαφάτικο, από το δίσκο Της κυρά Θάλασσας (Σαμίου). Το οποίο, όπως παίζεται στην συγκεκριμένη ηχογράφηση απαιτεί έκταση μόλις 1 οκτάβα, από τη λα ανοιχτή χορδή μέχρι την λα μια οκτάβα ψηλότερα. όχι ότι είναι εύκολος σκοπός αλλά είναι απλός σε σχέση με άλλους. Περισσότερα δε γνωρίζω, δεν το κατέχω και εγώ καλά το θέμα του νησιώτικου.
Η μόνη μέθοδος να αναγνωρίζουμε δρόμους/μακάμ είναι να τα μελετήσουμε και να δουλέψουμε με παραδείγματα. Αν παίξεις πχ 10 τραγούδια σαμπάχ , θα αναγνωρίσεις το 11το. Δες και ανάλογα βιβλία, υπάρχουν σχετικές συζητήσεις και στο φόρουμ.
Υπάρχουν χρήστες που γνωρίζουν πολύ καλά δρόμους εδώ (όχι εγώ, τώρα τους μαθαίνω)
Αυτό με το γλίστρημα μπορεί να είναι είτε εκφραστικό είτε τεχνικό θέμα.Σε μεγάλο βαθμό προσθέτει ίσως κάτι εκφραστικό, όπως γλυστράει και η ανθρώπινη φωνή.

όσων αφορά την τελευταία σου ερώτηση σχετικά με το βαθμό δυσκολίας: Οι περισσότεροι καλοί παραδοσιακοί βιολιστές (που μου έρχονται στο μυαλό) στις μέρες μας έχουν δυνατή τεχνική και την εφαρμόζουν ανάλογα με τις εκφραστικές απαιτήσεις του ρεπερτορίου. Δεν νομίζω κανείς να είπε "α δεν χρειάζεται να παίζω γρηγορότερα ή καθαρότερα γιατί μόνο νησιώτικο θα κάνω"
Ανεξάρτητα με το βαθμό δυσκολίας κάθε κομματιού, το γενικότερο επίπεδο φαίνεται. Η δυνατή δοξαριά, τα γερά δάχτυλα…

τώρα…ταλέντο…τι είναι ταλέντο; όλοι ότι μπορούμε κάνουμε…όσο δουλεύουμε, εξελίσσονται τα αυτιά, τα χέρια και το κεφάλι μας. Και προσπαθούμε να το χαρούμε και λίγο. Μην σε απασχολεί το ταλέντο.

Ως μη βιολιτζής μεν αλλά συστηματικός ακροατής νησιώτικων, σε γενικές γραμμές συμφωνώ με τον Αλκ. Να προσθέσω κάποια σχόλια: _____________ 1.

Μόλις; Μια οκτάβα είναι πολύ! Εντός μιας έκτης, Σολ-Μι ή Ντο-Λα, μπορείς να καλύψεις ρεπερτόριο εκατοντάδων σκοπών, εφόσον τραγουδιούνται. Αν είναι οργανικοί, συνήθως θα έχουν πράγματι μεγαλύτερη έκταση. _____________________2. Πράγματι, από μία άποψη δεν υπάρχουν νησιώτικα αλλά μόνο καλύμνικα, σιφναίικα, αμοργιανά, ροδίτικα, αξώτικα. Από μιαν άλλη άποψη, το «γενικό νησιώτικο» ρεπερτόριο δεν παύει σήμερα να αποτελεί μια πραγματικότητα. Το «γενικό νησιώτικο» έχει οπωσδήποτε κάποιο βαθμό ισοπέδωσης ως προς το ύφος, αλλά έστω κι έτσι απαιτεί μεγαλύτερη υφολογική - ερμηνευτική ευελιξία από το εξειδικευμένο παίξιμο ενός μόνο νησιού, που έχει συνήθως ένα μόνο ύφος με ελάχιστες υποπεριπτώσεις (π.χ. αργά και γρήγορα - τέρμα!). Από την άλλη, αυτό το ένα ύφος του κάθε νησιού μπορεί να είναι πιο δύσκολο να το πετύχεις. ____________________ 3. Δρόμοι: Είναι πολύ βασικό -το βασικότερο ίσως- θέμα ότι κάθε δρόμος έχει συγκεκριμένη βάση. Π.χ. το ραστ παίζεται ή από Σολ ή από Ντο. Αυτό, σε συνδυασμό με το ότι η πλειοψηφία του ρεπερτορίου χρησιμοποιεί μικρή έκταση, σε οδηγεί σταδιακά να αναγνωρίζεις την κάθε νότα αφ’ εαυτής. Ακούς δηλαδή ένα κομμάτι και, χωρίς να έχεις κοντά σου διαπασών ή όργανο ή να διαθέτεις “απόλυτο αφτί”, ξέρεις αν “πατάει” στο Ντο ή το Ρε ή το Μι. Το πολύ πολύ να μην μπορείς να βρεις αν είναι Ντο ή Σολ (οι δύο πιθανές βάσεις του Ραστ), Ρε ή Λα (οι δύο πιθανές βάσεις του Ουσάκ και του Χιτζάζ), Μι ή Σι (οι δύο πιθανές βάσεις των χουζάμ - σεγκιάχ). Ντάξει, δεν τρέχει. Αν δεν είναι το ένα θα ‘ναι το άλλο. Κατά παρόμοιο τρόπο δε θ’ αργήσεις να συνηθίσεις και πώς ξεχωρίζουμε, από τα διαστήματα, τον ένα από τον άλλο δρόμο της ίδιας βάσης -αυτό που λέει δηλαδή ο Αλκ.

— Νέο μήνυμα προστέθηκε στις 18:59 ::: Το προηγούμενο μήνυμα δημοσιεύθηκε στις 18:55 —

  1. Ταχύτητα: Οι 12νησιακές σούστες (π.χ. εδώ) είναι μάλλον ό,τι πιο γρήγορο διαθέτουν τα νησιά. Στις Κυκλάδες υπάρχουν αντίστοιχα οι γρήγοροι μπάλοι (στο τέλος και την κορύφωση μιας σειράς χορών με κλιμακωτή σειρά), αλλά καταλαμβάνουν αναλογικά μικρότερο ποσοστό.

τώρα εδώ που τα λέμε κάνω κατάχρηση του θέματος για προσωπικό μου όφελος και ζητάω συγνώμη αλλά έχω απορία:

αυτό που πολύ σωστά λες Περικλή συμβαίνει στην Οθωμανική λόγια μουσική κυρίως, στα υπόλοιπα,αν είσαι βιολιτζής θα παίξεις από εκεί που θα σου πει ο τραγουδιστής. Και αν σου πει να το ρίξεις και ένα τόνο θα το ρίξεις. Υπάρχει συγκεκριμένο τονικό ύψος που αντιστοιχεί σε δρόμους, όταν μιλάμε για λαϊκή παραδοσιακή μουσική;

Επεξεργασία …700 δημοσιεύσεις :102:

Αυτο με την ανθρωπινη φωνη και τα διαστηματα το παρατηρησα κι εγω, γιατι τα μονα τραγουδια που εχω βγαλει ως τωρα με το αυτι ειναι κατι αργοι εκκλησιαστικοι ψαλμοι, και 5-6 παιδικα τραγουδια χωρις δικη τους μελωδια εκτος απο τους στιχους (π.χ. “Ο δρομος ειχε τη δικη του ιστορια”).

Οταν κανω τις ασκησεις, τα δαχτυλα μου κουραζονται γυρω στα 30-45 λεπτα, αυτο θα αλλαξει με τον καιρο ή πρεπει να δω μηπως κανω κατι με λαθος τροπο? Θελω να πω, δυναμωνει το χερι οσο παιζεις (οχι σε ταχυτητα, στο πατημα των δαχτυλων αναφερομαι) η θα επρεπε πλεον να εχω συνηθισει (6 μηνες)?

Η δικη μου καταγωγη ειναι απο τη Λεσβο, σιγουρα εκει υπαρχει ενα ξεχωριστο υφος, το βιολι εχει ενα πιο θλιμμενο-μερακλιδικο ακουσμα. Εχω βγαλει τις 10 πρωτες νοτες απο τα “Ξυλα”, και την αργη εισαγωγη αυτου εδω του κομματιου

Εκτος απο το Καλαφατικο (δεν το βρισκω στο youtube) εχετε καμια αλλη προταση για καποιο ευκολο τραγουδι (οτιδηποτε, οχι μονο νησιωτικα) που να υπαρχει περιπτωση να βγαλω?

Δεν παίρνω όρκο για τους πιο σύγχρονους (μετα-ναξιώτες) μουσικούς, αλλά στα παραδοσιακά ιδιώματα ναι, σε πολύ μεγάλο βαθμό. Και λόγω παράδοσης αλλά και γιατί τα κουρδίσματα των περισσότερων οργάνων κάνουν ορισμένους τόνους ιδανικούς για ορισμένους δρόμους. Άλλωστε, ακόμη κι αν αλλάξεις τόνο για τον τραγουδιστή, όταν σε μια σειρά ενωμένα κομμάτια αλλάξει δρόμο θα ακολουθήσει την ίδια λογική (π.χ. ραστ ένα τόνο κάτω από το ουσάκ, όπου κι αν είναι αυτό). Οπότε, για να μείνουμε στο πρακτικό που μας ενδιαφέρει: Εντός δεδομένου δρόμου σταδιακά συνηθίζει κανείς να αναγνωρίζει τις διάφορες βαθμίδες αυτόματα.