συρτή: αλιευτικό εργαλείο που αποτελείται από μακρύ και συνήθως διάφανο συρόμενο νήμα με άγκιστρα και ομοίωμα ψαριού στο άκρο του/ η αντίστοιχη μέθοδος ψαρέματος
Τη λέξη συναντάμε στο τραγούδι του Τζουανάκου «Ο Κωσταντής» (1951)
Ήταν πρώτος στο καμάκι
και τεχνίτης της συρτής
μόνος του αργοπεθαίνει
ο λεβέντης Κωσταντής .
Βεβαίως και να προστεθεί και αυτό το λήμμα στο γλωσσάρι. Όμως, από τη συγκεκριμένη περιγραφή λείπει κάτι: εκτός από άγκιστρα και ομοίωμα ψαριού στο άκρο του, η συρτή έχει και βαρίδια, παρεμβαλλόμενα κατά μήκος του νήματος (πετονιά), που ρυθμίζουν το βάθος στο οποίο επιθυμούμε να ψαρέψουμε. Τα άγκιστρα πάλι, δεν είναι δεμένα πάνω στην πετονιά, αλλά καρφωμένα πάνω στα ψαράκια, ώστε να αγκιστρώνεται σ’ αυτά το ψάρι – θύμα. Κοντολογίς, η δική μου πρόταση:
*συρτή: αλιευτικό εργαλείο από μακρύ, διάφανο συρόμενο πλαστικό νήμα (πετονιά) με ρυθμιστικά του επιθυμητού βάθους βαρίδια και ομοίωμα ψαριού με άγκιστρα στο άκρο του / η αντίστοιχη μέθοδος ψαρέματος.
Και γιατί όχι κατευθείαν «πετονιά»;
Αντίστοιχα:
Με βαρίδια.
Με αυτά που ακούω και διαβάζω γύρω μου, την σήμερον ημέραν, έχω φτάσει να αμφιβάλλω κατά πόσον η λέξη παραμένει ακόμα γνωστή.
Γιατί ίσως κάποιοι αναρωτηθούν : Με βαρίδια; να τα κάνει, τί;