Ακούω τους δίσκους των Χειμερινών όλη μέρα εδώ και 2 χρόνια. Έφτασα σε ένα σημείο που ξέρω ολα τα τραγούδια απ’εξω και χρειάζομαι κάτι διαφορετικό. Λατρεύω αυτόν τον ήχο, το κανταδορικο ύφος, τους αντισυμβατικούς στίχους για το κατά τα αλλα σχεδόν ρεμπέτικο άκουσμα της ενορχηστρωσης.
Ψάχνω κάτι αντίστοιχο. Περισσότερη μουσική απο αυτό το είδος, που να προκαλεί το ίδιο συναίσθημα. Τη ζεστασιά των κολυμβητών βρήκα στους “Πλήρει Ντάξει” και σε ορισμένα τραγούδια των Ξέμπαρκων τελευταία. Βοηθήστε! Συμπλήρωστε τους δικούς σς αγαπημένους!
Τρομεροί οι χειμερινοί κολυμβητές, αγαπημένοι οι ξεμπαρκοι, αλλά για να μην ανοίξει πολύ η βεντάλια θα προτείνω να ψάξεις εκεί γύρω. Δηλαδή, τις μπάντες των ανθρώπων που συνεργάστηκαν με τους χειμερινούς. Mode Plagal, Μιχάλης Σιγανίδης, μπάντα της Φλώρινας, συγκρότημα Λαμπράκη, επίσης τους προσωπικούς δίσκους του Ισιδώρου Παπαδάμου.
Ενδεικτικά ονόματα, πενήντα χρόνια δεν χωράνε σε πέντε γραμμές. Εξάλλου γράφω στο πόδι και από μνήμης, μπορεί κι αυτά που έγραψα να είναι λάθος και να τα έχω συνδυάσει συναισθηματικά μέσα μου!
Σε ευχαριστώ για την πρόταση! Το τελευταίο άλμπουμ του Μιχαηλ το άκουσα και δε με ενθουσίασε, με τα υπολοιπα δεν έχω ασχοληθεί ενώ μου άρεσαν πολύ οι ερμηνείες του στην Αγία νοσταλγία. Θα επανέλθω με γνώμες.
Ίσως να μην πρέπει να κοιτάξω μακριά. Τους δίσκους του Παπαδάμου τους ακούω με μια —αν θέλεις— ενοχή. Σαν να επιστρέφω σε μια παλιά σχέση απο αγάπη, ξέροντας όμως ότι δεν θα κρατήσει την δεύτερη φορά. Η σχέση μου με τη μουσική των χειμερινών από δω και στο εξής μάλλον θα είναι τέτοια και όχι παράφορου έρωτα όπως όταν πρωτοξεκίνησε, αν και φοβάμαι ότι μάλλον να «ερωτευτώ» ψάχνω…
Δεν υπάρχει είδος! Οι Χειμερινοί είναι ένα είδος μόνοι τους. Πραγματικά δεν ξέρω τι άλλο ακούνε όσοι τους ακούνε, υποθέτω οτιδήποτε (καλό πάντα), ο καθένας τα δικά του…
Η μοναδική φορά που σκέφτηκα «αυτό θυμίζει Χειμερινούς!» ήταν με την Ομάδα Κόραξ, ένα βραχύβιο απ’ όσο ξέρω συγκρότημα προ εικοσαετίας και βάλε. Κάνε μια δοκιμή. Αυτό παρακάτω είναι μια λίστα ΥΤ μ’ έναν ολόκληρο δίσκο τους: