Είναι από την ταινία του Γρηγορίου (1953)
Κρίνοντας και από τη φωτογραφία, μια κιθάρα ακούγεται και παίζει ο Θανάσης Γιαννόπουλος.
Στο μπουζούκι συνοδεύει τον Τσιτσάνη ο Αθανασίου και παίζει ακορντεόν η Μαργαρώνη.
Η ταινία είναι «Οι μεγάλοι δρόμοι» σε σκηνοθεσία του Γρ. Γρηγορίου.
1 «Μου αρέσει»
Έχει ενδιαφέρον και η κατάληξη ενός κριτικού σημειώματος για την ταινία αυτή από την εφημερίδα ΑΥΓΗ:
"Και τώρα ας κάνουμε μια ερώτηση. Το ρεμπέτικο τραγούδι καθιερώθηκε πια οριστικά στις ελληνικές ταινίες σαν μέσο επιτυχίας; Γιατί τόσες καλλιτεχνικές παραχωρήσεις;"
2 «Μου αρέσει»
Αλήθεια, μια και (ως πασίγνωστον) δεν αγόραζα ΑΥΓΗ ούτε συνυπάρχοντος του Ριζοσπάστη, ούτε μη, θα ήταν ενδιαφέρον να ξέρουμε ποιες μουσικές και τραγούδια (Ελληνικές ή ξένες) άρεσαν στους αναγνώστες της εφημερίδας, τις εποχές εκείνες, και κατά πόσον η εφημερίδα ασχολήθηκε με αυτές, στις σελίδες της.
1 «Μου αρέσει»
Στη φωτογραφία ίσως παίζει κιθάρα κι ο τέρμα δεξιά, κρυμμένος στον ίσκιο (κάτω από το «8»).
Υποθέτω ότι θα ήταν αμφίδρομο: σε μια ταινία που «φιλοξενεί» και μουσική, κάθε συνιστώσα θα χάριζε λίγη επιτυχία στην άλλη.
Δε νομίζω να ήταν κάτι που αφορά μόνο το ρεμπέτικο ή λαϊκό και τις ελληνικές ταινίες εκείνης της εποχής. Σε κάθε είδους κινηματογράφο ή θέατρο, που να μην είναι πρωτίστως μουσικό το έργο αλλά να υπάρχουν και σκηνές με μουσική, το ίδιο δε γίνεται; Εδώ στον Καραγκιόζη λέει παλιά πήγαιναν ν’ ακούσουν κλέφτικο και αμανέ.
Όπως γράφει το σχολικό στο ΥΤ,το τι ακούμε δεν εχει σχέση με το τι βλέπουμε στην ταινία.
Στην ταινία βλέπουμε Τσιτσάνη,Μαργαρώνη Νίνου, Κρεουζη,Ανέστο Αθανασίου (γύφτος)
Και ακούμε Μπίνη,και Παπαδόπουλο.
Μπουζούκι παίζει ο Μπακάλης.
Δείτε το 3086 στο “τι τραγούδι ακούμε τώρα”
Η Βουγιουκλάκη στο θέατρο με τον θίασο της παρουσίαζε μιούζικαλ, π.χ. την Εβίτα. Και στην τηλεόραση οπερέτα, την Εύθυμη χήρα. Οι ταινείες της είναι αυτού του είδους, μουσικοχορευτική παράσταση με συνδετικούς διαλόγους. Και άλλοι σταρ του κινηματογράφου προέρχονται από την μουσικοχορευτική παράδοση της οπερέτας, επιθεώρησης κλπ. Κωσταντάρας, Βλαχοπούλου κλπ. Με την καθιέρωση του μπουζουκιού και “στα σαλόνια” ήταν λογικό να μπει και στο σινεμά, η μουσική στις ταινείες υπήρχε ήδη και προσαρμόστηκε στην νέα μόδα.
Σίγουρα από καλλιτεχνική άποψη ο νέος ελληνικός κινηματογράφος αντέδρασε σ αυτή τη συνταγή, ίσως ο κριτικός της Αυγής να σχετιζόταν με αυτή τη γενιά σκηνοθετών;
Ο κριτικός της Αυγής, δεν ξέρω αν σχετιζόταν με σκηνοθέτες, ηθοποιούς ή όποιους άλλους. Η «σκοπιά» πάντως, μέσα από την οποία έβλεπε τα πάντα, με πολιτικές θέσεις σχετιζόταν, όχι με συγκεκριμένες γενιές σκηνοθετών…
Δηλαδή κάτσε τώρα: επειδή η Αυγή ήταν επίσημο κομματικό όργανο (το 1953, του ΚΚΕ νομίζω), αυτό αρκεί για να συμπεράνουμε ότι ένας κριτικός κινηματογράφου, ανώνυμος ή πάντως άγνωστος σ’ εμάς εδώ, που σ’ ένα κείμενο που δεν έχουμε δει έγραψε αυτή τη φράση, αποκλείεται να είχε καλλιτεχνική άποψη και μόνο ακολουθούσε μια πολιτική γραμμή;
της ΕΔΑ
ε, δύο κλικ υπόθεση 
Και που να δει κανείς τι έγινε όταν δύο χρόνια αργότερα κυκλοφόρησε η “Στέλλα” του Κακογιάννη…
1 «Μου αρέσει»
Θαρρώ ο Νέος Ελληνικός Κινηματογράφος είναι αρκετά μεταγενέστερη υπόθεση από το 1953…
Γύρω στα 1965 δημιουργείται αυτό το καλλιτεχνικό κίνημα
Καλλιτεχνική άποψη και γενικότερα διαφορετική άποψη πέραν τις κομματικής γραμμής δεν υφίσταται σε κόμμα της αριστεράς ανέκαθεν. Οποτε μάλλον …..
Με την επιφύλαξη ότι εγώ δεν έχω διαβάσει τα άπαντα της κριτικής ταινιών και κάθε άλλου έργου τέχνης των αριστερών εντύπων, το βρίσκω κάπως αφοριστικό.
Στο συγκεκριμένο κείμενο, ο Β.Π. εντοπίζει συγκεκριμένα θετικά και αρνητικά στην ταινία, για παράδειγμα βρίσκει μάλλον ατυχή τη φωτογραφία αλλά «είναι προς τιμήν του κ. Δημόπουλου ότι έχει πιστέψει στην ηθική αντίσταση των απλών ανθρώπων και στην καλοσύνη του Ρωμιού». Αποκλείουμε να του φάνηκε όντως ότι η φωτογραφία είναι μάλλον ατυχής, αλλά να εκτίμησε αυθόρμητα αυτό το δεύτερο (που το διάλεξα επίτηδες, ενώ το άλλο με τη φωτογραφία είναι… πολιτικά ουδέτερο);
Είσαι κάπως, έστω, υπερβολικός. Δες πχ τα κριτικά δοκίμια του Αναγνωστάκη.
Ευτυχώς υπάρχουν και εξαιρέσεις σπάνια , αλλά υπάρχουν !!
1 «Μου αρέσει»
Για να μη μείνει παραπονεμένη, εδώ τμήμα της κριτικής της ταινίας από το εμβληματικό αριστερό περιοδικό ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ ΤΕΧΝΗΣ:
«Μπορεί η μαγκιά, το σερετιλίκι, το ρεμπέτικο τραγούδι κι ο χορός και τα μπουζούκια ν’ ανέβηκαν για μια στιγμή στην επιφάνεια απ’ το σνομπισμό μιας διεφθαρμένης αριστοκρατίας ή εξ αιτίας της αθλιότητας και της απογοήτευσης που δημιούργησαν δέκα μαρτυρικά χρόνια για τη χώρα μας, όμως ποτέ δεν ήταν κι ούτε και σήμερα είναι ελληνική πραγματικότητα. Κι ούτε υπήρχε λόγος να μεταφερθούν και στις Κάννες. Η μοιρολατρία, η δουλικότητα, η απαισιοδοξία, η απόγνωση αυτών των τραγουδιών, χαρακτηριστικά του κόσμου των καταγωγίων που τα γέννησε, έχει πάψει να συντονίζεται με τα υγιά συναισθήματα του λαού μας. Ο κ. Κακογιάννης, ξένος ακόμα στον τόπο μας, χρωστάει να μελετήσει βαθύτερα την ελληνική πραγματικότητα που μπορεί να περιλαμβάνει ακόμα, σ’ ένα κάποιο βαθμό, τα μπουζούκια, δεν κλείνεται όμως σ’ αυτά. Η αισθητική του συνταύτιση με τον θιασώτη των μπουζουκιών και συνθέτη του “Καταραμένου φιδιού” Μάνο Χατζιδάκι, είναι το λιγώτερο αποκαρδιωτική. Όπως κι εκείνος, δε θα συγκινήσει παρά μόνο τους εστέτ.»
(Αντώνης Μοσχοβάκης, «Στέλλα –ταινία ελληνική του Μιχάλη Κακογιάννη», Επιθεώρηση Τέχνης, τχ. 12, Δεκέμβριος 1955: σελ. 516)
1 «Μου αρέσει»
Ο Κακογιάννης γεννήθηκε στην Κύπρο το 1922, πήγε στο Λονδίνο το 1939 και ήρθε στην Αθήνα το 1952. Είναι λογικό να αντιμετωπίζεται με καχυποψία από τα ελληνικά αριστερά έντυπα της εποχής προερχόμενος από συνεργασίες με το BBC, ίσως και για οικογενειακούς λόγους αν είχαν υπόψη τους ότι ο πατέρας του Παναγιώτης έγινε “σερ” την εποχή της Παλμεροκρατίας.
1 «Μου αρέσει»
Ναι, μάλλον τον νεορεαλισμό συμπαθεί ο κριτικός, αν και ακόμα δεν είχαν γίνει οι προσπάθειες εισαγωγής του στο ελληνικό σινεμά όπως η “Συνοικία το όνειρο”
1 «Μου αρέσει»
Γιατί δεν έχω στην επιλογή κειμένου “παράθεση” πλέον? Έχουμε κάποια αλλαγή?
(Στη φωτογραφία ίσως παίζει κιθάρα κι ο τέρμα δεξιά, κρυμμένος στον ίσκιο (κάτω από το «8»).
Έχεις δίκαιο peple.μια κιθάρα ακούγετε αλλά βλέπουμε 2 κιθάρες.
Πρέπει να είναι κάτι με Μιχαλόπουλος το όνομα του.
Τον βλέπουμε και σε κάποια ταινία με Χιώτη -Λαύκα και αυτόν ,αν θυμάμαι σωστά.
Εδώ τον αναφέρει σαν Σπαγγαδώρο.
(Είναι αυτός?)
Ταινία :Χαμένοι άγγελοι (1948), Στίχοι: Μανώλης Χιώτης, Μουσική: Μανώλης Χιώτης, Πρώτη εκτέλεση: Ανδρέας Σπαγγαδώρος & Μανώλης Χιώτης,