Λογότυπο του οργανοποιού σε καπάκια μπουζουκιών

Νομίζω πως ο βασικός λόγος που ίσως μας ξενίζει τώρα ένα λογότυπο φάτσα/κάρτα στο καπάκι είναι οι προσληφθείσες παραστάσεις που έχουμε για το μπουζούκι. Και είναι καταλυτικές :
Το μπουζούκι, ένα λαϊκό όργανο, αντικείμενο κατασκευής από άγνωστους συχνά λαϊκούς οργανοποιούς και πάντοτε στο παρελθόν -μέχρι και τις μέρες μας- χειροποίητο και όχι εντός αλυσίδας παραγωγής δεν είχε ποτέ -ή σπανιότατα- να επιδείξει τυποποιημένη σφραγίδα προέλευσης.

Οι πυρογραφίες ή άλλες σφραγίδες που βλέπουμε σήμερα αφαιρούν λίγο από το μπουζουκι την “αθώα” ερασιτεχνική του και λαική υπόσταση, αυτή του οργάνου αγνώστου πλήν τίμιου κατασκευαστή που μέσα σε μια κάμαρα δύο επί τρία ως εργαστήριο, παράγει αριστουρτήματα ηχητικής και αισθητικής απόλαυσης… Και που αρκείται σε μία χαρτονένια διακριτική επισήμανση στο εσωτερικό που χρησιμεύει περισσότερο ως δέσμευση καλής λειτουργίας προς τον πελάτη.

Η ζωή όμως και η λαϊκή τέχνη εξελίσονται. Θα τις συνηθήσουμε και τις πυρογραφίες κι αν όχι εμείς… οι νεότεροι. Δεν αφαιρούν τίποτα από το όργανο, και είναι στην κρίση του καθένα να τις χρησιμοποιήσει ή όχι.

Μια και πιάσαμε το θέμα, να ειπωθεί και αυτό : Ενώ ακρετοί οργανοποιοί έχουν εντός του οργάνου καλαίσθητες σφραγίδες (εδώ να ξεχωρίσω την ιδιαίτερη οβάλ ετικέτα του Μάτσικα), υπάρχουν και κυρυφαίοι οργανοποιοί που δείχνουν να αδιαφορούν για την ετικέτα τους και αυτή μοιάζει με επαγγελματική κάρτα …δικηγόρου (ελπίζω να μην παρεξηγηθώ, η κάρτα ενός δικηγόρου εκμέμπει πρωτίστως σοβαρότητα και είναι αναγκαστικά λιτή).

Αυτό που θα ήθελα είναι αυτές οι ατσούμπαλες ετικέτες να γίνουν λίγο πιο ευπαρουσίαστες.
Ας πάρει και ένα μεροκάματο ένας επαγγελματίας γραφίστας !

3 «Μου αρέσει»

Έχω την εντύπωση ότι και εδώ μπαίνει θέμα ότι το ρεμπέτικο και τα όργανά του τα βλέπουμε “ρομαντικά” και κατά την γνώμη μου είναι και αυτό ένα από τα θέματα που δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα. Στην πραγματικότητα οι παραστάσεις που έχουμε από τα μπουζούκια είναι από επαγγελματικά όργανα γνωστών και καταξιωμένων κατασκευαστών της εποχής. Κανένας, ήδη από την τετράδα, δεν έπαιζε με “μάπα” μπουζούκι. Ο Μάρκος αναφέρει τον Γκελή π.χ.
Όσο για τις κάμαρες δύο επί τρία ως εργαστήρια, όλοι οι λαϊκοί μάστορες τότε σε τέτοια εργαστήρια δούλευαν. (Οι τσαγκάρηδες δούλευαν και έξω στον δρόμο). Όταν τους δόθηκε η ευκαιρία έφτιαξαν βιοτεχνίες που δεν είχαν καμιά σχέση με την “ρομαντική” δική μας φαντασία. (Π.χ. Σταθόπουλος).
Για το αισθητικό θέμα έχω τοποθετηθεί σε προηγούμενο ποστ.

6 «Μου αρέσει»

Καλησπέρα σε όλους,
Εμένα προσωπικά δεν μου αρέσει να φαίνεται το όνομα του κατασκευαστή στο καπάκι.
Αν θα αγόραζα μπουζουκι ξανά, από τους συγκεκριμένους, (Βαρλά η Καρβούνη)θα ζήταγα να μην υπάρχει, με τη λογική ότι αφού είναι για εμένα, και παραγγελία με χρόνο αναμονής , θέλω να είναι ακριβώς όπως το θέλω εγώ.
Μου αρέσει η ετικέτα μόνο στο σκάφος.
Διακριτικά πράγματα.
Εννοείται πως περί ορέξεως κολοκυθόπιτα και ότι ο καθένας κάνει ότι του αρέσει!!
Σας εύχομαι καλό βραδάκι!!

4 «Μου αρέσει»

Σωστά αλλά ποτέ σε εμφανές σημείο και ιδιαίτερα στο καπάκι. Εκεί είναι η ένσταση μου.

2 «Μου αρέσει»

Σα να ράβεις κουστούμι παραγγελία σε ράφτη και να σου βάζει φορσέ τη φίρμα του στο πέτο του σακακιού ένα πράμα… αν είναι δυνατόν…

4 «Μου αρέσει»

Απο την άλλη θυμάμαι την 10ετια του 90 που σκαγαν πόσα χιλιάρικα κάτι μπαρμπαδες για να πάρουν ενα κοντομάνικο με το κροκοδείλακι στο στήθος.
Άσχετο αλλά καταλήγουμε πάλι στο ότι όλα είναι υποκειμενικά στο λόγοτύπο…

Μα γι’ αυτό ο Άνθιμος τονίζει ότι αυτό που γίνεται με τα ετοιματζήδικα από φίρμα είναι άτοπο να γίνεται με τα κατά παραγγελία χειροποίητα.

(Προσωπικά, όπως είπα, δεν το συμμερίζομαι. Το κατανοώ όμως.)

1 «Μου αρέσει»