Βρήκα μια συνταγή και εντυπωσιάστηκα από τα αποτελέσματα!
Για κάποιους μπορεί να είναι αυτονόητο και να ξέρουν και καλύτερους τρόπους, αλλά εγώ που δεν το ήξερα άνοιξε ένας καινούργιος κόσμος μπροστά μου, και το λέω σ’ όσους άλλους δεν το ξέρουν κι ενδιαφέρονται.
Το αφόρητο ξύσιμο και ο θόρυβος που βγάζουν δίσκοι παλιοί και ταλαιπωρημένοι, ιδίως αγορασμένοι από τα μεταχειρισμένα (και από τα κακομεταχειρισμένα), αποδεικνύεται ότι κατά πολύ μεγάλο μέρος δεν οφείλονται σε ανεπανόρθωτες φθορές αλλά σε σωματίδια σκόνης που βρίσκει απάνω τους η βελόνα, και που δε φεύγουν με το απλό πανάκι / βουρτσάκι που τους καθαρίζουμε πριν από κάθε παίξιμο. Ακόμα και πηδήματα της βελόνας εξαλείφθηκαν.
-
Απιονισμένο νερό. Εναλλακτικά, λέει, μπορούμε να βάλουμε κοινό νερό που το βράζουμε και το αφήνουμε να κρυώσει. Φαίνεται ότι το θέμα είναι κυρίως να μην έχει άλατα. Έτυχε να έχουμε στο σπίτι σύστημα φίλτρου που φιλτράρει σχεδόν τα πάντα, και τα άλατα (καρατσεκαρισμένο από βραστήρες κλπ. που δεν έχουν καθόλου κατάλοιπα), οπότε έβαλα κατευθείαν αυτό.
-
Ήπιο σαπούνι πιάτων. Έτυχε και πάλι να έχω ένα από πράσινο σαπούνι ελαιόλαδου, που είναι ταμάμ.
-
Πετσέτα από… μικροΐνες.Δεν ψαρώνουμε: απλώς δεν πρέπει ν’ αφήνει χνούδια. Ένα βαμβακερό μακό είναι ό,τι πρέπει. Χρησιμοποιούσα το ένα μανίκι για το πλύσιμο, το άλλο για το ξέβγαλμα και την υπόλοιπη μπλούζα για το στέγνωμα.
-
Σ’ ένα μπολ, ένα φλιτζάνι από το «καλό» νερό με 2-3 σταγόνες σαπούνι. Την πρώτη φορά μού φάνηκε πολύ, βγάζει χοντρές σταγόνες αυτή η συσκευασία. Τη δεύτερη φορά έβαλα μια μικρή σταγόνα, και ήταν λίγο, δεν καταλάβαινα από τη μυρωδιά ποιο μανίκι έχει σαπουνάδα και ποιο σκέτο νερό. Το βρίσκουμε δοκιμάζοντας… Διαλύουμε το σαπούνι ανακατεύοντας απαλά, μην αφρίσει.
-
Σε άλλο μπολ, πιο μεγάλο, μπόλικο νερό από το ίδιο, σκέτο.
-
Βουτάω το ένα μανίκι στο σαπουνόνερο. Στραγγίζω. Περνάω όλο τον δίσκο απαλά, με κυκλικές κινήσεις.
Τώρα, εδώ καταλαβαίνουμε βέβαια ότι αν οι κινήσεις είναι τελείως κυκλικές δεν παίρνουμε τη βρωμιά, απλώς τη γυροφέρνουμε και στο τέλος την αφήνουμε μαζεμένη σ’ ένα σημείο. Άρα δε θέλει εντελώς κυκλικές, αλλά ελαφρώς σαλιγκαρωτές, ώστε στο τέλος να τραβήξουμε τη βρωμιά έξω αλλά χωρίς να πάμε πολύ κόντρα στη φορά των αυλακώσεων. Το ίδιο όπως με το βουρτσάκι του ξεσκονίσματος πριν από κάθε παίξιμο.
Σε μικρά 45άρια, αυτή η δουλειά είναι πάρα πολύ εύκολη. Με το καλό χεράκι κρατάω τον δίσκο με το πανάκι, κι απ’ τις δύο μεριές, και με το κακό τον γυρίζω. Για τους μεγάλους δε γίνεται έτσι, θα πρέπει να τους ακουμπήσω σε άλλο πανί και να τρίβω (απαλά!) κυκλοτερώς-σαλιγκαρωτά από πάνω, μόνο τη μία πλευρά.
-
Βουτάω το άλλο μανίκι στο καθαρό νερό, στραγγίζω, και κάνω το ίδιο.
-
Με στεγνό πανί κάνω ξανά το ίδιο.
Για μεγάλους δίσκους κάνω πρώτα το 6, το 7 και το 8 στη μία πλευρά και μετά τα ίδια στην άλλη.
- Αφήνω τον δίσκο σχετικά όρθιο σε τόπο σκιερό και χλοερό, π.χ. στο κενό ανάμεσα σε δύο βιβλία στο ράφι, για κάνα μισάωρο.
Αυτό είναι!
Δαχτυλιές δεν έφυγαν, ίσα ίσα που αποκαλύφθηκαν και μερικές που κρύβονταν κάτω από τη σκόνη. Δεν τόλμησα να δοκιμάσω κάτι πιο δραστικό (περισσότερο σαπούνι ή περισσότερο τρίψιμο ή λιγότερο στράγγισμα κλπ.), αλλά οι δαχτυλιές δεν επηρεάζουν τον ήχο.
Η διαφορά στον ήχο ήταν η μέρα με τη νύχτα.
Το δοκίμασα πρώτη φορά μ’ ένα δισκάκι που ήταν σε τέτοια χάλια ώστε δεν υπήρχε μεγάλος φόβος να γίνει ακόμα χειρότερα, και που δε με πολυένοιαζε γιατί κυρίως μ’ άρεσε σαν ωραίο αντικείμενο. Από κει που δεν το περίμενα, από διακοσμητικό μεταμορφώθηκε και σε χρηστικό! Οπότε το ξεφοβήθηκα και το ‘κανα και σ’ άλλους δίσκους. Λίγους λίγους, γιατί δεν έχω τόπο να στεγνώνω πολλούς στο στάδιο 9.