Εγώ πιστεύω, φίλοι, ότι δεν γράφονται ρεμπέτικα τραγούδια σήμερα με θεματολογία “πειριαώτικη”, το χασίσι, τα μαχαιρώματα και τα λοιπά, ως βιωματικά τραγούδια. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, τις οποίες και αγνοώ… Δεν βγαίνει κανείς να δηλώσει στα τραγούδια του ότι την πίνει και την βρίσκει, ότι θα σε σφάξει, ότι του κρέμεται το κόκκινο ζωνάρι, ότι ότι ότι, τέτοιες ιστορίες από τη ζωή του.
Βέβαια για να κάνω το δικηγόρο του διαβόλου, ας σκεφτούμε την περίπτωση του “Θεέ μου μεγαλοδύναμε” το οποίο “έσκασε” στην πιάτσα γύρω στο 1995 (καλά, ίσως κάποιοι να το ξέραν νωρίτερα, αλλά πάντως είναι ας πούμε της τελευταίας 30 ετίας;). Η μουσική του δεν είναι πειραιώτικη, ρεμπέτικη, (αλλά γιατί να είναι κιόλας;) και μάλλον αρέσει διότι αποπνέει μια μη βιωματική, ποιητική, πλατωνική ίσως επαφή με τον κόσμο του χασισιού μαζί με 250 gr θρησκευτικής ιεροσυλίας. Το τραγούδι αυτό αποτελεί περίτρανο παράδειγμα ότι η ιστορία αυτή με τα χασικλίδικα και μάγκικα ίσως δεν έχει “τελειώσει”, αλλά και ότι δεν είναι στην μουσική επικαιρότητα ως αλητεία, ως στάση ζωής. Το βαπόρι απ την Περσία; είναι ρεμπέτικο ή όχι; Για μένα είναι ένα μάγκικο τραγούδι. Δεν είναι ρεμπέτικο γιατί απλά περιγράφει μια ιστορία, πραγματική μεν, αλλά που απείχε από τη ζωή του Τσιτσάνη. Δεν ήταν ο ίδιος ο κοντραμπατζής, δεν ήταν ο ίδιος το αλάνι που έμεινε χαρμάνι. Έγραψε το τραγούδι όμως για τα αλάνια, κι αυτοί το ασπάστηκαν.
Όμως επειδή ρεμπέτικο δεν είναι μόνο το χασίσι κι οι φόνοι, μην ξεχνάμε ότι κάποιοι ρεμπέτες έγραφαν τραγούδια και μετά το 1955 (Μάρκος, Παπαιωάννου, Τσιτσάνης κτλ κτλ κτλ) και μέχρι και τις πιο πρόσφατες δεκαετίες (δηλαδή αυτοί που ζήσανε μέχρι το 80-90-00 Μητσάκης, Μπίνης, Καπλάνης, Τόλης Χάρμας…) λαϊκότροπα κατα βάση ρεμπέτικα και πιο “μοντέρνα” τραγούδια. Δηλαδή στα μουσικά δρώμενα των τρίχορδων, δεν μπορούμε να αναιρέσουμε την εποχή από το 1955 έως σήμερα, διότι κι εκεί γράφτηκαν πολλά τραγούδια από τα πρόσωπα που ονομάζουμε με την ευρεία έννοια ρεμπέτες. Πολύ όμορφα τραγούδια έχουν γράψει αφανείς δημιουργοί όπως οι Μιλάνοι. Για μένα αυτοί οι άνθρωποι ήταν τρανό παράδειγμα ρεμπέτικων δημιουργιών χωρίς χασικλήδικους/αλήτικους στίχους.
Τέλοςοι σύγχρονοι μουσικοί του τρίχορδου, οι μουσικοί της ταβέρνας και των πάλκων όλο και αναζητούν τις κλασσικές φόρμες του ρεμπέτικου για να πατήσουν και να γράψουν τραγούδια. Από ονόματα όπως ο Γκολές, ο οποίος έχει γράψει δικά του τραγούδια στο ύφος, μέχρι μέλη του φόρουμ και πιτσιρικάδες κτλ, όλο και κάτι γίνεται.
Κλείνοντας να τονίσω ότι το τί θα μείνει στην επικαιρότητα από αυτά, με αφήνει παντελώς αδιάφορο… και θα έπρεπε όλους μας. Δεν έχει καμία σχέση.