Τί ήταν αυτά «τ’ άθλα»; Εγώ, μόνο εκείνα του Ξενοφώντα ξέρω: " … τα δε άθλα ήν στλεγγίδες χρυσαί … (Κύρου Ανάβασις)
Και ωστόσο είναι οικογενειακή σας ποντιακή επιρροή στον Κωνσταντίνο το Μέγιστο..
1 «Μου αρέσει»
ποίων, άραγε, οικογενειακή επιρροή;
άθλα: άθλοι, αγώνες (ω, ρε κατακαημένο σύστημα…0
Μα, των Ελεαβουλκιδών επί μακρινοίς Γραικοίς.
Δεν εννοούσα αγώνες ή άθλους, Άνθιμέ μου, έπαθλα εννοούσα (στα αρχαία Ελληνικά: άθλα).
Ποιοι ήταν αυτοί οι “Ελεαβουλκίδαι”; Πότε έδρασαν, την “εποχή των Γραικών”;
Τέλος πάντων, μπορεί να μην κατάλαβαν όλοι, συγγνώμη που καταχραστήκαμε τον χώρο, αλλά όσοι καταλάβαμε γελάσαμε.
Άρχισε πρώτα ένα πινγκ-πονγκ με παροιμιώδεις φράσεις που προέρχονται από στίχους του ανωτέρω παραμπεμπόμενου στιχοπλόκου, και συνεχίσαμε με παραφράσεις άλλων στίχων του που δεν έχουν γίνει κατ’ ανάγκην παροιμιώδεις.
Αυτά.
Μια και υπάρχουν αρκετά “χαρτοπαικτικά” ρεμπέτικα, μου άρεσε αυτό το κειμενάκι για την περιρρέουσα ατμόσφαιρα (1889) Όλα τα λεφτά η φράση: το στάρι στο μύλο πηγαίνει κι εκεί κόβεται…
1 «Μου αρέσει»
Τι κείμενο είναι τούτο!!! Βρίθει αγνώστων λέξεων αλλά μου αρέσει! Έχει ενδιαφέρον. Θα ψάξω τις λέξεις αργότερα!
Πάντως κατέληξα στο συμπέρασμα ότι η χαρτοπαιξία είναι κακό πράγμα!
Ο Σεφέρης στα ημερολόγια του κυρίως έχει γράψει διάφορες μπηχτές για το ταγκό. Και γενικά το χρησιμοποιούσε για να μειώσει την αξία κάποιου στιχουργήματος. π.χ.
Ζεστό καλοκαίρι και το μεγάφωνο της πλατείας του Συντάγματος έπαιζε κάποιο ντόπιο ταγκό της εποχής. Τότε τα λόγια ενός καβαφικού ποιήματος ήρθαν από μόνα τους να τοποθετηθούν στη μουσική εκείνη:
Τον έχασ’ εντελώς. Και τώρα πια ζητεί
στα χείλη καθενός καινούριου εραστή
τα χείλη τα δικά του
Όταν συλλογιστώ ακόμη το “Ωραία λουλούδια κι άσπρα”, πάω να συμπεράνω πως το μεγάφωνο της πλατείας του Συντάγματος δεν ήταν και τόσο κακός κριτικός.
Από την πλευρά των ταγκοποιημένων ταγκόπληκτων ο Μπέζος θα γράψει
Αφού, άλλωστε, είναι γνωστόν πως ο παραγωγικότερος τόπος του κόσμου σε ταγκό είναι η Ελλάς. Κι αφού, μετά το πέρασμα του Μπιάνκο, γίναμε όλοι Ισπανοί!