Οι αμανεδες ειχαν σχεδον εξαφανιστει απο την δισκογραφια ΠΡΙΝ ερθει ο μεταξας και οι απαγορευσεις του και το ιδιο συνεβαινε και στα λαικα κεντρα. Αν θυμαμαι καλα οταν ηρθε η λογοκρισια του μεταξα ειχε ηδη δυο χρονια που δεν ειχε εκδοθει ουτε ενας αμανες στη δισκογραφια. Κατα την διαρκεια της δικτατοριας Μεταξα παντως εκδοθηκαν δυο αμανεδες, που ειχαν ηχογραφηθει προ της απαγορευσης πραγμα που δειχνει οτι οι μονοι μουσικοι νομοι που εφαρμοστηκαν ηταν αυτοι για τους στοιχους στα χασικληδικα . Απαγορευση σε μουσικους δρομους παντως δεν υπηρχε καμια και ουτε αντιλαμβανοταν κανενας τον νιαβεντη πχ ως κατι ξενο στην Ελληνικη μουσικη και πολυ σωστα. Ο Νιαβεντης βασικα ειναι ο β πλαγιος ηχος (μισιρλου) αν αρχησεις απο την τεταρτη. λα σι ντο ρε# μι φα σολ# λα(νιαβεντης) αντι για μι φα σολ# λα σι ντο ρε# μι (πλαγιος του β). Στην Αθηνα πανως αυτες οι κλιμακες παιζοταν στην κλασσικη μουσικη και ειδικα απο τον Καλομιρη πολυ πριν απο τους ρεμπετες. Ακομα και ο Κερκυραιος Σπυριδων Σαμαρας εχει ενα ιντερμετζο στον πλαγιο του β του 1893. Γενικα οι συνθετες της εθνικης σχολης γραφαν πολυ σε χρωματικες κλιμακες.
Δεν νομίζω
Π.χ.
κλπ
Από μια πρόχειρη αναζήτηση στο σήλαμπς με την ένδειξη ΑΜΑΝΕΔΕΣ πρόκυπτει ότι για το 1935 στη βάση υπάρχουν 21 ελληνικές ηχογραφήσεις και μια ηχογράφηση ΗΠΑ.
1936: 12 ηχογραφήσεις Ελλάδας.
1937: 10 ηχογραφήσεις Ελλάδας και 1 ΗΠΑ.
1938 και 1939: μηδέν ηχογραφήσεις.
Μεταξύ 1940-1954: 11 ηχογραφήσεις ΗΠΑ και 1 ελληνική.
Δεν κοίταξα παραπέρα και βέβαια πρόκειται για στοιχεία απλώς ενδεικτικά, που όμως απεικονίζουν την πραγματικότητα.
(Απ’ ότι θυμάμαι, παλιότερα στο σήλαμπς ήταν δυνατή και η αναζήτηση με χρονολογίες, που διευκόλυνε τέτοιου είδους έρευνες. Τώρα, αν δεν κάνω λάθος, δεν υπάρχει αυτή η δυνατότητα).
ΥΓ Κάποιες παραπάνω σκέψεις για τη μεταξική λογοκρισία βάζω σε άλλο θέμα εδώ.
Δεν έχει αναζήτηση με ημ/νια αλλά μπορείς να πατήσεις πάνω στη στήλη ημ/νια για να τα ταξινομίσει και να δεις οπτικά το διάστημα που θέλεις.
Ελπιζω να μην επαναλαμβανω γιατι δε διαβασα ολα τα ενδιαφεροντα σχολια, ακομη, αλλα θεωρω οτι και γεωγραφικα ο Μαρκος, ηταν κοντα σε πολλα, στα μικρατα του. Ειχε το νησιωτικο, ειχε το δημοτικο, ειχε και το σμυρναιικο ανατολιτικο. Δυτικες ψαλμωδιες ισως λογω Καθολικισμου? Μετα στον Πειραια, ηρθε σε επαφη ακομα περισσοτερο με τον ταμπουρα και το μπουζουκι και το πρωιμο μουρμουρικο τραγουδι που εχει τις δικες του επιρροες και αυτο. Ο μαρκος Συριανος μεν, αλλα το ζειμπεκικο και το χασαπικο τα ειχε δουλεμενα! Ηταν αρκετα all around περιβαλλον η Συρα, πιστευω!
Πρέπει να θυμόμαστε πάντα ότι η Σύρα δεν ήταν απλώς ένα κυκλαδονήσι με την τοπική του λαϊκή παράδοση. Αν ο Μάρκος είχε γεννηθεί π.χ. στην Πάρο, θα λέγαμε «α ωραία, Παριανός, άρα λογικά μικρός θα άκουγε συρτά και μπάλους, τζαμπούνες και βιολιά».
Υπήρχε κι αυτό στη Σύρα, αλλά υπήρχε επίσης η τεράστια, περίλαμπρη Ερμούπολη, ιστορικά η μεγαλύτερη πόλη του Αιγαίου μετά τη Σμύρνη από τότε που ιδρύθηκε, που όχι μόνο ήταν η αυλή των θαυμάτων σε ό,τι αφορά κάθε είδους αστικό ή λαϊκό πολιτισμό, αλλά επιπλέον ΔΕΝ κατοικούνταν από Συριανούς!
Ήταν ελληνική βέβαια, ενώ η Σμύρνη προ '22 ή η Θεσσαλονίκη ήταν πολυεθνικές. Αλλά πέρα από αυτό, ήταν κεντρικός κόμβος ευρύτατων πολιτισμικών δικτυων.
Συνεπώς, το ότι το χασάπικο και το ζεϊμπέκικο ο Μάρκος τα είχε δουλεμένα δεν έρχεται σε αντίφαση με το ότι ήταν Συριανός, απεναντίας είναι αναμενόμενη συνέπεια. Άλλος Συριανός με διαφορετικές τάσεις αλλά με το ίδιο μεράκι θα μπορούσε να έχει διαπρέψει στην οπερέτα ή -δεν ξέρω- σε χίλια δυο άλλα είδη μουσικής.
Βεβαιότατα! Και μάλιστα, με το ύφος και τα χαρακτηριστικά εκείνα που εμείς οι νεώτερες γενιές θεωρούμε αστικά και όχι «Δημοτικά». Το λέω αυτό γιατί ζεϊμπέκικος χορός υπήρξε πολύ πριν την Μικρασιατική Καταστροφή, και στην Μυτιλήνη, και στο Πήλιο, και αλλού στην Ελλάδα, όμως είχε διαφορετικά χαρακτηριστικά, πιο κοντά στην «δημοτική» παράδοση και όχι στην αστική λαϊκή. Γιατί ακριβώς, η Σύρος της εποχής του Μάρκου είχε αστική κουλτούρα, όχι “νησιώτικη”.
