ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΡΚΟ (κι όχι μόνο)


#1

Εχοντας δει δεκάδες “μελέτες” πάνω στο λαϊκό τραγούδι και τους ανθρώπους του, από κάποιους “ειδικούς” κατέληξα πάλι στο ίδιο συμπέρασμα:
Με μοναδική εξαίρεση το Νέαρχο Γεωργιάδη (ίσως και καναδυό ακόμα) είναι όλοι τους αεριτζήδες, που σκοπός τους δεν είναι η παρουσίαση κάποιου θέματος ή συμβολή στην πολιτιστική μας ανάπτυξη (όσο αφορά τη μουσική μας παράδοση), αλλά η προσωπική τους προβολή και η …κονόμα.
Αλλά ακόμα και αποσκοπώντας στην προσωπική τους προβολή, θα έπρεπε να έχουν καταφέρει να παρουσιάσουν κάτι το καλό. Αντίθετα αποδεικνύουν συνέχεια ότι έχουν δυο σοβαρά προβλήματα:

  1. Τους χρακτηρίζει η ημιμάθεια (μάθαμε απέξω δυο βιογραφίες ρεμπετών και τα ξέρουμε όλα).
  2. Δεν κατανοούν το “χώρο”, αφού ούτε ανήκουν ούτε κατάγονται από αυτόν.
    Παραθέτω ένα άρθρο του Ακη Πάνου για το Μάρκο Βαμβακάρη, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Ντέφι” το Μάρτη του 1987. Ο μεγάλος Ακης σε δυο-τρεις σελίδες καταφέρνει να πει ότι δεν κατάφεραν να πουν οι “ρεμπετολόγοι” χαλώντας αρκετά …κιλά χαρτί.
    Ελπίζω να το “Ντέφι” να καταλαβαίνει την “αγνότητα” της πρόθεσης και να μην μπει στο πνεύμα του υπουργού Δικαιοσύνης και μας σκάσει καμιά μήνυση.

<FONT SIZE="+2">Ο ΜΑΡΚΟΣ ΗΤΑΝ Η ΑΡΧΗ</FONT>
<FONT SIZE="+1">Ο Ακης Πάνου μιλάει για το Βαμβακάρη</FONT>

<FONT SIZE="+2">Η</FONT> μάνα μου συνήθιζε να τραγουδάει, όπως και όλο της το σόι σε αντίθεση με το σόι του πατέρα μου.
Μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι η μάνα μου ήταν ρεμπετοστοιχείο και τα τραγούδια που άκουγα στο σπίτι μας ήταν ρεμπέτικα. Ετσι, το Μάρκο τον ξέρω ακουστικά από τότε που γεννήθηκα. Δεν υπήρχε προκατάληψη κι απ’ όσα είχα καταλάβει οι συγγενείς της ήταν κάπως περιθωριακοί τύποι της εποχής.
Ο πατέρας μου ήταν Αθηναίος και ανύποπτος σε σχέση με την Πειραιώτισσα μάνα μου που ήταν ξύπνια γυναίκα παρόλο που ήταν κλεισμένη στο σπίτι.
Εμένα ο Μάρκος μου πήγαινε στ’ αυτιά μου χωρίς να ξέρω γιατί, χωρίς να ξέρω ότι τα τραγούδια ήταν δικά του, ότι ήταν Συριανός, ότι προερχόταν από ένα αστικό κέντρο. Δεν ήταν ο Τσιτσάνης απ’ τα Τρίκαλα. Ηταν ο Μάρκος απ’ τη Σύρα, ο Φραγκοσυριανός. Αυτό εμένα μου πήγαινε. Ημουνα πιτσιρίκος και η αλητεία μου πήγαινε πιο πολύ. Τα αλάνια μου κάνανε περισσότερο απ’ ότι τα παιδιά που ήταν «στημένα».
Ητανε το ’46 που είχανε μαζευτεί όλοι στου Καλαματιανού, ο Μάρκος, ο Τσιτσάνης, ο Γενίτσαρης, ο Ηλίας ο Ποτοσίδης, η Μπέλλου… Απέναντι στην παραλία στα πυροβολεία που ’χαν αφήσει οι Γερμανοί έχω καθήσει κι έχω χαζέψει απ’ αυτά που ακούω κι έχω ξεχαστεί. Γυρίζω σπίτι κατά τις τρεις το πρωί και με παίρνει ο πατέρας μου και με πηγαίνει στο τμήμα. Μ’ αφήνει εκεί μέχρι το μεσημέρι και γυρίζοντας απ’ το γραφείο με παίρνει στο σπίτι και μου λέει ή δουλειά ή σχολείο, και του λέω δουλειά. Ετσι έφυγα απ’ τη σχολή μηχανικών που πήγαινα. Στα 13.
Δηλαδή, ο Μάρκος ήταν η αιτία που παράτησα το σχολείο, χωρίς αυτός να ξέρει τίποτα. Πέρα από το ότι γενικότερα καθόρισε την πορεία του ρεμπέτικου τραγουδιού, εμένα προσωπικά με επηρέασε πολύ, ίσως έχει χαράξει την πορεία μου.
Οταν όμως έβαλα μουσική στα κομμάτια μου το μυαλό μου δεν ήταν στημένο στο Μάρκο. Τα ακούσματα ήταν ο οδηγός μου αλλά υποβολέας ήταν ο στίχος μου. Αυτό που έχω κρατήσει απ’ το Μάρκο είναι ότι έλεγε τη αλήθεια της εποχής του χωρίς φόβο και χωρίς πάθος. Αυτό προσπάθησα να «μιμηθώ». Φιλοδοξώ να λέω την αλήθεια της εποχής μου. Με επηρέασε από πολλές μεριές, ιδεολογικά κι ανθρώπινα κι όταν επηρεαστείς τόσο πολύ από κάπου όλα τ’ άλλα χωρίς να τα παραγνωρίζεις και χωρίς να τα διαγράφεις σου φαίνονται πολύ μικρότερα, γιατί είσαι αναγκασμένος όλα -εφόσον είναι αυτής της σχολής- να τα παραβάλεις με τα πρότυπα.
Σιγά-σιγά σταμάτησα να τους ακούω τους επόμενους. Τους άκουσα, έκανα τις παραβολές μου κι όσο το πράγμα ξεπλενότανε, κάποια στιγμή σταμάτησα και να τους ακούω. Ο Μάρκος ήταν καθοριστικός.
<FONT SIZE="+2">Τ</FONT>ο ’46 πρωτοανέβηκα στο πάλκο και κατά το ’50 πρωτογνωριστήκαμε με το Μάρκο. Ημουνα 17 χρονών και ήταν ο μόνος άνθρωπος που έπαιρνα κουράγιο. Αν και δεν είχα ακόμα βάλει τραγούδια, απλώς έπαιζα μπουζούκι σε κάποια μαγαζιά, δεν έκανε πως δε με γνωρίζει. Το ίδιο κι όταν έμπλεξα με τις εταιρίες που αυτουνού ουσιαστικά του είχαν κλείσει τις πόρτες. Τον είχαν φτάσει οι υπάλληλοι των εταιριών, που τις είχε ανοίξει αυτός και τις είχε κάνει εταιρίες, να τον αφήνουνε στον προθάλαμο, να περιμένει στο χωλ ή να του παίρνουν τα τραγούδια για να κάνουνε ακρόαση οι …έτσι, οι ειδικοί!
Οποτε μ’ έβλεπε με σταμάταγε κι είχε πάντα να μου πει μια καλή κουβέντα. Πίστευε ότι εγώ ξέρω γράμματα. Δεν είχαμε συζητήσει ποτέ πάνω σ’ αυτό, γιατί ήταν τέτοιος ο σεβασμός μου που εγώ δεν του ανοιγόμουν ποτέ. Με πιάνει μια μέρα και μου λέει με τη βαριά φωνή του: «Κοίταξε να δεις, μη στενοχωριέσαι καθόλου. Εσένα δεν μπορούν να σου κάνουν τίποτα. Εμείς είμαστε αγράμματοι και μας πιάσανε κορόιδο».
Αυτός ο άνθρωπος ενώ ήταν τελείως ξένος σε μένανε, γιατί ήταν πολύ μεγάλος για να ’ναι φίλος μου, με επηρέασε καθοριστικά. Αν δεν ήταν ο Μάρκος δεν ξέρω αν θα είχα το κουράγιο που έχω μέχρι σήμερα. Από τις πέντε κουβέντες που μου ’λεγε και από τη στάση του, όχι μόνο απέναντι σε μένα.
Επειδή ήμουνα πάντα κόντρα στα κοινωνικά πράγματα ασυναίσθητα μες στα τραγούδια του Μάρκου άκουγα κάποιο αντικοινωνικό -μετάφρασέ το όπως θέλεις- στοιχείο, κόντρα στην κοινωνία χωρίς να την πειράζει. Ακουγα έναν άνθρωπο που έλεγε στην κοινωνία «άσε με ήσυχο». Δεν ήταν κόντρα, έλεγε μη μου πας εύ κόντρα. Δεν ήταν αυτό που λέμε σήμερα αναρχικός, όμως τον ενοχλούσε η οργανωμένη κοινωνία που κάπου του ’μπαινε στα προσωπικά του.
Αυτό πέρναγε μέσα από τα τραγούδια του, ή της παρέας του αν θέλεις. Μιλάω γενικά για το κλίμα της εποχής, γιατί τότε κι εγώ δεν ήξερα ποιό ήτανε του Μάρκου και ποιό του Μπάτη… Από μικρός τα θυμάμαι, από τα χρόνια που ο νονός μου με πήγαινε βόλτα με την καταβρεχτήρα.
Οταν άκουγα «τζαρές δε γίνεται παιδιά, να τον πιούμε στη σπηλιά, γιατί μες στην πολιτεία φυλακή κι εξορία», δεν ήξερα τίνος ήταν. Ακουγα κάποιους ανθρώπους που είχανε μια αντίθεση με την κοινωνία, αλλά δεν της λέγανε αυτά που λέγανε αργότερα «βρε ντουνιά να ’χα μια μπουνιά να κάνει για χίλιους εννιά…».
Με μπολιάσανε αυτά. Υπήρχανε κάποιοι που λέγανε ότι την ώρα που δεν τη βρίσκεις με την κοινωνία, την κοπανάς και δεν ασχολείσαι μαζί της. Αυτό, μου έκανε στην ψυχοσύνθεσή μου.
Η οπερέτα δεν εκπροσωπούσε τίποτα απ’ αυτό που ένιωθα εγώ. Σακελλαρίδης, Λέχαρτ, Χατζηαποστόλου ήτανε ένα και το αυτό. Βαυαρικό κατάλοιπο. Μιλάμε για προ-Τσιτσάνη. Τον Τσιτσάνη τον ακούσαμε εμείς οι νέοι όταν ξανάνοιξε η δισκογραφία το ’46. Και η «Συννεφιασμένη Κυριακή» που είναι το τραγούδι που συζητιέται περισσότερο απ’ όλα, ήταν πράγματι κάτι ξέχωρο για την εποχή εκείνη. Ηταν ένα άλλο κλίμα. Εγώ έπαιζα όργανο απ’ τα 8 και μέχρι το ’46 που έγινα 13 χρονών, είχα ζυμωθεί με τα τραγούδια του Μάρκου που κυριαρχούσαν.
Μουσικά άκουγα ένα πράγμα σκληρό, πρωτόγονο με την καλή έννοια, ακατέργαστο, μου πήγαινε, άκουγα κάτι που δεν είχε κάτσει κάποιος να το πολυσκαλίσει. Δεν τον ενδιέφερε αν η γλώσσα που θα χρησιμοποιήσει είναι λεπτή, ίσως γιατί αυτή ήταν η γλώσσα του. Δεν τον ενδιέφερε να είναι ευχάριστος, το έβλεπες αυτό. Εβλεπες κάποιον που έγραψε μ’ αυτή τη γλώσσα γιατί έτσι ήθελε. Σε αντίθεση με τα τραγούδια που βγήκαν αργότερα, όταν άνοιξε η δισκογραφία, που ήταν εκλεπτυσμένα, από το δημοτικό τραγούδι, το βλάχικο. Τα Τρίκαλα. Το καταλάβαινα αυτό το κλίμα, ήταν όμως μια τελείως άλλη σχολή που δε με αφορούσε. Υπήρχε διαφορά. Αυτό που λέμε κέντρου-επαρχίας. Ο Μάρκος ήταν κέντρο.
<FONT SIZE="+2">Ψ</FONT>άχνοντας να βρούμε το αυθόρμητο στοιχείο, το πηγαίο, το ασυμβίβαστο στοιχείο, βρίσκουμε το Μάρκο σαν δημιουργό. Και είναι δύσκολη η θέση του γιατί παντρεύει το δημιουργό με έναν άνθρωπο που είναι ταυτόχρονα οικογενειάρχης και πατέρας. Είναι δηλαδή ρεμπέτης και δεν το αρνείται χωρίς όμως να το πηγαίνει στο «τα πετάμε όλα», αυτό που λέμε ρεμπέτ-ασκέρι, ενώ κάποιοι απ’ την παρέα του ήτανε ρεμπέτες μ’ αυτή την έννοια. Είναι μια μοναδική περίπτωση. Αυτό που γράφει γράφεται και πολύ λίγο τον ενδιαφέρει αν θα ’χει καλές ή κακές κριτικές.
<FONT SIZE="+2">Α</FONT>κόμα ο Μάρκος είναι ο πρώτος που ανοίγει την πόρτα στις εταιρίες, ο πρώτος που σπάει το φράγμα, σε χρόνο ανύποπτο και περνάνε οι πάντες. Για να φτάσει στο σημείο να του κλείσουνε την πόρτα.
Τον καιρό που βγήκαμε εμείς, πιτσιρίκια, και κυκλοφορήσαμε σ’ αυτό το χώρο, δεν μπορούσαμε να έχουμε δικά μας τραγούδια γιατί οι εταιρίες ήταν δύο και ήταν φραγμένες από κάποιες επιτροπές καλλιτεχνών. Στις επιτροπές αυτές ήτανε ο Τσιτσάνης, αργότερα ο Χιώτης, ο Περιστέρης… Ο Μάρκος αυτό το ρόλο δεν τον έπαιξε ποτέ, το ρόλο του ελεγκτή της δουλειάς των άλλων, ενώ ήταν ο πρώτος που είχε το δικαίωμα να το κάνει αυτό σε σχέση με τους υπόλοιπους. Ηταν ένας άνθρωπος που άνοιξε την πόρτα του κυκλώματος, χώθηκε μέσα και ουσιαστικά ήταν μακριά απ’ το κύκλωμα μέχρι τη μέρα που πέθανε.
<FONT SIZE="+2">Α</FONT>ργότερα, παίζοντας περισσότερο και ακούγοντας τα τραγούδια που βγήκαν μετά τον πόλεμο είδα το ρόλο που έπαιξε ο Μάρκος για τους μεταγενέστερους. Κινδυνεύεις βέβαια, να χαρακτηριστείς βλάσφημος άμα πεις σ’ αυτούς που θέλουν να τ’ ακούν έτσι κι όχι αλλιώς κάτι, πέρα απ’ αυτά που λέγονται συνήθως.
Οταν άκουσα το «Μες στην πολλή σκοτούρα μου γιατί να σε γνωρίσω, κλαίω και λέω μυστικά…», ένα από τα πιο σπουδαία τραγούδια του Τσιτσάνη, στ’ αυτί μου ήτανε η «Χριστίνα» του Μάρκου. «Εμένανε δε μ’ αγαπάς και δε με λογαριάζεις, σ’ αρέσουν οι σατράπηδες Χριστίνα μου, γι’ αυτό τους κουβεντιάζεις…».Δεν ήτανε λοιπόν τίποτα καινούργιο.
Οσο μπλεκόμουνα, συνεχώς καταλάβαινα ότι για το ρεμπέτικο, για το τραγούδι της πόλης -στ’ αυτιά μας- ο Μάρκος είναι η αρχή.
Σπουδάζοντας τα πράγματα άκουσα κι άλλα ρεμπέτικα τραγούδια, της εποχής του Σουρρή με μπουζούκι. «Πάρε με Αντριάνα μου να σε βοηθώ στη βρύση και να σου κουβαλώ νερό απ’ το Βατραχονήσι». Αυτή ήταν η ρεμπετιά της Αθήνας.
Μετά από το Μάρκο, ψάχνοντας να βρω πρωτόγονα στοιχεία, πηγαία, είδα ελάχιστα πράγματα αυτούσια καινούρια -χωρίς να εξαιρέσω τον εαυτό μου- μέχρι σήμερα.
<FONT SIZE="+2">Δ</FONT>εν υπάρχει κανένας εμπειρικός μουσικοσυνθέτης που να ’χει ξεκινήσει από τότε και να ’χει φτάσει μέχρι σήμερα ανεπηρέαστος -πολύ ή λίγο- από το Μάρκο. Με το Μάρκο μπήκανε καινούρια στοιχεία. Σαν παράδειγμα μπορώ να πω ότι εγώ -για να μην κάνουμε κριτική μόνο σε άλλους- πήρα τα 9/8 γιατί μ’ αρέσανε σαν ρυθμός και τα χρησιμοποίησα με πάρα πολλούς τρόπους. Δεν πήρα το Μάρκο σαν πρότυπο προς αντιγραφή, αλλά από το Μάρκο μου καρφωθήκανε τα 9/8.
Ο Μάρκος έδωσε τα 9/8 με τρόπο διαφορετικό απ’ τον τρόπο που δόθηκαν αργότερα απ’ τους άλλους. Οταν έπλαθε τα 9/8 ήταν ελεύθερος, δεν είχε κανένα πρόβλημα. Εκανε μουσική ό,τι του ’λεγε ο στίχος, οι τονισμοί του στίχου.
Τα 9/8 τα ’παιζε πάντοτε διπλά. Για το Μάρκο τα 18 ήταν σύνηθες φαινόμενο ενώ για τον Τσιτσάνη όχι. Κι όποτε ο Τσιτσάνης τα 9 τα ’κανε 18 ήταν κάτι πλαστό, ξένο.
Ο Μάρκος μου ’δωσε και κατάλαβα ότι τα 9/8 είναι ένας ρυθμός που τον παίρνεις και τον κάνεις ό,τι θέλεις. Μπορείς να κάνεις άπειρες παραλλαγές και ρυθμικές διαφοροποιήσεις πειθαρχώντας στο μέτρο. Μπορείς να κάνεις ένα κομμάτι να είναι ακουστικά τσιφτετέλι και την ώρα που το μετράς να είναι 9/8.
<FONT SIZE="+2">Ε</FONT>κτός όμως απ’ την επιρροή της μουσικής του, ο Μάρκος ήτανε ένα σχολείο. Μας έμαθε όλους -άσχετα με το πόσο τον άκουσε ο καθένας- να λέμε αυτό που πιστεύουμε, παραγνωρίζοντας τις συνέπειες. Το πόσο τον άκουσε ο καθένας έχει σχέση με το κουράγιο του.
Ο Μάρκος δε λουστράρισε τα τραγούδια του για να περάσουνε απ’ τη λογοκρισία, την ώρα που -απ’ ό,τι έχω μάθει απ’ τον ίδιο- πήγαινε η αστυνομία σ’ ένα μαγαζάκι που είχε και του βάζανε χέρι για να δώσει στοιχεία για ορισμένους, του ζητάγανε να καρφώσει για να μην του κλείσουνε το μαγαζί.
Ο Μάρκος κοίταζε να ζήσει μέσα σ’ αυτή την κοινωνία χωρίς να την ενοχλεί, αλλά και λέγοντάς της μη μ’ ενοχλείς κι εσύ.
Είχε έναν αντρισμό που τον έφερε -έχοντας δώσει τη φόρμα του ρεμπέτικου τραγουδιού- στο σημείο να πεθάνει, μη έχοντας πόρους, στο διάδρομο του Ερυθρού Σταυρού!
<FONT SIZE="+2">Σ</FONT>αν στοιχείο ο Μάρκος είναι η ρίζα του ρεμπέτικου, αυτής της μορφής του λαϊκού τραγουδιού. Ο Μάρκος έχει κάτι ξεχωριστό. Δεν είναι ο συνθέτης, είναι ο τραγουδοποιός. Δεν είναι ο Σεφέρης συν Θεοδωράκη ή ο Γκάτσος συν Χατζηδάκι ή η Παπαγιαννοπούλου συν Τσιτσάνη, είναι ο Μάρκος. Μην τον μπερδέψουμε το Μάρκο με τους συνθέτες ούτε με τους στιχουργούς.
Οταν λέω λαϊκό τραγούδι βλέπω τον εμπειρικό τραγουδοποιό ή αν θες συνθέτη και στιχουργό όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα με την εκβιομηχάνιση του είδους.
Το λαϊκό τραγούδι ήταν πάντα τραγούδι των εμπειρικών αλλά δεν ήταν πάντα αστικό, γιατί πόλεις μεγάλες δεν υπήρχανε. Και η Αθήνα χωριό ήτανε. Το τραγούδι που κυριαρχούσε, στην κλίμακα που μπορούσε ν’ ακούγεται, ήταν «του Κίτσου η μάνα κάθεται στην άκρη στο ποτάμι. Με το ποτάμι μάλωνε και το πετροβολούσε. Ποτάμι για λιγόστεψε, ποτάμι τράβα πίσω για να περάσω αντίπερα στα κλέφτικα λημέρια». Ετσι σκιαγραφούσε ο λαϊκός δημιουργός την εποχή του. Για μας το δημοτικό είναι η αρχέγονη μορφή του λαϊκού τραγουδιού. Μετά, το χωριό φθίνει, αναπτύσσονται οι πόλεις και ο λαϊκός δημιουργός σκιαγραφεί την πόλη γιατί το χωριό δεν έχει πια τόσο ενδιαφέρον. Δεν υπάρχει πια ούτε ο Κίτσος ούτε η μάνα του.
Βεβαίως το δημοτικό, αυτή τη μορφή του λαϊκού τραγουδιού, συνεχίζουν να το εκμεταλλεύονται, αλλά παύει να αντιπροσωπεύει κάτι. Είναι ένα είδος που πρέπει να διατηρηθεί μουσειακά. Είναι η ζωντανή έκφραση της εποχής του, της Ελλάδας του χωριού.
<FONT SIZE="+2">Σ</FONT>την Ελλάδα των πόλεων ο Μάρκος κυριαρχεί. Τα στοιχεία που ’χουν έρθει απ’ την Κωνσταντινούπολη κι απ’ αλλού χαρμανιάζονται και δημιουργούν το αστικό λαϊκό τραγούδι. Ο Μάρκος προέρχεται από πρωτεύουσα κι έρχεται στον Πειραιά. Ετσι έχουμε το λαϊκό τραγούδι στην μορφή του ρεμπέτικου, δηλαδή μια συνέχεια του δημοτικού τραγουδιού χωρίς να έχουν μεγάλη σχέση μεταξύ τους. Εχουν όση σχέση μπορούν να έχουν το χωριό με την πόλη. Δεν είναι ανεπηρέαστα, αλλά επηρεάζουν το ένα το άλλο τόσο όσο μπορεί το χωριό να επηρεάσει την πόλη.
Τα ταλέντα που βρίσκονται στη επαρχία δεν μπορούν πια να αποδώσουν γιατί το τραγούδι οργανώνεται, βιομηχανοποιείται και ο οποιοσδήποτε εμπειρικός λαϊκός δημιουργός δεν μπορεί ν’ ακουστεί, γιατί ο τρόπος για ν’ ακουστεί έχει γίνει πολύπλοκος. Εχουμε μπει σ’ αυτό που λέμε δισκογραφία, όχι βέβαια στην έκταση που είμαστε σήμερα, αλλά οπωσδήποτε στις διαστάσεις της εποχής εκείνης.
Για ν ‘ακουστεί κάποιος θα πρέπει να ’ρθει στην Αθήνα και να μπει μέσα σ’ αυτό το κόλπο γιατί πια δεν είναι ελεύθερος ο τρόπος επικοινωνίας.
Εχουμε έτσι ένα κύμα δημιουργών απ’ την επαρχία, αλλά και από πόλεις-κέντρα, που κατεβαίνουν στην Αθήνα, όπως ο Μητσάκης απ’ το Βόλο, ο Τσιτσάνης απ’ τα Τρίκαλα, ο Παπαϊωάννου απ’ την Κωνσταντινούπολη κ.ά.
Οι άνθρωποι αυτοί έρχονται και αποδίδουν ένα είδος που είναι «ο Μάρκος συν τις ιδέες που φέρνουν μαζί τους».Ετσι φεύγουμε απ’ τη σχολή του Μάρκου και πάμε στη σχολή Τσιτσάνη.
Φεύγουμε απ’ το καθαρά αστικό τραγούδι και μπαίνουμε σε μια περίοδο που το τραγούδι εμπλουτίζεται μεν με άλλα στοιχεία αλλά παύει να είναι τόσο αυθόρμητο, γίνεται πιο συμβιβαστικό.
Εδώ παίζει ρόλο και το κάθε πρόσωπο.
<FONT SIZE="+2">Ο</FONT> Μάρκος είναι ένα στοιχείο που την ώρα που βλέπει ότι θα συγκρουστεί με την κοινωνία αποσύρεται. Ενώ τα στοιχεία που μπαίνουνε μετά το Μάρκο είναι άλλα. Είναι ο Τσιτσάνης που θα πάει στη στρατιωτική λέσχη να εμφανιστεί, που χρησιμοποιεί τη γυναίκα πιο πολύ…
Ο Τσιτσάνης, ένα πολύ σημαντικό πρόσωπο, αναγκάστηκε στο «άνω κάτω χθες τα κάναμε, στου Σιδέρη τον παλιό τεκέ, πρωί-πρωί με τη δροσούλα, πάνω στη γλυκιά μαστούρα, πολιτσμάνοι μας τραβάνε και για τη στενή μας πάνε» να το κάνει «άνω κάτω χθες τα κάναμε, στου Σιδέρη τον παλιό μπουφέ, πρωί-πρωί με τη δροσούλα, πάνω στη γλυκιά σκοτούρα, στήσανε καβγά δυο μάγκες για να κάνουν ματσαράγκες» κλπ… Δηλαδή χρειάστηκε να πλαστογραφήσει τον εαυτό του για να διέλθει. Αυτό είναι κάτι που δεν το έκανε ο Μάρκος.
Και ήταν υποχρεωμένος ή να το κάνει αυτό ή να πεθάνει στην τρίτη θέση του νοσοκομείου. Προτίμησε το δεύτερο και το θεωρώ πολύ φυσικό.
Οταν ο Χατζηδάκις πήρε παλιά λαϊκά τραγούδια και τα έδωσε με το δικό του τρόπο, τα παραποίησε. Πήρε ένα πίνακα του Θεόφιλου και τον μετέβαλε σε πίνακα του Ελ Γκρέκο. Εγώ δε λέω ότι το τελικό αποτέλεσμα είναι κακόμορφο, αλλά παύει να είναι Θεόφιλος.
Οταν παραποιηθήκανε ή αξιοποιηθήκανε -πες το όπως θέλεις- είχε γίνει κι ένα δικαστήριο, τελικά ορισμένοι με δηλώσεις τους ήταν και ικανοποιημένοι που πήρε ο Χατζηδάκις τη δουλειά τους. Εκεί δεν ξέρω αν ο Μάρκος θα του έλεγε μπράβο. Δεν το πιστεύω. Το πολύ-πολύ θα ’λεγε «α, τη χαμούρα!».
<FONT SIZE="+2">Π</FONT>ολλοί άνθρωποι δέχονται να υπηρετήσουν το σύστημα, αυτός όχι. Οχι με διαμαρτυρίες και πλακάτ, αλλά εμμένοντας στον τρόπο ζωής του, συμπεριφοράς και γραφής.
Οι εποχές αλλάζουν ενώ αυτός παραμένει στη γλώσσα του. Ισως δεν είχε να πει περισσότερα πράγματα. Λες αυτά που θέλεις να πεις κι όταν βλέπεις ότι η γλώσσα άλλαξε, τα ήθη άλλαξαν, η συμπεριφορά άλλαξε, δεν έχεις τίποτα να πεις εσύ. Γιατί ή πρέπει να μεταβάλλεις τον κόσμο και να τον φέρεις στα μέτρα σου ή να μεταβληθείς εσύ και να μπεις.
Ο Μάρκος όχι, εκεί ήταν βράχος. Δε νομίζω πως το σκέφτηκε καν, πιθανολογώ ότι δε θα το συνειδητοποίησε ποτέ, επειδή δεν πιστεύω ότι θα σκέφτηκε ποτέ να μπει στο κόλπο.
Αυτό που τους πείραξε τόσα χρόνια είναι που ο Μάρκος με τον τρόπο του τους έλεγε «Εγώ είμαι εγώ» και κανείς τους δεν μπορούσε να το αμφισβητήσει.
Από την αρχή ο Μάρκος δεν ήταν αρεστό στοιχείο, ήταν το αναγκαίο κακό. Οταν πήγε στο Μάτσα είχε κρύψει το μπαγλαμαδάκι κάτω απ’ το παλτό. Τότε το κουμάντο των εταιριών ήταν ο Χατζηαποστόλου. Επηρέαζε τα πράγματα και το Μάρκο τον έβλεπε αλητεία.
Ο Μάρκος ήταν μονοκόμματος άνθρωπος, δεν ελίχθηκε ποτέ. Και δεν τους υπολόγιζε κιόλας. Οταν έβλεπε κανέναν μπαγάσα δεν καταδεχόταν να του μιλήσει καν. Δεν τον έχω ακούσει να καταφερθεί εναντίον ανθρώπου ή να βρίσει. Πρώτα απ’ όλα δε χωνόταν μέσα στα πράγματα, προτιμούσε ν’ αποσυρθεί, να πάει σπίτι του ή στο κουτούκι του.
Ζούσε μέσα στην κοινωνία χωρίς να της αναγνωρίζει το δικαίωμα να υπάρχει. Θα ήθελε να μην υπάρχει η κοινωνία, χωρίς όμως να την πολεμάει γιατί ήξερε ότι αυτή είναι πιο δυνατή απ’ αυτόν.
Ο Μάρκος βρέθηκε σε κάποιο δίλημμα. Κι εγώ βρίσκομαι στην ίδια θέση και άλλοι άνθρωποι. Σου δίνουν ένα μαχαίρι, ένα πιστόλι, ένα ποτηράκι με δηλητήριο και μια λαιμητόμο και σου λένε διάλεξε με ποιό τρόπο θέλεις να πεθάνεις. Και διαλέγεις έναν απ’ όλους.
<FONT SIZE="+2">Ε</FONT>κεί βρέθηκε ο Μάρκος χωρίς να του το πει κανείς επίσημα. Χωρίς να του το επιβάλει. Αυτό περισσότερο υποβάλλεται παρά επιβάλλεται. Αν και δεν ήταν λίγες οι φορές που τον τραβήξανε το Μάρκο. Οταν λοιπόν διαλέξεις τον τρόπο του θανάτου σου, σου λένε ότι εσύ διάλεξες αυτή τη λύση. Εντάξει, αλλά δεν υπήρχε καμιά λύση ζωής.
Προκειμένου να πεθάνει σαν άνθρωπος ο Μάρκος προτίμησε ν’ αποσυρθεί, ίσως αυθόρμητα, να διαλέξει τη δική του ζωή, το δικό του θάνατο.
<FONT SIZE="+2">Τ</FONT>ελευταία φορά τον είδα 10 ώρες πριν πεθάνει, στο νοσοκομείο. Οταν έφυγα εγώ έμεινε η κυρά Βαγγελιώ, κανένας άλλος.


(system) #2

Μπράβο ρε Αρη.
Εκανες “δουλειά της προκοπής” πούλεγε κι ο μακαρίτης ο παππούς μου.
ΚΚ


(system) #3

Αψογη η κριτική σου για τους διάφορους σκιτζήδες που έχουνε γεμίσει τον κόσμο παπαριές. Μακάρι να καταφέρουμε να τους το κόψουμε το βήχα …

Φραγκίσκος Α. Κουτελιερης


#4

<FONT FACE=“SYMBOL”>Mprabo Arh. Se eucaristoume.
GiannhV</FONT>


(system) #5

δεν μπορω να καταλαβω ποιο ειναι το προβλημα με την ημιμαθεια. ΟΛΟΙ ημιμαθεις δεν ειμαστε; υπαρχει κάποιος που τα ξερει ΟΛΑ; Αρα αυτο που λεει ο Αρης “1. Τους χρακτηρίζει η ημιμάθεια” δεν μπορω να καταλαβω γιατι ειναι κακο. Δηλ. ο Γεωργιαδης τα ξερει ΟΛΑ;

επισης δεν μπορω να καταλαβω γιατι ΟΛΟΙ εκτος απο τον Γεωργιαδη (αντε και καναδυο ακομα) ειναι αεριτζηδες. αληθεια, ποιοι ειναι αυτοι οι καναδυο;;;
Ο Αρης κάποτε μου εστειλε ενα mail. Σε εκεινο το mail χαρακτηριζε και τον Πετροπουλο αεριτζη. Ειναι αδικο να κρινεις το βιβλιο του Πετροπουλου “ρεμπετικα τραγουδια” που εκδοθηκε το 68 με δεδομενα του 2000. Στο κατω κατω εσυ τι εχεις κανει;;;;;;και επειδη δεν καταλαβες το ερωτημα την πρωτη φορα ξαναρωταω: ΕΣΥ ΤΙ ΕΧΕΙΣ ΚΑΝΕΙ;;;;;;;;; αρκετα ευκολα βγαινουν κακιες απο το στομα σου.

στα μηνυματα που ακολουθησαν ο Γιαννης Σαραφιδης ευχαριστησε τον Αρη (γιατι;;;;), ο KK™ εγραψε οτι ο Αρης εκανε δουλεια της προκοπης (τι εκανε ο Αρης;;;;;;αν δεν κανω λαθος μια συνεντευξη εστειλε στο forum και αυτη του Ακη του Πανου εκτος και αν σε μενα ηρθε ενα μερος του posting) και ο Φραγκίσκος Α. Κουτελιερης ειπε κατι που δεν καταλαβα(για ποιους μιλαει; για ποια κριτικη;; ή ΠΑΛΙ σε μενα ηρθε ενα μερος του posting)


(system) #6

Φίλε Στέλιο

Καθ’ όσον με αφορά, συμμερίζομαι την άποψη του ʼρη ότι οι ‘ρεμπετολόγοι’ είναι στην πλειοψηφία τους άσχετοι ή (στην καλύτερη περίπτωση) ημιμαθείς, εμπαθείς και μακριά από το υλικό τους και τον χώρο που το γέννησε. Θες ονόματα;

Πετρόπουλος: Ναι μεν ο πρώτος χρονικά, ναι μεν πολλές φωτογραφίες ΑΛΛΑ όλοι οι τίτλοι των τραγουδιών λάθος, οι χρονολογίες τους με σφάλμα δεκαετίας, χοντρά ψέμματα όσον αφορά τον τρόπο συλλογής των τραγουδιών (π.χ. διάφορα τραγούδια λέει ότι τα βρήκε στην φυλακή την στιγμή που του τάπε ο μπάρμα-Γιώργης ο Μουφλουζέλης όπως τα θυμότανε…), απροκάλυπτα εμπαθή σχόλια για όσους δεν γουστάρει (π.χ. Μάρκο, Τούντα, Παπάζογλου) και δευτερεύουσες προσωπικές κακίες (δες π.χ. τα σχόλια του κάτω από την φωτογραφία του Δ. Παπαμιχαήλ). Και δεν κατάλαβα γιατί δεν μπορώ να κρίνω “το βιβλιο του Πετροπουλου που εκδοθηκε το 68 με δεδομενα του 2000”; Δεν εξακολουθεί να κυκλοφορεί και μάλιστα συμπληρωμένο, μεγαλωμένο και πανάκριβο; Ή πρέπει να αποδεχτώ ότι το 68 δεν υπήρχε επιστημονική έρευνα σε τέτοια θέματα;

Επειδή δεν θέλω να καταχραστώ τον χώρο, δεν μιλάω για άλλους ΤΩΡΑ αλλά, όποτε θέλετε υπάρχουν data για ΟΛΟΥΣ.

Και ένα τελευταίο: από πότε κάποιος που δεν έχει κάνει κάτι για κάποιο θέμα δεν δικαιούται να ασκεί κριτική; Μόνο όσοι έχουν παράξει έργο δικαιούνται να κρίνουν τους άλλους; Αν ναι, τότε γιατί εσύ φίλε Στέλιο επιτρέπεις στον ευατό σου να έχει (καλή ή κακή, αδιάφορο) άποψη για μια ταινία π.χ. αφού δεν είσαι (μάλλον, δεν ξέρω κιόλας) σκηνοθέτης;

Αυτά επί του παρόντος -χωρίς καμμιά δόση κακίας, απλώς μπαϊλντισα με τους διάφορους…

Φραγκίσκος Α. Κουτελιέρης


(system) #7

Στελιο Lampropulo, θα σου απαντούσα. Αλλά θα επανερχόσουν με μερικά ακόμα “δεν κατάλαβα γιατί τούτο, γιατί τ’ άλλο, γιατί το παρακάτω…”.

Οπότε λέω να σε αφήσω για την ώρα να λύσεις τις τωρινές σου απορίες (αν και σκούρο το βλέπω), και μετά, όλο και κάποιος θα φιλοτιμηθεί να γράψει κάτιτις, έτσι που να σου φτιάξει καινούργιες αποριούλες.

ΚΚ


(system) #8

Αυτο το “εσύ τι έχεις κάνει” μου θυμίζει εκστρατεία για την ενίσχυση της αιμοδοσίας.
Εγώ δεν έχω κάνει τίποτα αλλα όταν μπαίνουμε σε γενικεύσεις και εμπάθειες ακροβατούμε στο κενό.
Ο Γεωργιάδης έχει κάνει θαυμάσια δουλειά ο Σχορέλης έχει κάνει την πρώτη ουσιαστική παρουσίαση των συντελεστών του ρεμπέτικου ο Πετρόπουλος έχει φτιάξει ένα ωραίο άλμπουμ με ανακρίβειες και παραποιήσεις ο Καπετανάκης έχει
δουλέψει κι αυτός πολύ με όσα λάθη κάνει και όσο κι αν δεν συμφωνώ μαζι του κ.λ.π
Η δουλεία των ανθρώπων αυτών κρίνεται απο εμάς δηλ
απο τον απλό αναγνώστη.
Ευτυχώς υπάρχει ενα παραγωγικό κλίμα προβληματισμού γύρω απο το λαικο τραγούδι και την ιστορία του και αυτο θα αναδείξει και σοβαρούς μελετητές.Το κυριότερο πρόβλημα είναι η ελλειψη αξιόπιστων πηγών που έχει σαν αποτέλεσμα να καταθέτει ο μελετητής την άποψη του μόνο ατεκμηρίωτη , οταν μάλιστα αυτός χαρακτηρίζεται και απο κάποια έπαρση και παντογνωστισμό το αγγίζουμε τα ορια του γελοίου π.χ η ταύτιση της μελωδίας σε βυζαντινή κλίμακα της Συν. Κυριακής με το “Υπερμάχω…”
Ρεμπετολόγοι δεν υπάρχουν γιατί ευτυχώς το ρεμπέτικο δεν γεννήθηκε στην Αμερική και ευτύχως δεν είναι ακόμα αντικείμενο της λαογραφίας.
Το αρθρο του Ακη Πάνου είναι θαυμάσιο και μιλάει έξω απ τα δόντια και χάρηκα πολύ που ο Αρης μας το
ανέβασε στο φόρουμ.
Στέλιο εάν κάνεις τον κόπο και κοιτάξεις τα θέματα
στο παλιό και νέο φόρουμ θα δείς εάν έχει γίνει κάποια δουλεία η όχι και νομίζω οτι θα καταλάβεις οτι είναι άσκοπη η επιθετικότητα που σου βγήκε.


#9

Λοιπόν Λαμπρόπουλε να σου απαντήσω.

  1. Μην παίζεις με τις λέξεις. Φυσικά κανείς δεν τα ξέρει ΟΛΑ. Αυτός όμως δεν κατηγορείται ως ημιμαθής. Ημιμαθής λέγεται αυτός που σε συγκεκριμένο θέμα φέρεται να τα ξέρει όλα (ξερόλας κατά τη σύγχρονη διάλεκτο) και απαιτεί να τον παίρνουν οι άλλοι όχι μόνο στα σοβαρά, αλλά να τον θεωρούν και ειδικό. Τη στιγμή μάλιστα που πέφτει σε θεμελιώδη λάθη.
  2. Ο Γεωργιάδης αποτελεί ξεχωριστή περίπτωση. Για να μην αναγκαστώ να πω πολλά και θεωρηθεί ότι του κάνω διαφήμιση (ούτε που τον ξέρω τον άνθρωπο), αν διαθέτεις κάποιο βιβλίο του, ρίξε μια ματιά στην βιβλιογραφία που χρησιμοποιεί και θα καταλάβεις γιατί τον εκτιμώ τόσο. Οι “καναδυό ακόμα” που αναφέρω είναι ο Σχορέλης κι ο Χατζηδουλής. Αυτοί γιατί σεβάστηκαν τους ρεμπέτες. Εκαναν χρόνια παρέα μαζί τους και σε αντίθεση με κάποιους άλλους δεν το εκμεταλλεύτηκαν, κάνοντας συνεχείς βόλτες στα κανάλια, φερόμενοι ως απόγονοι του είδους, λόγω της σχέσης τους. Ο Σχορέλης έφτιαξε την πιο πλήρη μέχρι στιγμή βιογραφική ανθολογία των ρεμπετών. Επί μια δεκαετία τους έστηνε συναυλίες (διέθετε ένα καλλιτεχνικό γραφείο) με απότέλεσμα όχι μόνο να τους κάνει γνωστούς σε νεώτερες γενιές, αλλά και να τους βοηθήσει σημαντικά οικονομικά. Παρόλα αυτά πέθανε πριν λίγα χρόνια αφανής και φτωχός όπως πάντα ήταν. Ο Χατζηδουλής επιμελήθηκε τη “Ρεμπέτικη Ιστορία” και τους “Μεγάλους του Ρεμπέτικου”. Δυο συλλογές που έδωσαν τη δυνατότητα στη γενιά μου (είμαι τριανταπεντάρης) να γνωρίσει όμορφα παλιά ρεμπέτικα, πέρα της “Συννεφιασμένης Κυριακής” και της “Φραγκοσυριανής”. Και μια σειρά άλλων συλλογών. Μας γνώρισε με τον Παπαϊωάννου, καταφέρνοντας μέσα από καμιά 150ριά σελίδες να “νοιώσουμε” πλήρως την προσωπικότητά του.
  3. Για τον Πετρόπουλο αφήνεις να εννοηθεί ότι έχω κάποια εμπάθεια. Εχεις απόλυτο δίκιο! Τον θεωρώ επιεικώς απαράδεκτο! Ας μην παίζουμε με την καραμέλα “είναι παλιό βιβλίο, ας το κρίνουμε με τα μέτρα της εποχής του”. Πρώτον, καθετί που γράφεται για ένα διαχρονικό θέμα (όπως είναι το ρεμπέτικο τραγούδι) οφείλει να είναι κι αυτό διαχρονικό. Δεύτερο, το βιβλίο του Πετρόπουλου πουλιέται ακόμα (πανάκριβα) και μάλιστα συμπληρώθηκε και διορθώθηκε. Κάτω απ’ τη φωτογραφία του Μπίνη συνεχίζει να γράφει Ροβερτάκης; Και αν θες να πάμε μακρύτερα, επέστρεψε ο Πετρόπουλος τα εκατοντάδες κειμήλια που “δανείστηκε” από διάφορες οικογένειες; Τα εκθέματα του μουσείου του πού τα βρήκε;
  4. Εχεις κουβεντιάσει το θέμα των “ρεμπετολόγων” με κάποιον απ’ τους παλιούς; Να σου πω εγώ πως τους χαρακτήρισε ένας απ’ τους παλιότερους (και μεγαλύτερους) εν ζωή μπουζουξής: “Είναι ύαινες που περιμένουν να πεθάνει ένας παλιός για να πέσουν να φάνε απ’ το πτώμα του”. Κάποιος άλλος παλιός όταν πήγα ν’ ανοίξω κουβέντα με σταμάτησε: Μη μου μιλάς για τέτιοιυς τύπους, χαλάει το στομάχι μου". Κι άλλο παράδειγμα: Συναντώ πριν ένα μήνα σε ραδιοφωνικό σταθμό έναν (ευγενικό, δε λέω) από αυτούς τους τύπους, που είχε μακροχρόνια φιλία (όπως λέει) με έναν μεγάλο του ρεμπέτικου. Εγραψε μάλιστα κι ένα βιβλίο γι’ αυτόν. Του έκανα πέντε (5) ερωτήσεις για θέματα που αφορούσαν το συγκεκριμένο δημιουργό. Στις τέσσερες δήλωσε άγνοια και στην πέμπτη (αφορούσε τη διαμάχη του δημιουργού με έναν συνάδελφό του που τον κατηγορούσε ότι του 'φαγε ένα τραγούδι) μου είπε: “Διαφωνούσαν για το στυλ της μουσικής τους”!
  5. Να σου πω τι εννοούσε ο Κουρούνης με το “…μπράβο, καλή δουλειά…”. Με ευχαρίστησε για τις τρεις ώρες που κάθησα στο πληκτρολόγιο (γιατί δεν είμαι δακτυλογράφος) ώστε να αντιγράψω αυτή τη συνέντευξη. Αυτή απλά είναι συμβολή μου στο θέμα και γι’ αυτό απλά με ευχαρίστησε.
  6. Φτάνουμε στο καλύτερο! Δε μου λες ρε Στέλιο. Για να δηλώσω ότι το τραγούδι της Βανδή “Απαπαπα…” είναι σκέτη σαχλαμάρα και προσβάλλει το πνευματικό μου επίπεδο (αυτό που διαθέτω ο φουκαράς), χρειάζεται να έχω γράψει καλύτερο τραγούδι; Για να “μαυρίσω” το Σημίτη στις εκλογές πρέπει να έχω κάνει πρωθυπουργός και μάλιστα καλύτερος από αυτόν; Για να πω ότι ο Βάιος Καραγιάννης είναι αγωνιστής αλλά απο τεχνικής πλευράς έχει τα χάλια του, πρέπει να είμαι το καλύτερο αριστερό μπακ στη Ελλάδα;
    Δηλαδή τι προτείνεις; Να είμαι ένας καλός παθητικός δέκτης όλης της σαβούρας που μου προσφέρουν τα χαζοκούτια, τα βιβλία που γράφονται για να ξεπλύνει κάποιος μαφιόζος τα χρήματά του, οι εκπομπές που κάνουν αυτοί που έχουν “μπάρμπα στην Κορώνη”; Οχι μεγάλε. Οποιος δεν αξίζει θα το τρώει το χέσιμο που του αναλογεί. Αλλωστε, όταν δημοσιοποιείς τη δουλειά σου, είτε αυτή είναι τραγούδι είτε βιβλίο είτε εκπομπή, αυτό ρισκάρεις. Να γίνεις ρεζίλι των σκυλιών! Αν πάλι αξίζεις, να σε χειροκροτήσω. Κι όσο περνάει απ’ το χέρι μου να σε βοηθήσω να διακριθείς, αγοράζοντας τη δουλειά σου, ενισχύοντάς σε με όποιον τρόπο μπορώ. Αν αξίζεις όμως.
  7. Με κατηγορείς (γιατί για μομφή πρόκειται) ότι “βγάζω εύκολα κακίες απ’ το στόμα μου”. Απειλή: Αν αρχίσω να λέω κακίες …θ’ ανατριχιάσεις. Λάβε λοιπόν το παρακάτω ως φιλική συμβουλή κι όχι ως κακία: Σκέψου τη δημοκρατικότητα των απόψεών σου. Δες τη στενότητα στην οποία κινείσαι. Αν επιμένεις να έχεις την ίδια άποψη για τα λεγόμενά μου, τότε μη μου επιτρέπεις να μπω στο δικό σου forum. Στο παρόν forum δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Αν αυτό σ’ ενοχλεί, μη συμμετέχεις.

(system) #10

ontos ari afxaristoume gia tin sinentefksi tou A. Panou.


#11

<FONT FACE=“SYMBOL”>Stelio, egw eucaristhsa ton Arh pou ekane ton kopo na pataei gia kamia wra to</FONT> copy paste <FONT FACE=“SYMBOL”>wste na mporesoume kai emeiV oi upoloipoi na diabasoume to polu endiaferon arqro. Malista, rwtaV ton Arh ti ecei kanei autoV gia to rempetiko. E loipon, mono to oti caramizei to crono tou gia na anebasei sto</FONT> site <FONT FACE=“SYMBOL”>mia sunenteuxh pou brhke katatopistikh kai oti kaqe mera apantaei tiV diaforeV erwthseiV upoloipwn</FONT> sto Forum <FONT FACE=“SYMBOL”>nomizw oti einai arketo.
Sthn ousia tou qematoV twra, qa diafwnhsw me ton Arh stiV kriseiV gia ton Petropoulo kai ton Scorelh. Prepei na fugw twra, qa tekmhriwsw argotera.

GiannhV</FONT>


(system) #12

για τον Frank

λες: "από πότε κάποιος που δεν έχει κάνει κάτι για κάποιο θέμα δεν δικαιούται να ασκεί κριτική; "
και εγω λεω: απο πάντοτε.αν δεν εχεις ΕΡΓΟ το μονο που μπορεις να κανεις οταν λες την αποψη σου ειναι να βαζεις ενα “μου φαινεται” δηλ. “μου φαινεται ο Σχορελης εχει αδικο” και οχι να εισαι ΑΠΟΛΥΤΟΣ.
εγω δεν ασκησα κριτικη. απλως ρωτησα τον Αρη τι εχει κανει.αυτο μονο.
επισης για το βιβλιο του Πετροπουλου. εχει λαθη.αυτο ειναι δεδομενο.αυτο δεν σημαινει πως δεν ειναι σταθμος. τελεια και παυλα.

για τον ΚΚ(ΤΜ)

λες οτι θα μου απαντουσες αλλα δεν θα καταλαβαινα…(αν καταλαβα σωστα). δεν το θεωρω κακο να μην ασχολειται ΚΑΠΟΙΟΣ με εμενα. Μερικες φορες ειναι και καλο. οσο για τις αποριες: ετσι γινεται παντα. εχεις αποριες καποιος σου τις λυνει αν εισαι καλος τις λυνεις και μονος σου. Αυτο το “σκουρο το βλεπω” παλι δεν το καταλαβα. θελεις να πεις κατι;
α και κατι τελευταιο …γραφεις στην αρχη Stelio Lampropulo. πρωτον το σωστο ειναι Lambropulos, με mb και οχι με mp…ειναι ελληνικη λεξη και γιαυτο το ελληνικο “π” μεταγραφεται “b” στα λατινικα…σε αντιθεση με το ρεμπετικο που ειναι ξενη λεξη και το “μπ” μεταγραφεται “b” αρα rebetiko και οχι rempetiko. επισης επρεπε να γραψεις Λαμπροπουλε και οχι Λαμπροπουλο…δεν ξερω γιατι αλλα μου θυμιζεις το δελτιο ειδησεων του σκαι (Alpha) οπου συνεχως λενε Ευαγγελατο αντι Ευαγγελατε…μαλλον απο εκει την κολλισες αυτη τη συνηθεια γιατι στο δημοτικο σχολειο ο Τριανταφυλλιδης τα λεει μια χαρα. Για το Stelio ισχυουν και εκει οι κανονες της επισημης γραμματικης.βρες τους…γιατι αν σου τους πω εγω ισως να μην καταλαβεις. Τελικα εχεις δικαιο οταν λες: “κάποιος θα φιλοτιμηθεί να γράψει κάτιτις, έτσι που να σου φτιάξει καινούργιες αποριούλες”. Νομιζω τωρα εχεις μερικες. οχι βεβαια για ρεμπετικο (αλλα και εσυ δεν μιλησες καθολου για ρεμπετικο) αλλα και η γραμματικη καλη ειναι για αρχη.

Για τον Σωτο

καλα κανει και σου θυμιζει εκστρατεια αιμοδοσιας. αν εβλεπες και εσυ εναν πατερα να τρεχει να βρει αιμα για το παιδι του στα νοσοκομεια (εγω το εχω δει αυτο λογω σπουδων) ισως να αλλαζες γνωμη. για την αιμοδοσια μιλαω :slight_smile:
λες παρακατω; “Η δουλεία των ανθρώπων αυτών κρίνεται απο εμάς δηλ απο τον απλό αναγνώστη”. Σιγα μην κρινεται η δουλεια αυτων των ανθρωπων απο τους απλους αναγνωστες. Ειναι το μονο που διαφωνω μαζι σου.
Σε οτι αφορα το υπολοιπο μηνυμα συμφωνω μαζι σου. Θεωρω αρκετα σημαντικο το οτι υπαρχει αυτο το forum (τα εχουμε πει αυτα και κατ ιδιαν). Το μηνυμα ομως αφορουσε τον Αρη (κυριως) και δεν νομιζω να ημουνα επιθετικος.
και εγω χαρηκα για την συνεντευξη του Πανου…αυτο ομως δεν σημαινει οτι το copy και paste ειναι δουλεια.

για τον Αρη

καλα αυτο το “Λοιπόν Λαμπρόπουλε να σου απαντήσω” με σκοτωσε.
αντε να δουμε και τι λεει.

  1. για την ημιμαθεια. μου παραθετει εναν ορισμο (δικο του) 3 σειρες ορισμος. θα μπορουσε απλως να πει: ημιμαθης, κατα το ημισυ πεπαιδευμενος. Το οτι μας λεει τον ορισμο δεν σημαινει οτι τον καταλαβε κιολας.
  2. και 3) και 4) συνεχιζει αυτο που ξερει καλα. πεταει καποιος πληροφοριες, για να εντυπωσιασει, χανει ομως την ουσια.
    αν σημερα καποιος ασχοληθει με τον Αριστοτελη τοτε, αρκετα απο αυτα που ειπε, θα τα αντικρουσει και μαλιστα αρκετα ευκολα…αυτο δεν σημαινει οτι ο Αριστοτελης δεν εκανε δουλεια.
    5)για το copy και paste μιλαω και αλλου. θεωρω πως ειναι αρκετα καλο.εξαλλου ενας πολιτσμος οπως ο ελληνικος παντα βασιζοταν στην αντιγραφη. αν απλως εκανες copy και paste δεν 8α ειχα κανενα προβλημα.
    6)χρησιμοποιεις ενα τραγουδι της Βανδη για να δικαιολογησεις αυτα που λες για τον Πετροπουλο. ασχετο. αντι για Βανδη γιατι δεν χρησιμοποιεις το “πελαγο ειναι βαθυ” του Χατζιδακι; να σου πω εγω γιατι δεν το κανεις. γιατι δεν σε παιρνει. Τα ιδια ισχυουν και για τον Σημιτη και για τον Καραγιαννη. Ασχοληθηκα μονο με την Βανδη γιατι μαρεσει και σαν γυναικα. σιγα μην ασχοληθω και με τον Σημιτη και τον αλλο τον Καραγιαννη.
    Οχι δεν προρεινω να εισαι παθητικος δεκτης. αλλα οταν λες την αποφη σου για καποιον καλα θα κανεις να βαζεις και ενα “μου φαινεται”. δηλ. “μου φαινεται πως ο Πετροπουλος εχει αδικο” καταλαβες. Ετσι εχουν τα πραγματα στη Ελλαδα. απο παλια. δεν επιτρεπεται να εισαι απολυτος…παντα ενα μου “φαινεται”.φιλικη συμβουλη οπως λες και εσυ… και κατι αλλο. προσωπικα δεν μου καιγεται καρφι αν με χεσει καποιος…σημασια εχει ΠΟΙΟΣ με χεζει…και το ΠΟΙΟΣ εχει να κανει με το ΕΡΓΟ …αν καταλαβες καταλαβες.
    7)εδω αρχιζει και γινεται συναρπαστικο το δελτιο ειδησεων του Αlpha. ΑΠΕΙΛΕΙ …να χαρω μαγκια.
    και για να τελειωνω. ΠΟΤΕ δεν ειπα οτι για να γραψεις κατι στο δικο μου forum πρεπει να συμφωνεις μαζι μου. ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ. επισης ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ γαμω την ατυχια μου δεν ειπα οτι εσυ και εγω πρεπει να εχουμε τις ιδιες αποψεις.
    ααααααα και η ευκολη λυση…λες: “Αν αυτό σ’ ενοχλεί, μη συμμετέχεις” …να το σχολιασω και αυτο;;;;; ασε καλλιτερα…σημερα ειναι Τσικνποπεμπτη κατι καλλιτερο εχω να κανω

για τον Γιαννη
για το copy και paste μιλαω παραπανω.
λες παρακατω: “kai oti kaqe mera apantaei tis diafores erwthseis upoloipwn sto Forum nomizw oti einai arketo.”
απαντω απο απαντω εχει διαφορα. Τον εχω πετυχει τον Αρη σε καλες στιγμες, τον εχω πετυχει ομως και σε στιγμες οπου συμπεριφερεται αγενως. και αυτο εμενα με ενοχλει. εξαλλου το οτι καθε μερα απαντα σε ερωτησεις δεν σημαινει οτι ειναι και καλο. νομιζω οτι αλλιως πρεπει να λειτουργουν τα fora.
περιμενω τεκμηριωμενη απαντηση σου για την ουσια :slight_smile:

οπως θα καταλαβατε πουθενα στο κειμενο δεν μιλαω για ρεμπετικο…το ζητημα ειναι αλλου.


(system) #13

ʼσε μας ρε φίλε, που θα κάτσω να σου εξηγήσω τα αυτονήτα…

Φραγκίσκος Α. Κουτελιέρης


#14

<FONT FACE=“SYMBOL”>Teqhke to erwthma gia to pwV axiologoume to ergo twn rempetologwn kai th sumbolh touV sthn diadosh tou rempetikou. Eipe loipon o ArhV oti o PetropouloV einai aeritzhV, enw o ScorelhV ekane upeuqhnh douleia. Diafwnhsa scedon monolektika kai tekmhriwnw parakatw.

Katarchn, gia na mporesoume na krinoume to ergo touV prepei prwta na apofasisoume me ti krithria qa touV krinoume. Fusika o kaqenaV mporei na orisei ta dika tou krithria kai etsi den brisketai akrh. Nomizw loipon, oti ena logiko krithrio, eureiaV apodochV aV poume, einai na elexoume kata poso to ergo touV exuphrethse touV stocouV pou oi idioi (ScorelhV-PetropouloV) qesan gia touV eautouV touV. Gia paradeigma, an o stocoV mou einai na grayw ena biblio pou pragmateuetai thn epirroh tou dhmotikou sto rempetiko qa htan adiko kapoioV na me krinei legontaV</FONT> “<FONT FACE=“SYMBOL”>Giannh, den ekaneV kalh douleia epeidh den milhseV gia thn epirroh tou rempetikou sto sugcrono laiko tragoudi</FONT>”.
<FONT FACE=“SYMBOL”>Gia to men Scorelh nomizw oti eice duo basikouV stocouV. Prwton, na deixei poioi einai oi pragmatikoi suntelesteV kai afanhV hrweV tou rempetikou. Kai deuteron, mesa apo tiV biografieV twn sunqetwn na fanei o tropoV zwhV twn rempethdwn kai kat epektash ti esti rempetiko tragoudi. O de PetropouloV prospaqhse a)na ftiaxei mia</FONT> “<FONT FACE=“SYMBOL”>egkuklopaidia</FONT>” <FONT FACE=“SYMBOL”>tragoudiwn (meroV B) b)na parousiasei ena arceio fwtografiwn pou apo moneV touV deicnoun thn istorikh suneceia tou rempetikou, apo thn Mikra Asia sta telh tou perasmenou aiwna mecri, sto peiraiwtiko-alianariko rempetiko tou Peiraia kai teloV ston xepesmo twn skuladikwn me ta spasmena piata sta telh tou exhnta (meroV G) g)na sundesei to rempetiko me alla laografika stoiceia opwV ta koutsabakia, oi taberneV ktl.(meroV A). Me liga logia nomizw oti o basikoV tou stocoV htan na kanei mia apografh.</FONT>
<FONT FACE=“SYMBOL”>
Nomizw oti an kai ta keimena einai polu proceirogrammena, o ScorelhV einai axiepainoV gia thn prospaqeia tou. Carh se auton gnwrizw egw kai oi genia mou (eimai eikosi exh) gia thn Eutucia Papagianopoulou, ton Peristerh, ton Marinakh, ton Caloulako, ton Crusinh kai olouV touV ligotero gnwstouV alla skaftiadeV tou rempetikou. Apo ekei emaqa gia to pwV o MpagianteraV ekane fulakh. Twra, xerwntaV pwV o MpagianteraV ekane fulakh ton akouV na tragoudaei to San Magemeno To Mualo Mou Fterougizei me allo pneuma. Pairnei alleV strofeV o egkefaloV. Apo ekei emaqa gia ton Delia kai gia ton qanato tou. Pali, xerwntaV thn tragikh tou istoria akouV diaforetika to Ap th Mutia Pou Trabaga Arcisa Kai Beloni. Kai cilia duo alla paradeigmata tetoiou eidouV.
OMWS, o ScorelhV epese sto tragiko laqoV na ephrreastei apo tiV proswpikeV tou apoyeiV enw prospaqhse, kata ta legomena tou, na proseggisei to rempetiko antikeimenika. Ecw duo paradeigmata sto mualo mou. Prwton, thn biografia tou Tsitsanh. Aparadekth. Afierwnei mia paragrafo gia na maV pei oti</FONT> “<FONT FACE=“SYMBOL”>…o TsitsanhV einai kai autoV enaV apo touV megalou tou rempetikou</FONT>” <FONT FACE=“SYMBOL”>kai meta dinei treiV tessereiV selideV maV exhghsei poso kolwcarakthraV htan. Nai, den lew. Htan. Kai kala kaneiV na anafereiV to oti h Sunnefiasmenh Kuriakh einai tou Gkouberh. Kai gia edw iscuei to idio me pio panw. Otan xereiV oti oi sticoi gia to tragoudi grafthkan epeidh ecase h Larisa sto podosfairo alliwV sou akougetai h Sunnefiasmenh Kuriakh. Alla den mporeiV na grafeiV mono duo protaseiV gia thn axia tou Tsitsanh kai ekaton duo gia ton carakthra tou. Deutero paraptwma tou Scorelh htan to oti eide to rempetiko mono mesa apo ena politiko-marxistiko prisma. Prospaqhse na deixei oti to rempetiko einai to kata bash politiko-epanastatiko tragoudi, tragoudi koinwnikhV diamarturiaV. Kai pwV exhgeiV kurie Scorelh to gegonoV oti h pleioyhfia twn rempetikwn kai i suntriptikh pleioyhfeia twn rempetikwn pou antistaqhkan sto crono einai erwtika tragoudiou. Den lew, egraye o MarkoV kai casiklidika. Alla an den egrafe to Maura Matia, Ta zhliarika sou Matia, M ekaneV kai cwrisa, Fragkosurianh ktl den qa htan oti einai shmera. PwV exhgeiV oti o KeromuthV htan apo plousia oikogeneia, oti o TountaV kai o PeristerhV den htan anqrwpoi tou perqwriou? Kai polla alla. Par ola auta, Arh, den lew oti einai aeritzhV.

O PetropouloV qewrw oti ekane kai autoV kataplhktikh douleia. Pou qa hxera egw kai oi sunomilikoi mou gia to pwV emoiaze ena palko sth dekaetia tou trianta, gia th moustaka tou Genitsarh ktl? EpishV, akouV gia prwth sou fora, Arh, ena tragoudi sto radiofwno. Tsak, anoigeiV ton Petropoulo kai briskeiV poianou einai. DiabazeiV kai ta apomnhmoneumata tou Keromuth kai maqaineiV gia to pwV parameristhkan oi palioi apo touV kainouriouV. EpishV mhn xecname oti o PetropouloV htan o prwtoV. Den xerw ti spoudeV ecei o kaqenaV apo emaV pantwV stiv koinwnikeV episthmeV pou ascoloumai h magkia einai na milhseiV gia kati pou den ecei milisei pote kaneiV alloV, akoma kai an den to anaptuxeiV plhrwV. Apax kai baleiV ta qemelia, ta upoloipa einai qema cronou. Kai o PetropouloV ebale ta qemelia. Einai san na leV, O CiwthV epaize kalutero mpouzouki apo ton Marko. Nai alla an den uphrce MarkoV na kanei to mpouzouki epaggelma oute qa hxere o CiwthV ti esti mpouzouki.

Nai ekane kai deka laqh. Kai ti egine? Einai laqh ousiaV? Oci. Einai san meta apo cronia enaV foiththV na brei ena laqoV se mia ergasia enoV kataxiwmenou episthmona. Ena sun eprepe na einai plhn. An auto to laqoV allazei olh th qewria ecei kalwV. Alla an den allazei tipota, prepei na poume oti o sugkekrimenoV episthmonaV einai aeristzhV kai epipoleoV?

H ousia einai oti kai oi duo timhsan to rempetiko. Carh se autouV anqrwpoi thV dikiaV mou genniaV gnwrisame to repmetiko.
Arh, einai adiko na carakthrizeiV ton Petropoulo aeritzh. An o logoV pou tou apodideiV auton to carakthrismo einai ta laqh tou tote to idio qa eprepe na peiV kai gia ton Scorelh, kai gia to proceiro tou grayimo. An o logoV einai oti afhse na perasoun sto biblio tou proswpikeV sumpaqeieV kai antipaqeieV, opwV egrayeV sto munhma sou, tote to idio iscuei kai gia ton Scorelh kai se polu megalutero baqmo. Oci duo metra kai duo staqma. Etsi den einai?
GiannhV
</FONT>


(system) #15

Οποιοσδήποτε μπορεί να δηλώνει οτιδήποτε. Μένει στους τελικούς αποδέκτες (αναγνώστες, ακροατές, θεατές κλπ) να κρίνουν και να συγκρίνουν. Και το σπουδαιότερο: να αισθανθούν αν η πληροφορία που απορρόφησαν τους έκανε πιο σοφούς ή τους ενέπλεξε βαθύτερα στο θέμα - και άρα θα γίνουν μόνοι τους πιο σοφοί.

Από αυτή την άποψη, οι Πετρόπουλος, Σχορέλης, Χατζηδουλής και όσοι άλλοι δεν θυμάμαι, έκαναν μια δουλειά που ΑΝ ΜΗ ΤΙ ΑΛΛΟ έβαλαν δυο γενιές στο «παιχνίδι».

Και μόνο το γεγονός ότι το βιβλίο του Πετρόπουλου πουλάει ΑΚΟΜΗ σα φρέσκο ψωμάκι κάτι πρέπει να μας λεει, έτσι δεν είναι;

Ο Σχορέλης δεν έκρυψε ποτέ τις προθέσεις του. Στο χορό μπήκε προκατειλημμένος. Με απέραντη αγάπη γι αυτό πού έκανε όμως. Και μόνο τούτο μετράει: Οτι δεν το έκανε «στο πόδι», πρόχειρα και «τσάκα-τσάκα» για την κονόμα. Και με ανύπαρκτο μαρξιστικό υπόβαθρο. Μάλλον αριστερός ήταν ο άνθρωπος και όπου άκουγε ή υποψιαζόταν επαναστατικό στίχο αγαλλίαζε η ΑΔΟΛΗ ψυχούλα του. Ε, και; Μπας και βρήκε κανένας κάνα βιβλίο γραμμένο από χουντικό, δοσίλογο ή μαυραγορίτη από που διαφωνεί με τον Σχορέλη;

Δεν τίθεται θέμα πολιτικοποίησης φίλε Γιάννη, ή τέλος πάντων, αν πρέπει να τεθεί σώνει και καλά, μόνο για τα παραλειπόμενα θάναι.

Αλλά για να τα δούμε και λίγο αλλιώς.

Δεν μπορούμε να κρίνουμε τη δουλειά τους; Δηλαδή πρέπει να ΜΟΥΓΚΑΘΟΥΜΕ κιόλας; Δεν έχουμε γνώμη; Μήπως το γεγονός και μόνο ότι κριτικάρουμε ΕΜΠΑΘΩΣ καμιά φορά, δεν δείχνει σεβασμό; Ενας άνθρωπος δεν κάθεται να κριτικάρει μπουρδολόγους και ανθρώπους που δεν εκτιμάει. Αυτούς που τους εκτιμάει τους τιμά με την κριτική του. Οσο για το ποιός έχει δικαίωμα (δια) να ομιλεί, ε! να με συμπαθάτε αλλά δεν θα το κρίνει ουδείς.

Με τον ίδιο τρόπο που ΚΑΝΕΙΣ δεν έδωσε κάποια ειδική άδεια σε κάποιον για να ΓΡΑΨΕΙ ένα βιβλίο, έτσι και εγώ δεν θα πάρω άδεια από ΚΑΝΕΝΑΝ γιά να το κριτικάρω.

Υμετέρως

ΚΚ

ΥΓ. Ας πούμε σ’ αυτόν τον «ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ» Λαμπρόπουλο κάθεσαι να απαντήσεις; Τι σκατά κουβέντα να κάνεις για δαύτον;


#16

Γιάννη,
συμφωνώ πως ο χαρακτηρισμός “αεριτζής” για τον Πετρόπουλο είναι αρκετά σκληρός. Ομως αυτό που ίσως δεν έγινε κατανοητό είναι το ότι δεν έχει να κάνει με τα διάφορα (πολλά) λάθη που έκανε, αλλά με τη στάση του απέναντι στο ίδιο του το βιβλίο. Δε διαφωνεί κανείς στό ότι είναι ο πρώτος που προσπάθησε να καταγράψει το ρεμπέτικο.
Η διαφωνία μου είναι συγεκριμένη:

  1. Είπε πολλά ψέμματα (όχι λάθη, ψέμματα). Δεν αναφέρει πολλές απ’ τις πηγές, πράγμα που σημαίνει τουλάχιστον αγένεια. Δεν μπορείς δηλαδή να με πείσεις ότι μένοντας 2 μήνες στον Κορυδαλλό κατά τη δεκαετία του '60, μπόρεσες και κατέγραψες φυλακόβια τραγούδια του ‘20! Γιατί δε λες: τ’ άκουσα να τα τραγουδά ο Δασκαλάκης, ο Μουφλουζέλης κ.ά., παρά καρπώνεσαι εσύ τη δόξα μόνος σου;
  2. Ο τρόπος “συλλογής” των στοιχείων. Μιλάμε ότι έχουν ακουστεί φοβερά πράγματα. Αν αληθεύουν οι φήμες (που είναι καταγραμμένες σε βιβλία και σε συνεντεύξεις) ο τύπος έπρεπε να είναι στη φυλακή για κλοπές κατ’ εξακολούθηση. Υπάρχουν πολλές οικογένειες που ακόμα περιμένουν (:wink: να τους επιστραφούν κειμήλια που “δανείστηκε” για λίγες ημέρες.
  3. Βασικότερο, γιατί εδώ του κολλάω το “αεριτζής”.
    Εφτιαξε το βιβλίο, το οποίο περιέχει πάρα πολλά λάθη (Γιάννη, αν βασίζεσαι σ’ αυτόν για να μάθεις ποιός έγραψε κάθε τραγούδι, τότε έχεις 50-50 πιθανότητες να μάθεις την αλήθεια). Το ότι έκανε λάθη δεν είναι κατακριτέο. Το κακό είναι ότι δεν τα διόρθωσε. Βλέπει ότι το βιβλίο συνεχίζει να πουλάει δεν “καταδέχεται” να το διορθώσει. Εκεί κολλάω το “αεριτζής”. “Αφού κάναμε τη δουλειά μας …ας τους να κουρεύονται”.
    Για το Σχορέλη υπάρχει κάτι που τον διαφοροποιεί. Π.χ. Στη βιογραφία του Μπάτη παραθέτει κάποια στοιχεία. Σε επόμενο τόμο βγαίνει και τα διορθώνει: “Προέκυψαν νέα στοιχεία…” γράφοντας ουσιαστικά ξανά τη βιογραφία.
    Επειτα, υπάρχει και η “στάση ζωής” που κράτησε ο Σχορέλης. Αφανής και δεν κονόμησε. Δυο πράγματα που που σαφώς διαφοροποιούν.
    Οσο για τη συμπεριφορά του απέναντι στον Τσιτσάνη… Ναι, εκεί πέφτει σε σφάλμα. Είναι βαμμένος “Βαμβακαρικός” και “αντιΤσιτσανικός”. Εκεί ίσως τον οδήγησε η γενική συμπεριφορά της πλειοψηφίας των "ειδικών, που διατείνονταν -λόγω του ότι ο Τσιτσάνης ήταν ζωντανός και τον “έγλειφαν”- ότι ο Τσιτσάνης είναι η αρχή και το τέλος του ρεμπέτικου. Νομίζω ότι προσπαθώντας να αντικρούσει το παραπάνω και λόγω της φιλίας του με το Μάρκο, έπεσε σ’ αυτό το λούκι.
    Να στο πω και αλλιώς (αντιεπιστημονικά) Γιάννη. Διαβάζοντας το Σχορέλη “νιώθεις” συνεχώς την αγωνία του να βοηθήσει τους ρεμπέτες, να τους δώσει αυτό που αξίζουν, να τους “αποκαταστήσει”. Εξ’ ου και τα συνεχή επίθετα καταπληκτικός, αξεπέραστος, πανέμορφος κλπ. Δεν ξέρω αν έγινα κατανοητός.

#17

Για το Λαπρόπουλο.
Οχι ρε μεγάλε. Δε συνεχίζω άλλο την κουβέντα. Στα “περί δεοντολογίας” έχω master και μάλιστα όσο αφορά τον πολιτισμό. Είπα την άποψή και πάει τέλειωσε. Δε θα το κάνουμε σήριαλ μαζί σου. Αυτά, έτσι με εγωιστικό τρόπο.
Τώρα για το “copy and paste” που αναφέρθηκε… Οχι ρε παιδιά, με αδικείτε. Εκανα ώρες να το γράψω, καθότι οι ρυθμοί μου είναι μια σελίδα την ώρα!


(system) #18

Έπρεπε να μου το δώσεις να το σκανάρω και
έπειτα με ειδική επεξεργασία (OCR) θα το
κάναμε κείμενο. Είκοσι λεπτά υπόθεση…Ούτε καν τόσο.

ΥΓ: Optical Character Recognition


(system) #19

Α, ρε Νικόλα.
Αυτά δεν τα λένε!
Εντάξει. Υπάρχει και το OCR, υπάρχουν και δακτυλογράφοι με 100 δρχ. τη σελίδα. Ο σκοπός είναι ο Αρης να γίνει κάποτε γρήγορος.
Αφου υποψιάζομαι οτι πολλές φορές έχει κάτι να πεί αλλά σκέφτεται “άϊντε τώρα να πληκτρολογώ όλη τούτη τη σαβούρα πούχω στο νού μου μέχρι να στρώσει να γίνει κείμενο να το καταλάβουν κι οι άλλοι κλπ κλπ.”

Χε χε


(system) #20

Πολύ ενδιαφέρουσα τροπή έχει πάρει αυτή η κουβέντα και μπαίνω και γω στον πειρασμό να τοποθετηθώ επι της ουσίας
Για τον Αρη
Ρε ακαμάτη του ρεμπέτικου , πώς τολμάς να μήν κάνεις τίποτα ενα βιβλιαράκι ρε , μια μελετούλα , κάτιτις επιτλελους δια να αξιολογήσουμε την κριτική σου δεινότητα
Ενα site τελοσπάντων
Ας μην μιλήσουμε για την δακτυλογραφική σου δεινότητα…
Χε χε
Απαράδεκτος …τι δηλάδη να σε ευχαριστήσουμε που έκατσες και βρήκες
Το άρθρο και κάθησες τρείς ώρες να το δακτυλογραφήσεις
Οχι ρε φίλε
Δεν ευχαριστούμε αμάν πια

Για τον Κ.Κ.Κ
Εσυ ρε εγκάθετε της εργοδοσίας γιατι ανακατεύεσαι «ακου καλή δουλειά»
Σε ρώτησε κανένας ρε??
Πρώτα θα μας πείς τι έκανες εσύ , ποιός είσαι απο που κρατάει η σκούφια σου
Και μετά εάν σου επιτρέψουμε ομιλείς

Για τον Frank
Δεν μας ενδιαφέρουν τα στοιχεία σου φίλε
Εμείς έχουμε αρχές
Παίρνουμε το λιβανιστηρι μας και λιβανίζουμε τον όποιον κάνει κάτι γιατί
Εμείς δεν κάνουμε τίποτα

Γία τον Ιωάννη Σαραφίδη
Βάλε ρε Γιάννη καμμια ελλήνικη γραμματοσειρά

Για τον Στέλιο Λαμπρόπουλο
Συμφωνώ μαζί σου μόνο για την αιμοδοσία

Για τους αμέτοχους αναγνώστες
Δεν μπορείται να πείτε το ΦΟΡΟΥΜ προσφέρει και θέαμα