Μερσί για τις ευχές. Καλή Χρονιά.
Το βιβλίο είναι κατά κύριο λόγο καταγραφή στιχουργημάτων δύο ειδών:
"Λαϊκά τραγούδια". Ο όρος είναι μάλλον είναι αποπροσανατολιστικός. Δεν αφορά στίχους που τραγουδιούνται στα γλέντια σε σκοπούς κλπ. Εδώ είχα γράψει για τους παλιούς αποκριάτικους χορούς στη Σίφνο.* Ο Σταφυλοπάτης στο βιβλίο αυτό καταγράφει τους έμμετρους διαλόγους από τέτοιες βραδιές για την περίοδο 1880-1930 περίπου. Κατά την περίοδο αυτή ξεχώρισαν καμιά δεκαριά στιχοπλόκοι (άντρες και γυναίκες) που, για όσους ασχολούνται με τη λαογραφία της Σίφνου είναι οι λαϊκοί της ποιητές. Φαντάζομαι, είναι το αντίστοιχο των ποιητάρηδων και μαντιναδολόγων σε άλλα μέρη. Ο Σταφυλοπάτης παρουσιάζει μικρό βιογραφικό αυτών. Αρκετές τέτοιες βραδιές διασώθηκαν γιατί κάποιος κατέγραφε τα στιχάκια που λεγόταν. Πολλές, δε, φορές τυπωνόταν σε τοπικό τυπογραφείο για να σταλούν στην σιφνέικη παροικία της Πόλης. Ο Σταφυλοπάτης ανέλαβε να τα μαζέψει και να τα δημοσιεύσει σε ένα τόμο. Το έθιμο αυτό δεν γίνεται πια.
"Πρωτοχρονιάτικα κάλαντα". Η άλλη συλλογή είναι τα αυτοσχέδια κάλαντα που σχολιάζουμε εδώ και καλύπτουν την περίοδο από το 1829 μέχρι τη δεκαετία του 80. Εκτιμώ ότι από τότε που εμφανίστηκε το έθιμο μέχρι σήμερα πρέπει να έχουν γραφτεί γύρω στα 15000 κάλαντα. Φυσικά, δεν έχει νόημα να τα βρει κανείς όλα. Μια όμως περιήγηση από τότε μέχρι σήμερα είναι χρήσιμη. Το έθιμο συνεχίζεται.
*τότε έλεγα τα δίστιχα τετράστιχα ακόμη.