Δεν συμφωνώ απόλυτα, Περικλή. Εδώ, ο Κασομούλης (πρώϊμος 19ος) είναι σαφέστατος: “… αποφασίσαμεν να συμφωνήσωμεν τα λαλούμενα οπού ήξευρεν να παίξη ο καθείς εξ ημών… Και συνεχίζει, δίνοντας και πληροφορίες για το είδος των λαλουμένων: … Ο Γούλας έπαιξε το σταρκί, ο Τόλιος το ριμπάπι … και εγώ το μπουζούκι” δηλαδή τρία έγχορδα.