To "Top-100" των ραδιοφώνων (Όχι άλλο κάρβουνο!)


#1

Επειδή οι «ρουφιάνοι» του Ρεμπέτικου Φόρουμ υπάρχουν παντού, έφτασε στα χέρια μου το «Top-100» των τραγουδιών που παίχτηκαν από τα ελληνικά ραδιόφωνα το 2008. Η μέτρηση έγινε από τη Nielsen, που έχει αναλάβει αυτό το ρόλο και παρακολουθεί στενά το πρόγραμμα των περισσότερων ραδιοφωνικών σταθμών της Αθήνας και των κυριότερων της Θεσσαλονίκης. Δείτε λοιπόν τα αποτελέσματα:

  1. Ελ. Αρβανιτάκη - Μην ορκίζεσαι
  2. Μιχάλης Χατζηγιάννης - Έτσι σε θέλω
  3. Σάκης Ρουβάς - Σε θέλω
  4. Άλκηστις Πρωτοψάλτη - Πάμε Χαβάη
  5. Νίκος Οικονομόπουλος - Όλα για σένα
  6. Δήμος Αναστασιάδης - Εσύ
  7. Θηρίο και Μαρία Ιακώβου - Μαύρα μεσάνυχτα
  8. Δέσποινα Βανδή - Η γη και σελήνη
  9. Γιάννης Κότσιρας - Κάνε το χειμώνα καλοκαίρι
  10. Δέσποινα Βανδή - Αγάπη
  11. Χρήστος Μενιδιάτης - Απόψε λείπεις
  12. Σταβέντο - Πριν σε γνωρίζω
    13 Έλενα Παπαρίζου - Η καρδιά σου πέτρα
  13. Σταβέντο - Μέσα σου
  14. Καλομοίρα - Secret combination
  15. Νίκος Κουρκούλης - Αφιερωμένο
  16. Χριστοφόρου και Κωνσταντίνα - Αυτό το βράδυ
  17. Έλενα Παπαρίζου - Το φιλί της ζωής
  18. Νεύμα και Μυστίκ - Μην κάνεις πως
  19. Γιώργος Μαζωνάκης - Σαν δυο σταγόνες βροχής

    Ακολουθούν πολλά ακόμη «μεγάλα ονόματα», όπως Καραφώτης, Βέρτης, Κιάμος, Κολέτσα, Μαρτάκης, Καλλίδης, Πετρέλης, Καραδήμος, Ζήνα, Τσαλίκης, Σαμίου, Κοκκίνου κ.ά.

Ο πρώτος «κανονικός» τραγουδιστής (εκτός από τις προαναφερθείσες Αρβανιτάκη και Πρωτοψάλτη) είναι ο Γιάννης Πάριος στη θέση 67 και ακολουθεί ο Πασχάλης Τερζής στη θέση 83. Στο «Top-100» δεν υπάρχει άλλος τέτοιος.
Όσον αφορά τα τραγούδια το θέαμα είναι ακόμα …ομορφότερο. Από τα 100 πρώτα τραγούδια, το μόνο που «έχω στα αυτιά μου» είναι το «Αν μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα» του Πλιάτσικα, στη θέση 23 και … τέλος.
Για τα λαϊκά τραγούδια ας μην κουβεντιάσουμε καθόλου. Ιδιαίτερα όμως αλγεινή εντύπωση μου κάνει το γεγονός ότι στη λίστα δεν υπάρχει ούτε ένα τραγούδι του Θεοδωράκη, του Χατζιδάκι, του Λοΐζου, του Μικρούτσικου, του Ξαρχάκου και όλων των αναγνωρισμένων συνθετών μας, ούτε καν των δημιουργών πιο πρόσφατων γενιών, όπως του Παπάζογλου, του Μάλαμα, του Τσακνή, του Πορτοκάλογλου κ.ά. πολλών. Ούτε ένας!

Καθένας μπορεί να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα από την παραπάνω λίστα. Προσωπικά λοιπόν, από τη μια μεριά (χωρίς ίχνος έκπληξης ή απογοήτευσης, αφού τα αποτελέσματα αυτά ήταν αναμενόμενα) νιώθω μία απαισιοδοξία όσον αφορά το σκουπιδότοπο που μας έχει περικυκλώσει.
Από την άλλη όμως νιώθω αρκετά περήφανος που το πρόγραμμα του σταθμού («902»), στον οποίο συμμετέχω τα τελευταία 10 χρόνια, δεν περιέχει κανένα από τα τραγούδια του «Top-100» (με μοναδική ίσως εξαίρεση το τραγούδι του Πλιάτσικα, που ανέφερα πιο πάνω). Και δεν το λέω στη λογική του «παίνευε το σπίτι σου μην πέσει και σε πλακώσει», αλλά γιατί δε μʼ αρέσει η πιθανή ένταξη όλων στο ίδιο τσουβάλι.
Το ραδιόφωνο είναι αποδεδειγμένα ένας πολύ στενός σύντροφος του ανθρώπινου αφτιού, καθώς πέρα από την αποκλειστική ακρόαση μπορεί να συντροφεύει σε στιγμές παράλληλης ενασχόλησης (δουλειάς, χόμπι, ταξιδιού κλπ.), κάτι που κανένα άλλο μέσο μαζικής εν(ξ)ημέρωσης δεν είναι σε θέση να κάνει. Όπως λέει λοιπόν στην υπογραφή του ο συμφορουμίτης και φίλος Φραγκίσκος: «Όσο αντέξουμε».


#2

Δυστυχώς φίλε Άρη, όπως στρώσαμε πρέπει να κοιμηθούμε. Αφού οι ίδιοι δεν κάνουμε κάτι για να αλλάξουμε τα πράγματα. Από μόνα τους δεν αλλάζουν.
Οι εταιρείες ψάχνουν hitακια του εξάμηνου για να έχουν συνεχή τζίρο. Νομίζω ότι το ξέρεις.
Οπότε μου φαίνεται λίγο πολύ αναμενόμενη αυτή η λίστα.
Όλα έχουν ξεπουληθεί στο βωμό του κέρδους και του …Φοίβου.
Τρομάρα μας!


(Τίνα) #3

Εγώ πάλι, έχω φτάσει σε σημείο να νιώθω γραφική κάθε φορά που αντιμετωπίζω τα γουρλωμένα από έκπληξη μάτια μερικών μπροστά στην άγνοια μου για κάποια από τα ‘‘μεγάλα’’ ονόματα που ανέφερες παραπάνω…’‘Καλά δεν ξέρεις την Χρύσπα…??’’!!!:112:


(Gogos) #4

Και μετά ασχολείται όλος ο κόσμος με το χάλι της τηλεόρασης. Λες και τα ραδιόφωνα και οι εφημερίδες είναι μια χαρά. Το βασικό είναι ότι τουλάχιστον στον τύπο και στα ραδιόφωνα υπάρχουν και εξαιρέσεις. Ευτυχώς δεν είναι μόνο ο 902 (Aris θα συμφωνήσω μαζί σου αν και δεν τα πάω καλά με το συγκεκριμένο χώρο ο 902 κρατάει πολύ καλό επίπεδο:110::110::110:). Σε επίπεδο επαρχίας τουλάχιστον υπάρχουν και αρκετά καλοί σταθμοί, κυρίως δημοτικοί, που κάνουν μουσικά αφιερώματα σε παρακλάδια της παραδοσιακής μουσικής, ακόμα και σε σύγχρονη. Επίσης, στα ροκ ραδιόφωνα μπορείς να βρεις αξιόλογους σταθμούς. Τέλος στη Θεσσαλονίκη έχουμε και τον 1431ΑΜ σταθμό του Πολυτεχνείου, αλλά κι εκεί αν και είναι αξιόλογος σταθμός παίζει λίγο ότι να’ ναι


#5

Να εισαι σιγουρος φιλε Αρη, οτι αν καθιερωθει μια λιστα με τα ‘‘Τοπ 100 τραγουδια’’ , του cd player η του κασετοφωνου(και οχι του ραδιοφωνου) , που παιζουν σε αυτοκινητα, σπιτια αλλα και σε καταστηματα, τοτε αυτοι οι ‘‘ιθυοντες’’ θα τριβουν τα ματια τους απο το τι θα επικρατει στις πρωτες θεσεις της λιστας. Κι αυτο, για τον λογο οτι, στο ραδιο κανει κουμαντο, αυτος που παταει τα κουμπια και εχει τον πρωτο λογο- ενω ατομικα ο καθενας λειτουργει αυτονομα και προς τερψιν δικη του.


(Ελένη) #6

Και γιατί πρέπει να ανησυχούμε ή να εκνευριζόμαστε;
Πρόκειται για τραγουδάκια της σειράς, τυχάρπαστων δημιουργών και ακόμα χειρότερων εκτελεστών (με όλη τη σημασία της λέξης, εκτός από καναδυό εξαιρέσεις).
Και το κυριότερο: με ημερομηνία λήξης.
Στο επόμενο τρίμηνο ή άντε εξάμηνο ποιος θα τα θυμάται;


(Παναγιώτης Καγιάφας) #7

Μπορεί τα συγκεκριμένα κάθε φορά τραγούδια, να μην καταγράφονται στη συλλογική μας μνήμη, αλλά ή γενικότερη αίσθηση από την κατάσταση στα μουσικά μας πράγματα, αντανακλά με τον καλύτερο τρόπο την περίοδο της πολιτισμικής κατάπτωσης που περνάμε. Και το κακό είναι ότι (αν μη τι άλλο) τα τελευταία αρκετά χρόνια διαμορφώνονται οι αισθητικές και καλλιτεχνικές προσλαμβάνουσες παραστάσεις αρκετών γενιών από τα παιδιά μας.

Και δεν είναι εύκολο να αντιπαλέψει κανείς σε προσωπικό επίπεδο την τηλεόραση και τα ραδιόφωνα του συρμού. Όπως γνωρίζουμε όλοι, για την συντριπτική πλειοψηφία των παιδιών, ότι δεν παίζεται στην τηλεόραση και ότι δεν ακούγεται στο ραδιόφωνο, απλούστατα, για αυτά δεν υπάρχει.

Προσωπικά, όσες προσπάθειες και να έκανα να δώσω στα παιδιά του άμεσου περιβάλλοντός μου, την απλή αλήθεια ότι αυτά που παίζουν τα ΜΜΕ,αποτελούν ένα ελάχιστο πολλοστημόριο από την μουσική μας (και μάλιστα τη χειρότερη εκδοχή της) αλλά και τη μουσική του κόσμου γενικότερα, απέτυχα παταγωδώς. Τα παιδιά αρνούνται να ακούσουν-κατεβάζουν ρολλά.

Η μόνη απομένουσα ελπίδα είναι να λειτουργήσει στο μέλλον η υποσυνείδητη μνήμη, που διαμορφώνεται από τα ακούσματα που παίρνει η κόρη μου από την μουσική που παίζεται μέσα στο σπίτι, παρόλο ότι σήμερα την σνομπάρει από εφηβική αντίδραση.

Όμως ακόμα και αυτή η ελπίδα μοιάζει να είναι λειψή. Γιατί αν μπορώ να θυμηθώ από τα δικές μας αντίστοιχες εφηβικές αμφισβητήσεις, η επανάσταση της γενιάς μου είχε σαν αντικείμενο τους Beatles, τους Stones, τον Σαββόπουλο, το Νέο Κύμα ή έστω τους Πωλ, τους Πελόμα Μποκιού και τους Sokrates. Δηλαδή σημαντικούς δημιουργούς. Αλλά και η “κυρίαρχη μουσική” (το κύριο ρεύμα) την δεκαετία του '60 και του '70 ήταν ο Θεοδωράκης, ο Χατζιδάκης, ο Τσιτσάνης, ο Καλδάρας και από τραγουδιστές ο Καζαντζίδης, ο Μπιθικώτσης ή έστω ο Κόκκοτας που τότε τραγουδούσε Ξαρχάκο . Άρα, όταν πέρασε η εφηβεία, αναδείχτηκαν οι θετικές της επιδράσεις της κυρίαρχης μουσικής που είχαν καταγραφεί στο υποσυνείδητο της εφηβείας μας και από εκεί και πέρα ο καθένας πέρασε στη δική του έρευνα για να ξεσκαρτάρει και να ανακαλύψει και όλα τα υπόλοιπα αξιόλογα είδη μουσικής που και τότε δεν πολυακούγονταν.

Σήμερα ποιά είναι η κυρίαρχη μουσική που θα επιδράσει θετικά στους δεκαπεντάρηδες, στην οποία θα ξαναγυρίσουν μετά την αμφισβήτηση? Η Β(ρ)ίσση, η Βανδή, ο Κιάμος, η Μπεζεντάκου, η Χρύσπα και τα φυντάνια των realities? Τι είναι εκείνο που θα μπορούσε να τους κεντρίσει για το ψάξουν περισσότερο? Η πολιτισμική μας λασπουριά ή γενικότερη decadance σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής μας?

Δεν λέω προς θεού, ότι ο αγώνας είναι χαμένος. Λέω ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά για να πέρνουμε αψήφιστα ότι ακούγεται σήμερα από τα εμπορικά κατασκευάσματα της δήθεν μουσικής, των δήθεν καλλιτεχνών. Για μας που έχουμε ήδη αποκρυσταλλώσει μουσικές και αισθητικές απόψεις, πράγματι αυτά τα τραγούδια είναι ανύπαρκτα. Αλλά για τα παιδιά?

Και ας με συγχωρήσει η Ελένη γιατί είμαι απολύτως σίγουρος ότι δεν έγραψε το μήνυμά της με αυτή την έννοια, και όλα τα παραπάνω την απασχολούν (και ως εκπαιδευτικό) με το παραπάνω. Απλώς πήρα ως αφορμή το δικό της μήνυμα.


(ΡΕ Μινόρε) #8

Θα συμφωνήσω απόλυτα με τα λεγόμενα (ή μάλλον γραφόμενα) του PaKag.
Απλά θέλω να επισημάνω μια λεπτομέρεια, την οποία είμαι σίγουρος ότι πολύ γνωρίζουν αλλά ίσως λίγοι έχουν συνειδητοποιήσει και η οποία κάνει τη μεγάλη διαφορά δίνοντας πραγματική αξία στα τότε δικά μας ακούσματα με τα σημερινά.
Με τα “δικά μας” λοιπόν τραγούδια γουστάρεις, κάνεις κέφι και φτιάχνεσαι.
Με τα σημερινά, πρώτα “φτιάχνεσαι” , για να μπορέσεις να τα γουστάρεις.


#9

επίσης,τα κομμάτια '‘δένονταν’'με τις στιγμές,με τους ανθρώπους…ακούμε μουσικές που ακούγαμε 20 χρόνια πίσω?!και ξαναζούμε φίλους,αγάπες,εκδρομές,γλέντια,συναυλίες!είναι κομμάτια που γίνανε ένα με τη ζωή μας.εγώ πιά δεν μπορώ και δεν εκφράζομαι καθόλου για τα σημερινά ακούσματα.χάσιμο χρόνου θεωρώ τα ακούσματα που έχουνε τα παιδιά και λυπάμαι γι αυτό!η διασκέδαση που προσφέρουν είναι βαρετή!γι αυτό και αναγκαστικά βγαίνουνε συνέχεια καινούργια?!εγώ θυμάμαι,έπεφτε μελέτη!στις κασσέτες καταρχήν…ξανά και ξανα!να προλάβουμε να γράψουμε τους στίχους!και τα ακούγαμε για μήνες!χρόνια!μετά με τα βιβλιαράκια στα cd?πανηγύρι!μελετη κανονική…υπήρχε προσφορά…και ζήτηση!την αγαπήσαμε τη μουσική…δυστυχώς τώρα αγαπούνε τη φασαρία,και την εικόνα.


(Ισαάκ) #10

Στην αρχή τρόμαξα που δεν ήξερα ούτε ένα από τα τοπ-20 τραγούδια που περιλαμβάνει η λίστα του Άρη.

Ευτυχώς μετά διάβασα τα μηνύματα σας… κι έπαψα να αισθάνομαι μόνος!:110:

Μόνο μία φράση μου’ρχεται στο μυαλό: Γάμησe τα!


(ΡΕ Μινόρε) #11

Έτσι ακριβώς είναι βρε παιδιά. Αυτό το “ξαναζούμε” είναι μεγάλη υπόθεση τελικά. Δεν ξέρω εσείς (ίσως να είμαι αθεράπευτα ρομαντικός), αλλά εγώ σε κάθε παλιό τραγούδι έχω και μια εικόνα στο μυαλό μου, μια ανάμνηση, μια νοσταλγία κάτι το ανεξήγητο.
Αρκετές φορές που κουβεντιάζω με νέα παιδιά, μου λένε ότι τα νέα τραγούδια είναι πιο εντυπωσιακά και μας ξεσηκώνουν.
Όταν όμως τους ρωτάω να μου πουν ένα από τα τραγούδια αυτά που να μην πλαισιώνεται από χορευτικά και μπαλέτα, να μην βομβαρδίζεται από πλήθος εφέ, να μην συνοδεύεται από 20μελή ορχήστρα, αλλά να κάθεται ο τραγουδιστής σε μια καρέκλα συνοδευόμενος από ένα δυο όργανα και αυτοί να γουστάρουν και να κάνουν κέφι, με κοιτούν με το στόμα ανοικτό.


#12

το ζητούμενο είναι η διασκέδαση!αυτή είναι η διαφορά.για μας η μουσική ηταν στοιχείο της καθημερινότητάς μας.ο ερνημευτής ήτανε ένας αγνωστος φίλος…δεν διασκεδάζαμε με τα τραγούδια.εκφραζόμασταν μέσω αυτών.ζούσαμε τις στιγμές μας παρέα με αυτά,γι αυτό και επαναλαμβάνονται στη μνήμη όταν ακούμε καποιο απο εκείνα.όταν πηγαίναμε σε συναυλίες τραγουδούσαμε και μιλάγαμε με τα μάτια.μοναδικές στιγμές,ουσιαστικές και ανθρώπινες.η μουσική έσμιγε ανθρώπους,μας έκανε να αγκαλιαζόματε απο χαρά και μεράκι…να μοιραζόματε συναισθήματα χωρία κουβέντες.