Το Σίλαμπς έχει καμιά 20ριά+ τραγούδια του Ομίλου Χατζηδάκη. Σε όσα αναφέρεται ο βιολιτζής, κατά μεγάλη πλειοψηφία είναι ο Σαλονικιός, σε καναδυό ο Ογδοντάκης, και σε μερικά ο Βασίλης Καραντάνης που μάλλον πρέπει να ήταν Δωδεκανήσιος.
Δηλαδή, για παράδειγμα, ο Σαλονικιός παίζει στο «Μες στου Αιγαίου», πράγμα που σημαίνει ότι κατά πάσα πιθανότητα αυτός έβγαλε και την εισαγωγή. Πρόκειται για γαμήλιο σκοπό της Λέρου, με παραλλαγές και στην Κάλυμνο και την Κω, και σ’ όλες τις καταγραφές ως γαμήλιο παίζεται χωρίς την εισαγωγή (όπως είναι και το φυσικό - κανένα παραδοσιακό τραγούδι δεν έχει εισαγωγές). Εντάξει, το ξέραμε ότι το Μες στου Αιγαίου στη συγκεκριμένη μορφή που έχει γίνει διαχρονικό σουξέ δεν είναι παραδοσιακό, αλλά ότι έπαιζε ο Σαλονικιός εγώ τώρα το μαθαίνω, και μένω εμβρόντητος.
πολύ μου αρέσει η Λίντα. Ας είναι ελαφρύ το χώμα. Τα τραγούδια είναι πάρα πολλά. Αλλά με αφορμή το παραπάνω, τα καλύτερά μου με τον ψηλό είναι τα δύο παρακάτω:
Ένα στιγμιότυπο πρόβας με μια διασκευή από τους S.Α.Κ. και τη Σταυρούλα Γελκοβάνη του γνωστού ρεμπέτικου κομματιού: “Ο Μανώλης” - στίχοι/μουσική: Νούρος Κώστας, Δραγάτσης Γιάννης
Ωραία εκτέλεση. Καθόλου ο αχταρμάς που φαντάστηκα μόλις ξεκίνησε κι είδα τα όργανα προτού τα ακούσω. Από τη μια πλήκτρα-ηλεκτρική-μπάσο (εξάχορδο κιόλας!)-τύμπανα, απ’ την άλλη κανονάκι, απ’ την τρίτη τρομπέτα. Κι όμως, το αποτέλεσμα είναι καλοδεμένο και χωρίς τίποτε το κραυγαλέο.
Αλλά δε μου άρεσε πώς τραγουδάνε ούτε αυτός, ούτε αυτή. Αυτό που αντί να χτυπάνε οι συλλαβές στον χρόνο πετάνε αμέριμνες γύρω του δεν το μπορώ, ούτε σε ρεμπέτικα ούτε σε παραδοσιακά. Στα λαϊκά έτσι είναι, δε μου πέφτει λόγος να πω τίποτα, αλλά δεν είναι όλα λαϊκά.
(Και τι τους έφταιξε η φράση «όταν θα τη φουμάρω» και την άλλαξαν; Λες και όλο το υπόλοιπο τραγούδι μιλάει για νεράιδες και ουράνια τόξα εκτός από αυτό το αταίριαστα σκληρό σημείο…)
Απόσπασμα από πανηγύρι στη Σίφνο πριν καμιά βδομάδα. Η «Βοσκοπούλα» όπως παίζεται στη Σίφνο. Λείπει η εισαγωγή και η πρώτη στροφή αλλά, κατά τ’ άλλα, είναι έτσι όπως παιζόταν παλιά στη Σίφνο. Βιολί: Γιάννης Σταυριανός
Και στη Σουηδία το μπουζούκι !
Τι όμορφο! Έπεσα τυχαία σε τούτο το δίδυμο και πολύ το χάρηκα.
Ίσως αυτη να είναι μια ακόμα απάντηση σε κάποιους που αναρωτιούνται σε τι ωφέλησε η ένταξη του Ρεμπέτικου στην άυλη πολιτιστική κληρονομιά της UNESCO!
[ We, Nana and Bengt Olov, are a married couple who usually play in the band Yá mas, but when we have time we also make some home recordings of our own. Those are the recordings we share here. It will mostly be music from Greece, but there may also be some other goodies.]
Δεν έχω ακούσει τόσο καλά ελληνικά φωνητικά από ξένον όσο από αυτή την κοπέλα, η οποία έχει και πάρα πολύ ωραία φωνή. Κι αυτός έχει καλή φωνή, και άριστος παίχτης.
Η Ουνέσκο δε νομίζω να έχει ιδιαίτερη σχέση. Γνωρίζει ο μέσος Σουηδός ποιες μουσικές από άλλες χώρες κατοχυρώθηκαν στην Ουνέσκο, ώστε ν’ αρχίσει να τις μαθαίνει; Λες και δεν υπάρχουν άλλες αφορμές να τις γνωρίσει. Ίντερνετ, ΜΜΕ, δισκογραφία, ταξίδια, Έλληνες μετανάστες ή επισκέπτες στη Σουηδία…
Φυσικά κι έχει πολλές επιλογές να το μάθει ο καθένας σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Προσωπικά πάντα, θεωρώ ότι η ένταξη μαζί με τα μουσικά σχολεία και τα πανεπιστήμια που ιδρύθηκαν ανά την Ελλάδα, έδωσαν μια ώθηση στο να πάει παντού το ρεμπέτικο. Δεν θυμάμαι πριν κάποια χρόνια να βλέπω τόσα σχήματα, σχεδόν σε κάθε καφενείο να κάνουν live με μια κιθάρα κι ένα μπουζούκι και 5 ή 10 τραπεζάκια. Κι αυτό φυσικά περνάει τα σύνορα της χώρας. Ποτέ δεν είπα ότι είναι η μόνη και βασική αιτία η UNESCO. Μάλλον θα έλεγα ότι αυτή η εξάπλωση οδήγησε στην αναγνώριση και στην ένταξη.
Πράγματι. Υπήρχαν κι από παλιότερα, αλλά όχι τόσο πολλοί και ασφαλώς όχι τόσο καλοί. Το μέσο επίπεδο έχει ανέβει πάρα πολύ.
Από κει και πέρα, εγώ προσωπικά ξέρω για μερικά ελληνικά πολιτιστικά προϊόντα (ούτε το ένα στα 20 - κυρίως κάποια που μ’ ενδιαφέρουν και τα παρακολουθώ περισσότερο) που έχουν αναγνωριστεί από την Ουνέσκο, και από ξένα απολύτως τίποτε. Υποθέτω ότι και στις άλλες χώρες κάπως παρόμοια δε θα 'ναι;
Ναι, σίγουρα συνέβαλε και αυτό. Αλλά προσοχή, σχετικά με τη διάδοση: μην περιοριζόμαστε σε χώρες / περιοχές του εξωτερικού, και στην Ελλάδα ήταν κάποτε παντελώς ξεχασμένο το ρεμπέτικο.
Όντας απ’ τους πρώτους που το «επανανακάλυψαν» θυμάμαι, την εποχή εκείνη, να πηγαίνουμε στα ταβερνάκια με την (πολύ περιορισμένη!!!) παρέα μου και ένα μόνο όργανο, το μπουζούκι μου, και να μας ρωτάν κάποια (για μάς!) γεροντάκια από το παραδίπλα τραπεζάκι «Μα αυτά, πού τα ξέρετε, πού τα βρήκατε;». Μάλιστα, είχαμε αυτοπροσδιοριστεί ως «τυμβωρύχοι» (τη λέξη, εγώ την είχα εισάγει…)
Δεν ξέρω αν στη Γαλλία ή στην Αγγλία πχ που υπάρχουν ρεμπετάδικα σε αρκετά μαγαζιά και μάλιστα με σταθερό πρόγραμμα μερικές φορές και με έκτακτα live κάποιες άλλες, τα έμαθαν λόγω της UNESCO ή κάπως αλλιώς!
Προφανώς είναι αμφίδρομη η σχέση!
