εννοείς Στέλιο Παπαδόπουλο?
Ναι, κύριε Σπύρο, μάλιστα
για οσους δεν γνωρίζουν τα pedigree του Στέλιου.
Λαμπρός και ταλαντούχος νεος.!
Ένα άσμα μου πολύ μου αρέσει κι αγαπώ.
Παρά το γεγονός ότι αναφέρεται στα πεύκα της Πεντέλης - δηλ σανατόριο - και ο ερωτευμένος είναι ασθενής προφανώς σοβαρά ή ίσως 'εκβιάζει" μια επίσκεψη όσο το δυνατόν πιο σύντομα γιατί μπορεί να μην τον προλάβει ζωντανό, ο ρυθμός είναι αλέγκρος και χαρούμενος!
Υπάρχει κάπου το στιγμιότυπο αυτό με τον Περιστέρη ;
Εγώ ακούω : Θεέ , δε βρίσκουνε ντουμάνι
Τα έχουμε πεί, ξαναπεί, ξαναματαπεί… Ε, δεν θα συνεχίσουμε.
οι ευχές για τις γιορτές “ισχύουν” για 40 μέρες. καλιο αργά παρα ποτέ.
για τις Ευαγγελίες, ΒαγγελίτσεςΛίτσες
Ηχογράφηση Αμερικής 1920 με την κυρια Κούλα.(Κυριακούλα Αντωνοπούλου)
Κοίτα να δεις!.. Έτσι ήταν η κυρά-Βαγγελιώ πριν γίνει σχολικό και ακολούθως παιδικό και πανελλήνιο τραγούδι. Τα λόγια και η μελωδία τους δεν άλλαξαν, αλλά την οργανική μελωδία δεν την είχα ξανακούσει.
Στην εξαιρετική έκδοση «Μαγνησία - Μουσικές παραδόσεις» (δύο σιντί και εκτενές ένθετο βιβλιαράκι) υπάρχει ένα τραγούδι, το Νεραντζοφίλημα, που θεωρείται ότι αποτυπώνει μια προγενέστερη μορφή της κυρα-Βαγγελιώς. Δεν υπάρχει στο ΥΤ (δεν είναι αυτό που τραγουδάει ακαπέλα ένας παπάς, ούτε αυτό που έχει διασκευάσει ο Σκαλκώτας στους Ελληνικούς Χορούς). Οι βασικοί στίχοι, αν αφαιρέσουμε τα τσακίσματα, «κυρα-Βαγγελιώ» στο ένα και «το νεραντζοφίλημα» στο άλλο, είναι ως ένα σημείο οι ίδιοι. Η μελωδία στο πρώτο γύρισμα είναι τελείως διαφορετική, στο δεύτερο μοιάζει με της κυρα-Βαγγελιώς.
Αλλά το ενδιαφέρον είναι ότι αυτό το διαφορετικό πρώτο γύρισμα στο Νεραντζοφίλημα είναι σχεδόν το ίδιο με το πρώτο γύρισμα της οργανικής μελωδίας αυτής εδώ της συγκεκριμένης κυρα-Βαγγελιώς. Η οποία μάλιστα οργανική μελωδία, αν και μάλλον άγνωστη σήμερα, βλέπω ότι τότε ήταν αρκετά διαδεδομένη:
Στο Σίλαμπς έχει αρκετές παλιές ηχογραφήσεις της κυρα-Βαγγελιώς. Τη συγκεκριμένη οργανική μελωδία, εκτός από την κυρία Κούλα (1920), την ακούμε και στην Παπαγκίκα (1919), στον Γκαντίνη (1943) και στον Αραπάκη (1929), ενώ όχι στον Μενεμενλή (1927), τον Χρήστο Μίληση (1932) και τον Βιδάλη (1925).
Δεν είναι πρωταπριλιάτικο, αλλά κοντά πάντως. Γειά σου ρε Βίσση με τις πενιές σου
Εδώ προσπαθώ να μάθω να παίζω εγώ τρίχορδο, γιατί όχι και η Βίσση; Όλοι έχουν δικαίωμα στη μάθηση και στη μουσική! ![]()
Άνθρωπος 70+ χρονών, που εμφανώς δεν ξέρει ούτε μπουζούκι ούτε άλλο έγχορδο αλλά είναι μια ζωή στη μουσική, και αποφασίζει να κάνει την πρώτη του προσπάθεια; Εγώ μόνο μπράβο θα 'λεγα. Και με ψυχραιμία στην κάμερα, χωρίς χαζόγελα αμηχανίας κλπ.
Και πολύ στυλάτο όργανο.
67 είναι η Βισση , όχι πως έχει κ διαφορά, αλλά ναι μπράβο της για την προσπάθεια
H Facebook σελίδα “Μουσικό Λαογραφικό Αρχείο Μέλπως Μερλιέ” έχει το ακόλουθο χαριτωμένο τραγούδι σε ελληνοαμερικάνικο ιδίωμα. Παραθέτω και τα σχόλια.
Το… “μιστέκι”.
Ή τι μπορει να βρει κανείς ταχτοποιώντας τους δίσκους γραμμοφώνου του ΜΛΑ!..
Ταχτοποιώντας τη συλλογή δίσκων γραμμοφώνου του ΜΛΑ πέσαμε πάνω σε μια σειρά δίσκων του Αργύρη Γιαμπουράνη. Οι ηχογραφήσεις αυτές έγιναν στην Αμερική, στα τέλη της δεκαετίας του ‘40, από τη δισκογραφική εταιρεία “Flogera”.
Οι Έλληνες μετανάστες πρώτης γενιάς, προσπαθώντας να επικοινωνήσουν σε έναν κόσμο όπου επικρατεί η αγγλοφωνία, επινόησαν ένα ιδιότυπο γλωσσικό Greeklish ιδίωμα. Σε αυτό κυριαρχούν οι ελληνοποιημένες αγγλικές λέξεις. Σε μια από τις ηχογραφήσεις αυτές, λοιπόν, ο Αργύρης Γιαμπουράνης τραγουδά τις περιπέτειες της Αννούλας απ’ το Ντιτρόιτ, που υπέκυψε στη γοητεία που προσέφεραν τα “φλουιντ ντράιβ κάρα”, με αποτέλεσμα να πέσει στο “μιστέκι”. Ένα ευφάνταστο μίγμα ελληνικών και αγγλικών που προέρχεται πέρα για πέρα από τον πραγματικό κόσμο. Από μουσικής πλευράς εδράζεται σε ένα πολυστυλιστικό μουσικό μίγμα που παραπέμπει στους ήχους της Klezmer. Μια ηχογράφηση που λειτουργεί ως ηχητική γέφυρα προς έναν ολόκληρο κόσμο, ο οποίος ζυμώθηκε και έδρασε στην άλλη όχθη του Ατλαντικού!.
Ωραίοοοοοοο! Πρώτη φορά το ακούω!
Δεν είναι εν μέρει ο ίδιος σκοπός μ’ ένα από τα γνωστά τραγούδια του '40; Βέμπο ή κάτι παρόμοιο;

