Νίκο, η περιγραφή - προαναγγελία που μας παρέθεσες δίνει την εντύπωση ότι η έρευνα μάλλον θα ίχε ήδη γίνει, και είχε συγκεντρωθεί το υλικό (ή πάντως αρκετό υλικό, στη χειρότερη). Για το τι απόγινε, δεν ξέρω τίποτε περισσότερο απ’ όσα ειπώθηκαν παραπάνω. Καταπώς δείχνει, μάλλον δε δημοσθεύτηκε. Αν υπάρχει βιβλίο, θα το μάθουμε, αλλά από την άλλη, αν υπήρχε βιβλίο με τέτοιο υλικό, δε θα το ξέραμε ήδη;
Άρα βασικά η ελπίδα είναι να έχει διασωθεί έστω το αρχείο των ντοκουμέντων, σε κάποιο συρτάρι που δε θάφτηκε π.χ. σε κατεδάφιση. (Συμβαίνουν και τέτοια: ο Νέαρχος Γεωργιάδης, Κύπριος από τα -τώρα- κατεχόμενα, είχε τα αρχεία του από τον Βαμβακάρη στο σπίτι του, και δε βρέθηκαν.)
Νομίζω τέτοια παραδρομή δεν είναι σπάνια. Είμαι σίγουρος πως έχω αρκετά βιβλία που λένε «αν δεν υπάρχει η υπογραφή του συγγραφέα ακριβώς εδώ, είναι κλεψίτυπο», και δεν υπάρχει υπογραφή!
Ωραία, Νίκο. Έχεις μια καλή βασική ρεμπετολογική βιβλιοθήκη.
Κάποιες προτάσεις που μου έρχονται πρόχειρα στον νου:
Π. Κουνάδης, Τα ρεμπέτικα −ένα ταξίδι στο λαϊκό αστικό τραγούδι των Ελλήνων, 1850-1960, (20 τομίδια συνοδευόμενα από δύο δίσκους ακτίνας το καθένα), εκδ. Τα Νέα 2010
Ν. Καλαποθάκος, Από το κομπολόι στο ρολόι −μια εσωτερική ιστορία του ρεμπέτικου, Αρμός 2007
Λ. Παπαδόπουλος, Να συλληφθεί το ντουμάνι!, Καστανιώτης 2004
Π. Τσολάκης, Το ρεμπέτικο στη δισκογραφία –Ερμηνευτική οπτική μιας διαρκούς εξέλιξης, fagottobooks 2021
Γ. Θανόπουλος –Δ.Μανιάτης, Μάρκος ο Συριανός –Μάρκου Βαμβακάρη Άπαντα 2024.
Ν. Ορδουλίδης, Η δισκογραφική καριέρα του Βασίλη Τσιτσάνη (1936-1983). Ανάλυση της μουσικής του και τα προβλήματα της έρευνας στην ελληνική λαϊκή μουσική, εκδ. Ιανός 2014.
Α. Καλυβιώτης Αριστομένης (επιμ. Νίκος Διονυσόπουλος) Σμύρνη −η μουσική ζωή 1900-1922: η διασκέδαση, τα μουσικά καταστήματα, οι ηχογραφήσεις δίσκων, Music Corner και Τήνελλα 2002