Τώρα που άκουσα και τα λόγια συμφωνώ με την Άγη. Την πρώτη φορά δεν ακούγονταν καθαρά, και σχολίασα μόνο για τη μουσική. Η αλήθεια είναι ότι και τη δεύτερη, αν δεν τα διάβαζα πάλι θα είχα κενά.
Επιτέλους, κάποιος γράφει για χαρά και δροσιά και αγάπη και χορό, μόνο!
Σ’ αυτό το σπάνιο χαρακτηριστικό του τραγουδιού, δεν μπορώ να αποφύγω τον συσχετισμό με το άλλο καινούργιο τραγούδι που ακούσαμε πρόσφατα: