Ότι στη φωτογραφία φαίνεται μια οικογένεια με μικρά παιδιά δεν έκανε σε κανένα εντύπωση ;
εκει έμεναν ολοι . "επιχείρηση " και στο πισω μέρος κατοικία (δηλαδή ενα δωμάτιο . αντε και ενα κουζινάκι)
Μετά από επικοινωνία με τον Γιώργο Κοντογιάννη, μου ανέφερε τα εξής για την φωτογραφία. Βρέθηκε στο Μοναστηράκι και όταν την είχαν δημοσιεύσει στο περιοδικό είχαν ζητήσει όποιος ήξερε στοιχεία να επικοινωνήσει μαζί τους. Κάποιος τότε είπε πως η φωτογραφία είναι τραβηγμένη στην Καισαριανή κατά το Μεσοπόλεμο. Θα έλεγα αρκετά πιθανό καθώς το όνομα του ιδιοκτήτη δεν είναι ανάμεσα στα ονόματα των τεκετζήδων του Πειραιώς που γνωρίζουμε. Ο Γιώργος υποστηρίζει ότι από δεξιά πιθανώς είναι η Ρόζα αλλά δεν είναι σίγουρο καθώς η φωτογραφία δεν είναι σε πολύ καλή κατάσταση.
5 «Μου αρέσει»
Ευχαριστούμε Σταύρο!
Βλέπω κλείνεις είκοσι χρόνια στο φόρουμ σήμερα.
Κατά πάσα πιθανότητα είναι στύλος για το φανάρι (λάμπα) που κρέμεται πάνω του;
Μεγένθυνε εάν μπορείς τη φωτογραφία που ανέβασε η Ελένη και θα φανεί.
Κάτω από τη φωτογραφία της γυναίκας στα δεξιά γράφει με κεφαλαία ΠΑΛΑΙΣΤΗ (ή κάτι παρόμοιο) και από πάνω ΓΩΓΩ ΣΚΡΙΚΑ (ή κάτι παρόμοιο). Πιο πάνω ΜΑΝΟΣΟΦ (ή κάποια παραλλαγή).
Συγγνώμη εάν η ανάρτηση μοιάζει με παραπληροφόρηση απλά προσπαθώ όσο γίνεται να δω τι γράφει.
Και ίσως με τα ίδια γράμματα του επιγραφοποιού που έκανε και το «Θεραπευτήριον Μελαγχολίας κλπ.».
(Τα άλλα δύο απορώ πού τα έπιασε το μάτι σου! Η ?Γωγώ Σκρίκα κάτι πάει κι έρχεται, αλλά το ?Παλαιστή είναι άσπρο πάνω σε άσπρο, σαν συμπαθητική μελάνη! Το πέρασες από φλόγα κεριού; 
)
Προσωπικά επιμένω ότι το όργανο μού φαίνεται για πραγματικό. Η μόνη επιφύλαξη, ότι ποιος θα κρέμαγε ένα όργανο έξω στους αέρηδες και τις βροχές; Εκτός αν το έκαναν για τη φωτογράφηση…
Εδώ που τα λέμε, πώς προκύπτει η βεβαιότητα ότι είναι τεκές; Θεραπευτήριον μελαγχολίας θα μπορούσε να 'ναι κι ένα κρασοπουλειό. Σε μεσοπολεμικές φτωχογειτονιές πιστεύω ότι ένα κρασοπουλειό θα μπορούσε κάλλιστα να στεγάζεται σε μια υποτυπώδη παράγκα.
(Μπράβο Σταύρο! - ανεξαρτήτως των αποριών μου…)
Όσο ανεπαρκής και να είναι, η ανάλυση επιτρέπει να διακρίνουμε ότι μάλλον από το κοντάρι ΔΕΝ ΚΡΕΜΕΤΑΙ ΤΙΠΟΤΑ. Ακριβώς πίσω απ’ το κοντάρι, στο υπέρθυρο και αριστερά από την αχνότατη φωτογραφία ( ; ) ανθρώπινου κεφαλιού υπάρχει μία σειρά τριών συν ενός φωτεινών σημείων (παραλληλεπίπεδο, κύκλος, «κυκλοπαραλληλεπίπεδο» και παραλληλεπίπεδο από κάτω), που βέβαια δεν ξέρω τί ακριβώς παριστάνουν.
Νίκο αυτό πιθανώς να είναι τζάμι και μάλλον βλέπουμε αντανακλάσεις, πιθανά από απέναντι, ή από την διαφορά φωτός;
'Ίσως βέβαια να υπάρχει και άλλος υπέρθυρος φεγγίτης στην πίσω πλευρά και απλά να βλέπουμε το φως από πίσω. Σαν διαμπερές δηλαδή.
Αν ήταν σημερινή η φωτογραφία, θα ήταν αυτοκόλλητα στο τζάμι (π.χ. από το Trip Advisor). Αλλά με τα τότε δεδομένα, …?
Εμένα μου φαίνεται πως οι κουκίδες είναι ασχετες απο τη φωτογραφία, μου μοιάζουν με αυτό που παλιά λέγαμε “κάψιμο”. Ανεβάζω εδώ το εξώφυλλο του περιοδικού, καθώς και το editorial του Γ. Κοντογιάννη σε αυτό το τεύχος. Στην αφίσα δεξιά, μετά απο μεγάλο ζουμαρισμα, διακρίνω να γραφει ΠΑΝΑΣΟΣ. Η Πανασός είναι χωριό του Ηρακλείου Κρήτης. Το όνομα Μπαλαλάς δεν γνωρίζω αν έχει κάποια σχέση με την Πανασό. Επίσης, διακρίνω το όνομα ΓΩΓΩ πάνω από το γυναικείο πρόσωπο της αφίσας, καθώς και το όνομα ΠΑΛΑΙΣΤΗ από κάτω, με κάποια επιφύλαξη αυτό.
3 «Μου αρέσει»
Και το εντιτόριαλ, κέντρο διασκεδάσεως λέει, όχι τεκές.
(“Ο” Πανασός είναι το χωριό, όχι “η”.)
1 «Μου αρέσει»
Γράφει ‘‘Πάνθεον’’ που ήταν κινηματογράφος της εποχής. Κινηματογράφοι όμως με τη συγκεκριμένη ονομασία υπήρχαν σε διάφορα μέρη της χώρας κατά το μεσοπόλεμο όπως Αθήνα, Αχαΐα και Μαγνησία που εντοπίζεται το όνομα Μπαλαλάς. Είναι αφίσα από έργο της εποχής, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω τι είναι. Πάνω από την πόρτα έχει επίσης μια φωτογραφία.
3 «Μου αρέσει»
Μια υπόθεση: στην εικονιζόμενη αφίσα [αν όντως διαβάζουμε σωστά το όνομα - - το οποίο σχετικά με τα υπόλοιπα είναι πιο ευδιάκριτο - - «ΠΑΛΑΙΣΤΗ»] θα μπορούσε να είναι η σοπράνο Μαρίκα Παλαίστη (1888 – 1970) η οποία έγινε περισσότερο γνωστή στη χώρα μας περίπου από το 1925 και μετά, με 430 συναυλίες ανά την Ελλάδα, με την ίδια να διδάσκει φωνητική κάπου κοντά στην πλατεία Συντάγματος, να ερμηνεύει την «Κάρμεν», να γράφει τραγούδια με στίχους, μουσική και να τα ερμηνεύει η ίδια κ.λπ.. Μέχρι που «έχασε» τη φωνή της και άρχισε να φέρεται παράξενα και να γελοιοποιείται προσπαθώντας να πολιτικοποιηθεί κ.λπ.
Φωτογραφίες της από τον Τύπο, όπου έχω την εντύπωση πως στην 3η κατά σειρά μοιάζει με αυτήν από την εδώ αφίσα.
Όλα αυτά, υποθετικά…
2 «Μου αρέσει»
Συμφωνώ με τον Σταύρο και όντως γράφει Πάνθεον. Επίσης και εγώ σε μια έρευνα που έκανα με το όνομα εκτός από Αχαΐα και Μαγνησία (Βόλος), το βρήκα επίσης και στα Μεσόγεια.
Και βέβαια κανείς δεν έγραφε τεκές ή έλεγε ότι είχε τεκέ. Όλοι από καφενεία τα λέγανε μέχρι κέντρα διασκεδάσεως ή σχολές χορού.
"«Εις την οδόν Ψαρομηλίγγου από πολλού λειτουργεί υπό το πρόσχημα καφενείου και με τον όχι τόσον εύφημον τίτλον του τεκέ εν καταγώγιον του χειρίστου είδους εντός του οποίου συναγελάζοντο τακτικά όλα τα καθάρματα και τα περιτρίμματα της πρωτευούσης, χασισοποτούντα, χαρτοπαίζοντα και διαπράττοντα παντοίας φαυλότητας."
ΕΜΠΡΟΣ της 13/1/1901
"Μέρα και βράδυ όπου και να πέρναγες, δηλαδή από καφενείο, άκουγες το κελάηδισμα του μπουζουκιού ή του μπαγλαμά και την μυρωδιά της ταλμίρας (χασίς) ή από αργιλέ ή από τσιγαρλίκι."
Αφήγηση του Νίκου Μάθεση
Πηγή: Ο ΤΕΚΕΣ ΤΟΥ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΟΥ - Elefthero NET
“Όμως ο Κώστας Τζόβενος αναφέρει πως το τραγούδι του «Μέσα στου Μάνθου τον τεκέ» γράφτηκε για άλλον τεκέ, τον τεκέ του Μάνθου Γκραβαρά, που λειτουργούσε σε εξοχικό κέντρο στους Άγιους Αναργύρους. (Η. Βολιώτη Καπετανάκη: Αδέσποτες μελωδίες)”
Πάντως αφού μόνη “πηγή” είναι μια ανάρτηση στο φβ, δεν μπορούμε να βγάλουμε συμπέρασμα. Ίσως ναι αλλά ίσως και όχι.
1 «Μου αρέσει»
Συμφωνούμε Άγη. Πάντως και το όνομα ¨Θεραπευτήριον Μελαγχολίας", θυμίζει κατά κάποιο τρόπο και το όνομα που είχε δώσει ο Μπάτης, σε δικό του καφενείο - τεκέ, “Οδός Απελπισίας”.
Σωστά, αλλά κι έτσι δεν ξέρουμε. Τέτοια ονόματα έχουν και σημερινά μεζεδοπωλεία πχ, θα μπορούσε κι ένα καπηλειό να λέγεται έτσι.
Κι εγώ έκανα την σύνδεση, πάντως αν δεν υπήρχε το παράδειγμα του Μπάτη το μυαλό μου θα πήγαινε σε φασέικο μεζεδοτέτοιο σε τζεντριφικέισιο πρώην γειτονιά…
Ε καλά, φυσικά και κανείς δεν έγραφε τεκές στον τεκέ του απέξω (αν το έκανε δε θα ψαχνόμασταν τώρα). Εννοούσα όμως ότι και το 2003, που δημοσιεύτηκε η φτγρ στο Λαϊκό Τραγούδι, δεν εκφράστηκε κάποια υπόνοια ότι είναι τεκές.
Θα μου πεις, και τι αποδεικνύει αυτό; Τίποτε βέβαια, μπορεί να είναι τεκές και να μην το σκέφτηκαν στο περιοδικό, ή να το σκέφτηκαν αλλά να μην το έγραψαν για - δεν ξέρω, οποιονδήποτε λόγο. Αλλά πάντως το ότι δεν έγραφαν “τεκές” τότε δε σημαίνει πως οπουδήποτε δεν υπάρχει η λέξη τεκές έχουμε τεκέ!
1 «Μου αρέσει»