Η συζήτηση αφορά την ιστορία του τραγουδιού «Αχ βρε παλιομισοφόρια», σύμφωνα με άρθρο του Ελευθέριου Γ. Σκιαδά, και περιλαμβάνει σχετικό ηχητικό υλικό. Αναφέρεται, χωρίς επιβεβαίωση, ότι το τραγούδι συνδεόταν με νυχτερινό μαγαζί στη Νέα Φιλαδέλφεια, ιδιοκτησίας του Βαγγέλη Μανδρούλια («Αλεξανδριανού»).
Οι συμμετέχοντες σχολιάζουν επίσης την ικανότητα συνθετών όπως ο Χατζιδάκις, ο Θεοδωράκης και ο Ξαρχάκος να συνδυάζουν το λαϊκό τραγούδι με την ελαφρά και την κλασική μουσική. Επισημαίνεται ότι η σωστή λέξη είναι «μεσοφόρι» και όχι «μισοφόρι», ενώ γίνεται λόγος για τις ομοιότητες μεταξύ λαϊκής και λόγιας μουσικής και για την ευρύτερη λαϊκή απήχηση της κλασικής μουσικής στην Ευρώπη.
Η ιστορία του τραγουδιού βάση του δημοσιογράφου <<Ελευθέριος Γ. Σκιαδάς>>.
Θεωρητικά χωρίς επιβεβαίωση στο κατάστημα που αναφέρεται είναι το << Νυχτερινό μαγαζί στην περιοχή της Νέας Φιλαδέλφειας, στο δρόμο προς το Μενίδι, του ατρόμητου παλληκαρά Βαγγέλη Μανδρούλια ή «Αλεξανδριανός».>>
Ωραίο ανάγνωσμα @alekfou 
Eμένα με εντυπωσιάζει κάτι! Πώς αυτοί οι τεράστιοι μουσικοί (Χατζιδάκης, Θεοδωράκης, Ξαρχάκος) μπορούσαν να γράφουν λαϊκά τραγούδια από τη μια αλλά και τραγούδια ελαφρά ή κλασσικά έργα από την άλλη. Σαν να πατούσαν σε δύο βάρκες που η μία αρμένιζε στις λαικές γειτονιές και οι άλλες στα Ευρωπαικά σαλόνια!
, όπου, βεβαίως, η σωστή γραφή και εκφορά είναι μεσοφόρι, όχι μισο… Προφανώς, πρόκειται για ρούχο που φοριέται «μέσα» από το κυρίως, το «εξωτερικό» φόρεμα. Σήμερα βέβαια, μεσοφόρια δεν φορούν οι γυναίκες.
Είχαν τη γνώση και την ευαισθησία να δουν τις ομοιότητες ανάμεσα στις δυο παραδόσεις, ο Χατζιδάκης π.χ. εστιάζοντας στον Ερίκ Σατί, ο Ξαρχάκος με το “Τσιτσάνη Διάλογοι”.
Πάντως στη δυτική και τη βόρεια Ευρώπη η κλασική μουσική δεν είναι μόνο για τα σαλόνια. Υπάρχουν άπειρα παραδείγματα, από τις μπάντες χάλκινων πνευστών των Άγγλων ανθρακωρύχων μέχρι την παλλαϊκή αποδοχή της όπερας στην Ιταλία
