εντάξει ας μην τον κρίνουμε από κάποιες λεπτομέρειες. Το παιδί μελέτησε κάποιες ηχογραφήσεις, κάποιες συνεντεύξεις κλπ. κατάλαβε τι παίζει με την ενορχήστρωση, και έκατσε και τα έγραψε, για αυτό εξετάζεται και παίρνει το χαρτί.
Παιδιά, εγώ κάθε πέντε χρόνια μπαίνω στο φόρουμ και παραθέτω καμμιά εργασία, και δεν περιμένα να γίνει τόσος ντόρος για το πόστο (post!) μου!
Πάντως, δεν νομίζω ότι πάντα υπάρχει μία απόσταση ανάμεσα στην πανεπιστημιακή έρευνα και στην μουσική πρακτική. Ένα παράδειγμα είναι ο Μάκης Τσαχουρίδης, που εκπόνησε διατριβή σε πανεπιστήμιο της Αγγλίας, και που και παίζει και τραγουδάει ποντιακά, όχι μόνο στην τηλεόραση και σε συναυλίες, αλλά στις ποντιακές κοινότητες του εξωτερικού. Εγώ τον έχω δει σε χορό του ποντιακού συλλόγου της Στοκχόλμης, όπου έπαιζε κατά παραγγελία του κοινού και στεκόταν στην μέση των χορευτών, όπως κάθε άλλος λυράρης… και ας είναι “ντόκτορας” με τρανό πτυχίο εξ Αγγλίας ! Όσοι ενδιαφέρονται μπορούν να βρουν την εργασία του εδώ:https://core.ac.uk/download/pdf/326236284.pdf
Προσωπικά, ποτέ δεν γελάω πριν διαβάσω τι γράφει ο άλλος…
Ο όρος «πρόζα» δεν είναι επινόηση του πτυχιακού φοιτητή:
“Το εισαγωγικό οργανικό μέρος ενός μουσικού προγράμματος στα σκυλάδικα οι λαϊκοί μουσικοί του είδους το ονομάζουν «πρόζα».” (σελ. 13)
“Αποδεχόμαστε λοιπόν συμβατικά τον όρο «πρόζα» και το συγκεκριμένο περιεχόμενο που έχει αναλάβει στον κόσμο του σκυλάδικου, και μάλιστα στην αργκό των λαϊκών μουσικών που δραστηριοποιούνται εκεί.” (σελ. 13)
Μια χαρά πτυχιακή είναι και δικαίως δημοσιεύεται, πράγμα που σημαίνει ότι πήρε βαθμολογία καλή.
Εδώ που τα λέμε όλοι αυτοί οι χεβιμεταλάδες είναι σατανιστάδες και καλό είναι να μην έχουμε καμία σχέση μαζί τους.
Δεν άνοιξα την εργασία και προφανώς δεν έχω καμία άποψη, αλλά το να εξετάζει τέτοια ζητήματα είναι αναμφίβολα ενδιαφέρον. Και λάθος να τα λέει ακόμη (που λέει ο λόγος), το να τίθενται τα ερωτήματα είναι σημαντικό.
Γεια σου Εύα, να μπαίνεις πιο τακτικά, γιατί είσαι και διαβαστερή, έχεις και κάποιες εμπειρίες που αξίζει να τις μοιραστείς μαζί μας 
ο τσαχουριδης τουλαχιστουν ειναι και ανθρωπος της δουλειας… δλδ ειναι μεσα στο χορο και λεει τραγουδια, οχι απ’ οξω…
καλα εκανες, μας πατησες λιγο γκαζι για κουβεντα. ![]()
η μουσικη δεν εχει ορια. ο καθεις κανει οτι του λεει η ψυχουλα του. μετα ερχονται κατι χαρτογιακαδες και μας κολλαν ταμπελες. και αυτοι που τις κολλαν ξερουν και να τις διαχειριζονται φυσικα. αφου η τεχνη τους ειναι το χαμαζι. και μετα γινονται καμποσοι. και η συνεχεια ειναι οπως την ειπε ο κυριος πολιτης στα προηγουμενα.
Για να μην παρεξηγηθώ, το σχόλιο ήταν χιουμοριστικό. Προφανώς και δεν θεωρώ κακό να ασχολείται κάποιος σε ακαδημαΐκό επίπεδο με λαϊκές μουσικές, ας μην είμαστε τόσο αρνητικοί εκ των προτέρων.
Υπάρχουν μουσικοί που είναι και μουσικολόγοι, καθώς και μουσικολόγοι που είναι και μουσικοί. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα, όλο και περισσότεροι.
Για τους υπόλοιπους, που είναι μόνο το ένα ή μόνο το άλλο, η σχέση είναι όπως μεταξύ μικροβίων και μικροβιολόγων: ο ένας κάνει τη δουλειά, ο άλλος την περιγράφει.
Ενδιαφέρον θα είχε, όμως, να ψάξουμε ποια απ’ τις δύο ιδιότητες ίσχυσε πρώτη, αυτά τα τελευταία χρόνια.
Ε, σίγουρα του μουσικού. Μουσική είναι πολύ συνηθισμένο να ξεκινάς από μικρές ηλικίες. Μουσικολογία είναι τριτοβάθμιες σπουδές.
Φυσικά. Αυτό που ήθελα να πώ είναι πως όλο και περισσότεροι μουσικοί, τελευταία, ενδιαφέρονται και για τη θεωρία.
Αφενός, αυτό γίνεται γιατί στην εποχή μας ο κυρίαρχος τρόπος να μάθεις οτιδήποτε είναι η συστηματική διδασκαλία. Οι άνθρωποι πάνε σχολείο, οι περισσότεροι το τελειώνουν, πάρα πολλοί πάνε και για σπουδές, τα παιδιά πάνε στα αγγλικά, σε αθλήματα κλπ., οι ενήλικοι συχνά σε σεμινάρια για τη δουλειά τους… Σε παλιότερες γενιές μάθαινες πολλά πράγματα με άλλους τρόπους, όπως πρακτική εμπειρική διδασκαλία (π.χ. τσιράκι στη δουλειά). Και η συστηματική διδασκαλία γενικά περιλαμβάνει και κάποιο θεωρητικό σκέλος.
Η μουσική δεν εξαιρείται από αυτή την τάση.
Αφετέρου, από τους μουσικούς που έχουν μάθει μ’ αυτό τον τρόπο και άρα έχουν και μια άλφα θεωρητική κατάρτιση, όλο και περισότεροι προχωράνε και σε ανώτερη θεωρητική σπουδή. Αυτό δεν είναι γενικότερη τάση, είναι κάτι πιο ειδικό.
Σημειωτέον ότι το «όλο και περισσότεροι τα τελευταία χρόνια» αφορά τους μουσικούς που ασχολούνται με οτιδήποτε θεωρείται παραδοσιακό. Στην κλασική μουσική δεν ξέρω αν συμβαίνει το ίδιο, ούτε σε τι βαθμό.
Τελικά, το νήμα κατέληξε σε μια ωραία και ουσιώδη συζήτηση για το ζήτημα της πρακτικής και της έρευνας! Ξέρωντας ότι αρκετά μέλη εδώ έχουν παρουσιάσει/γράψει ωραίες μουσικολογικές μελέτες (με πανεπιστημικές προδιαγραφές, και ας μην είναι πανεπιστημιακοί ερευνητές!), νομίζω ότι η πρακτική συνδυάζεται μια χαρά με τη σοβαρή έρευνα! Όσο για το άρθρο που παρέθεσα, δεν το ανέφερα γιατί το βρίσκω εξαιρετικό ή εξαιρετικά ενδιαφέρον, αλλά για το θέμα του, που κολλούσε στο νήμα. Εκ των υστέρων κατάλαβα ότι μερικοί ενοχλούνταν από την ορολογία (σκυλάδικο, πρόζα), ίσως χωρίς να έχουν διαβάσει όλη τη μελέτη…
emc, με τίμησες που μου είπες “διαβαστερή”…έχω να ακούσω αυτήν τη λέξη από τα φοιτητικά μου χρόνια! ![]()
Τελικά θα πω ένα ίσως κάπως άσχετο ανέκδοτo για το Keith Richards, το σύμβολο του “sex, drugs and rock and roll”. Παρακολούθησα μια συνέντευξη με τον μουσικολόγο Rob Bowman, που έχει γράψει για τους Rolling Stones (έγράψε επίσης ένα εξαιρετικό τόμο για το STAX, η εταιρία που ηχογράφησε τον Otis Redding). Εκεί αποκαλύπτει ότι ο Richards είναι πάρα πολύ διαβαστερός (!), με μεγάλο ενδιαφέρον για τη μουσική θεωρία και την ιστορία της μουσικής…κάτι που ίσως είναι δύσκολο να φανταστείς, βλέπωντας το ίματζ που προβάλλει προς τα έξω. Βέβαια, δεν έχει γράψει μελέτες, αλλά σίγουρα έχει τις απαραίτητες γνώσεις, μαζί με 50-60 χρόνια πείρα ως μουσικός στο πάλκο.
Αυτό εγώ δεν το ανέφερα καν, θεωρώντας ότι εξυπακούεται. Για εθνομουσικολογία μιλάμε…
Για να θυμούντε οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι.
“Τα ιστορικά κέντρα διασκέδασης της Αθήνας”
αστα αυτα και πες μας για την ‘‘αλεπου’’ με την χαρτουρα…!
Να και ένα άρθρο για τα δημοτικά κέντρα της Αθήνας και τη χαρτούρα! Εγώ θυμάμαι αυτά τα κέντρα γύρω από την Ομόνοια, που υπήρχαν ακόμα στη δεκαετία του 80:
Καιρό είχαν να με πουν νέο: Έχει εκατοντάδες και είναι ζήτημα να ξέρω 3-4, αν εξαιρέσουμε μερικά με τόσο κοινά ονόματα ώστε δεν είμαι σίγουρος αν ξέρω τα μαγαζιά ή απλώς τις λέξεις.
Αυτό πάλι έχει περισσότερο ψαχνό. Δεν περιορίζεται σε μία σχοινοτενή λίστα μαγαζιών (δε λέω, καλό είναι να καταγράφονται κι αυτά), έχει και μια ενδιαφέρουσα εισαγωγή όπου μαθαίνεις πράγματα.
Απορία: ποιος είναι/ήταν ο μουσικός Ανδρέας Παπανδρέου;
…ο Σκαφίδας είχε πάντα τεράστιες επιτυχίες και τους καλύτερους μουσικούς, το Γιώργο Κόρο, τον Κώστα Σούκα, τον Κώστα Πίτσο, το Βαγγέλη Κοκκώνη, το Μάκη Μπέκο, την Άννα Τσαχάλου, τη Βάσω Χατζή, το Γιάννη Σκληρό, τον Ανδρέα Παπανδρέου, το Γιάννη Λειβαδίτη κ.α.