Αν μένω στο θέμα jazz, είναι κυρίως για τους παραλληλισμούς που ενδεχομένως μπορεί να κάνει κανείς ως προς το θέμα του τόπικ.
Εξακολούθησε να είναι μια λαϊκή μουσική, αλλά είναι συζητήσιμο αν ο κόσμος πήγαινε “για να χορέψει” κι όχι για “υψηλές (αισθητικές) απολαύσεις”.
Δες εδώ λχ:
Το κομμάτι είναι από το τέλος της δεκατίας του '50 - και για μένα σε αυτό το ύφος “ολοκληρώνεται” μουσικά η τζαζ: όχι όμως ότι δεν παραμένει ανοιχτή στην εξέλιξή της μια τέτοια μουσική τόσο ανοιχτή στη μουσική γενικά…
Αυτό για την εξέλιξη της τζαζ είναι ωραία φράση, και σωστη, νομίζω.
Για την εξέλιξη της παραδοσιακής μουσικής όμως, δεν ξέρω σε τι συνίσταται η “φυσικότητα”.
Θυμάμαι πάλι ένα κείμενο του Μπρεχτ, που είχα παραθέσει προ καιρού, με θέμα το κινέζικο θέατρο και τη σχέση παράδοσης και καινοτομίας.
Αν αποδίδω σωστά το νόημα ή μια πλευρά του νοήματος, το ζήτημα συνίσταται από τη μια στην επανάληψη των παραδομένων μορφών, κι από την άλλη, σε μια καινοτομία που προκειμένου να γίνει μέρος της παράδοσης πρέπει να γίνει αποδεκτή στη δοκιμασία της από το κοινό. Καθώς το κείμενο αφορά στο θέατρο, η καινοτομία μπορεί να συνίσταται λχ στη μεταβολή μιας χειρονομίας που εκφράζει μια καθορισμένη κατάσταση, της οποίας η έκφραση ήταν καθιερωμένη με έναν ορισμένο τρόπο. Η μεταβλημένη, η νέα χειρονομία πρέπει να καθιερωθεί σαν μέρος της παράδοσης ή πρέπει να εγκαταλειφθεί…
Εν πάση περιπτώση, εδώ πρόκειται για μια εξέλιξη όχι “φυσική” με τη γενική έννοια της λέξης, αλλά για μια εξέλιξη που οφείλεται σε συνειδητή παρέμβαση του δημιουργού στο σώμα της παράδοσης και της οποίας η καθιέρωση υπόκειται σε ορισμένους νόμους, ή έστω όρους.
Κατά κάποιο τρόπο αυτή η περιγραφή αφορά (υπό άλλους όρους) και την εξέλιξη της τζαζ, πιστεύω, όπως και της παραδοσιακής μουσικής, τουλάχιστον όσο αυτή εξελισσόταν εντός τον συνθηκών που τη γεννούσαν.
(Η παράθεση του εν λόγω κειμένου είχε γίνει εδώ:
Ακκόρντα στην παραδοσιακή μουσική - #28 από agis)