Αυτά ήθελα να γράψω αλλά με πρόλαβες. Και σε αυτά οι τιμές των μαθημάτων δεν είναι φθηνότερες απ’ ότι των μπουζουκιών. Γνωρίζω εμπειροτέχνη βιολιστή, που είναι και φίλος, και παίρνει κατ’ οίκον το μάθημα 50 ευρώ την ώρα.
Δημήτρη η μουσική δεν είναι χόμπι!!!
Είναι ανάγκη!!!
Είναι υποχρεωμένοι να παρέχουν την ευκαιρία σε όλους να μαθαίνουν μουσική.
Όποιος δεν θέλει η δεν μπορεί να προχωρήσει ας το παρατήσει.
Είναι ανάγκη. Εγω για μένα έτσι τι βλέπω. Δεν είναι το χόμπι μου. Είναι η καθημερινή μου ανάγκη να παίξω λίγη ώρα μπουζούκι. Όσο καλό μου κάνει που τρέχω σα παλαβός χιλιόμετρα, εξίσου τόσο καλό μου κάνει και η ενασχόληση με την μουσική!!!
Σιγουρα ζουμε σε μια χωρα που ο ελευθερος επαγγελματιας μπορει και διαμορφωνει την τιμη του αναλογα με την περισταση!Σε ολους μας θα ετυχε να δουμε διαφορες σε τιμες ειτε σε μπογιατζη,σε μαραγκο η οποιονδηποτε αλλο που πρωτα σε κοβει και αναλογως τη φατσα σου η τα κεφια του σε χρεωνει για τις υπηρεσιες του.
Το οτι μερικοι ζουν με το να προσφερουν η να διδασκουν κατι το δεχομαι!Δε δεχομαι ομως. καποιος που δουλευει 4 μονο ωρες την ημερα διδασκοντας καποιο οργανο,αρχαια,μαθηματικα η να φιαχνει καζανακια που λεει ο λογος να κερδιζει 2000 και 3000 ευρω καθαρα και αφορολογιτα!
Κάνοντας χρήση της δευτερολογίας μου (πςςςςς!!! στη βουλή είμαι;;;
θα πω:
Έχεις μπερδευτεί λίγο Νίκο. Ξανα πάρτα από την αρχή. Το χόμπι μας πηγάζει από την ανάγκη μας για χαλάρωμα, διασκέδαση, δημιουργία κ.λ.π. Εμένα η ανάγκη μου είναι να σκαλίζω ξύλα ή να ζωγραφίζω, πρέπει να μου τα παρέχει η πολιτεία ως μάθημα και μάλιστα δωρεάν;
Αυτό είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο. Βάλ’ τα με την εφορία και τους ελεγκτικούς του μηχανισμούς ή με τον καπιταλισμό που δεν τα μοιράζει ίσα και όμοια.
Παιδιά διαβάστε όμως, το αρχικό μήνυμα για να επανέλθει το θέμα στη σωστή βάση συζήτησης.
Ευχαριστώ που με “ακούσατε”. Έχει άλλος σειρά.
Είναι η μουσική, η τέχνη γενικά ανάγκη, ή πολυτέλεια; απάντηση δε μπορεί να δοθεί γενικά και αόριστα. Είναι η μουσική, η τέχνη γενικά ανάγκη ή πολυτέλεια, στην Ελλάδα του 2011, με δεδομένη την διαχρονική ανάπτυξη της οικονομίας, της τέχνης, τα πολιτιστικά επιτεύγματα του λαού, την ανάπτυξη της τεχνογνωσίας, το διαχρονικό ανέβασμα του πνευματικού και πολιτιστικού επιπέδου του λαού και το αντίστοιχο ανέβασμα των πνευματικών του αναγκών; Να λέμε τα σύκα σύκα, και τη σκάφη σκάφη: βεβαιότατα, είναι ανάγκη, και μάλιστα μεγάλη, την οποία δε πρέπει καθόλου να υποτιμάμε. Η ανάγκη για επαφή με την τέχνη, την μουσική ας πούμε ειδικά, της νεολαίας τσακίζεται μπρος στην παντελή έλλειψη της μουσικής από το σχολικό πρόγραμμα. Από την απουσία δημοτικών ωδείων και μουσικών σχολών στις γειτονιές που θα μαθαίνανε τα παιδιά ένα όργανο ή να τραγουδάνε ή ένα λαϊκό χορό δωρεάν, την ακρίβεια των ιδιωτικών σχολών κλπ.
Εδώ, τί θα πεις; ότι φταίει ο κάθε δάσκαλος που βάζει ταρίφα 50 ευρώ; όχι, δε φταίει αυτός. Αυτός το μεροκάματό του βγάζει. Θα έχει, βέβαια υπόψη του, όπως ειπώθηκε κιόλας, ότι το κοινό στο οποίο απευθύνεται δεν είναι ιδιαίτερα …πλατύ. Ειδικά στις μέρες μας.
Τί φταίει, λοιπόν; Εδώ φταίει το ότι μια σημαντική, σύγχρονη λαϊκή ανάγκη, όπως είναι η πολιτιστική καλλιέργεια, η πρόσβαση στον πολιτισμό, μετατρέπεται σε εμπόρευμα. Απλά πράματα. Και μάλιστα, αυτή η εμπορευματοποίηση, στην παραγματικότητα, καταπιέζει ακόμα και τον δάσκαλο ταρίφας 50 ευρώ. Για να μην υπάρχουν θολούρες, λοιπόν, για το ποιός ευθύνεται, και ποιός φταίει για την κατάσταση που βιώνουμε.
Δεύτερο, επειδή αναφέρθηκε. Η “πολιτεία” με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, κλέβει (νόμιμα και συνταγματικά) τον εργαζόμενο με βαρειά φορολογία και χίλιους δυό άλλους τρόπους, για να τα δώσει στον εργοδότη του, ο οποίος πάλι με τη σειρά του τον κλέβει (ακόμα πιο νόμιμα κι ακόμα πιο συνταγματικά). Δηλαδή, αυτό έχει ευθύνη να το κάνει. Σε καμία περίπτωση δεν έχει ευθύνη όμως, πχ, να επιστρέφονται αυτά τα λεφτά για την κάλυψη των αναγκών του λαού. Ήμαρτον ρε παιδιά.
Ξανά, ήμαρτον.
και γιατί να μην βρεθεί ένας τρόπος να μαθαίνουμε μόνοι μας βρε παιδιά;
με αλληλουποστήριξη μέσω του φόρουμ, με ανταλλαγή γνώσεων , με μαθήματα σε βίντεο που μπορει να φτιαχτούν για αρχάριους, με χρησιμοποίηση του SKYPE κλπ κλπ. κλπ…
τι είναι πιο εύκολο τελικά;
να σκάμε 20ρες 30ρες 50ρες;;
ή να δημιουργήσουμε συνθήκες πραγματικά ερασιτεχνικές για δωρεάν μουσική παιδεία;
υγ. μήπως είμαι στη κοσμάρα μου;:090:
Καλησπερα σε ολους!
Μην τραγικοποιουμε τα πραγματα…
Ποσοι δασκαλοι κοστολογουν το μαθημα τους τοσα χρηματα? Ξερω αρκετους που εμπορευονται την τεχνη τους, αλλα ελαχιστους που ζητανε αυτες τις τιμες.
Οταν ζητας κατι παραπανω απο το να γραντζουνας στην παρεα (χομπυ) και θελεις να ανεβεις, ειτε για να βγαλεις μεροκαματο, ειτε γιατι το γουσταρεις, θα τα δωσεις. Ουτε εμενα μου περισευουν, και δεν τα δινω αλλα καταλαβαινω πως ειναι ετσι τα πραγματα.
Αμα ειναι ετσι ελατε και σε εμενα με 10 γιουρα!
Υ.Γ. Πολυ ομορφη η ιδεα του κ. Αλκιβιαδη. Ελπιζω να εχει κι αλλους υποστηρικτες. Μεγαλο προβλημα ειναι ποσο θα συμφωνησουμε στο τι ειναι σωστο να διδασκεται… (χερια σε καπακια κτλ…)
Δηλαδή ρε παιδιά, η σκέψη πως μπορεί μια “οργανωμένη κοινωνία”, να παρέχει αναπτυγμένη καλλιτεχνική παιδεία μέσα κι έξω από το σχολείο, ότι το κράτος μπορεί να οργανώσει μέσα από τους δήμους λχ, ή μέσα από άλλους δημόσιους φορείς, πολιτιστικά κέντρα με μαθήματα μουσικής, λαϊκών και “λόγιων” οργάνων, εικαστικών, θεάτρου, κινηματογράφου κλπ, και να παρέχονται αυτά δωρεάν στον καθένα είναι “πρόταση περί ιδανικής κοινωνίας” και “ρομαντική σαχλαμάρα”;
“Ρεαλισμός”, από την άλλη πλευρά, είναι τι; Οι άνεργοι στις ουρές κι οι άστεγοι στα αντίσκηνα; Κι έιναι αυτά το άπαν της “οργανωμένης κοινωνίας”;
Ή στραβός είναι ο γυαλός,ή μάλλον εμείς στραβά αρμενίζουμε.Και εξηγούμαι.Αν ένας επαγγελματίας έχει φόρτο εργασίας,κοινώς τον κυνηγά η δουλειά που λέμε,και δεν την κυνηγά εκείνος,τότε δεν έχει λόγο να κάνει εκπτώσεις ως προς την αμοιβή του,εκτός βέβαια χάριν φιλανθρωπίας.Αυτός είναι ΘΕΜΕΛΙΩΔΗΣ ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ.Αυτό βεβαίως κάτι σημαίνει.Για να έχει φόρτο εργασίας σε αυτές τις εποχές,άρα κάτι γίνεται…,άρα το ζητούμενο δεν είναι τα 50 ευρώ την ώρα,αλλά ότι θέλουμε να δίνουμε λιγότερα ευρώ την ώρα,στον ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ δάσκαλο.Γιατί υπάρχουν μαθήματα,με 20,25 ,30,35, ευρώ από άξιους και καταρτισμένους δασκάλους.Με λίγη έρευνα,βρίσκεις αυτό που θες εξαιρετικότατα.Ας αναφέρω ένα παράδειγμα, στο δημοτικό ωδείο της ΝΙΚΑΙΑΣ,(στην λαική σχολή,όπου διδάσκουν καταξιωμένοι παίκτες και δάσκαλοι,όπως ο ΣΤΕΛΙΟΣ ΒΑΡΒΕΡΗΣ,ο ΝΩΕ ΖΑΦΕΙΡΙΔΗΣ,και ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ, το κόστος είναι 30 ευρώ τον μήνα,για μια ώρα την εβδομάδα,-ΑΤΟΜΙΚΟ ΜΑΘΗΜΑ ΠΑΡΑΚΑΛΩ-.Και θα σας πω ότι γίνεται εξαιρετική δουλειά.Από την άλλη έχουμε και δυο μέλη του φόρουμ,(πολλά έχουμε,αλλά ας αναφερθώ σε δύο καραμπινάτα ), εξαιρετικοί μουσικοί, και δάσκαλοι,και φίρμες, αν το θέλετε και έτσι,που παίρνουν σημαντικά λιγότερα χρήματα από 50 ευρώ.Ο ένας είναι κατά ΔΑΦΝΗ μεριά ,και ο άλλος είναι κατά ΜΕΛΙΣΣΙΑ μεριά.Συμφωνώ και με τον ΠΑΝΟ,και με τον ΑΛΚΗ, και με τον ΣΤΡΑΤΟ,και με τον ΔΗΜΗΤΡΗ,και με τον ΝΙΚΟ τον ΠΟΛΙΤΗ όπου νωρίς με περιεκτικότητα , πήρε θέση.Εγώ νομίζω ότι η ουσία του θέματος,δεν είναι τα 50 ευρώ,γιατί δεν είναι αυτός ο κανόνας.Είναι η εξαίρεση.Και αν θες να παινεύεσαι στους φίλους σου, ότι π.χ. δάσκαλός μου είναι ο ΤΡΙΧΑΣ, ή ο ΠΕΡΟΥΚΑΣ, και δεν σου κάνουν άλλοι δάσκαλοι,ισάξιοι, ή και καλύτεροι, τότε ναι θα τα σκάσεις κανονικά , γιατί οι εξαιρέσεις ΠΛΗΡΏΝΟΝΤΑΙ.
Νομίζω πως τα είπες όλα!!
να ρωτησω κ.νικο ποιος ειναι ο δασκαλος κατα μελισσια μερια?? δεν θελω να παω αλλου το θεμα αλλα με ενδιαφερει αυτο
Θα σου απαντήσω με π.μ.
Καλλιτεχνική παιδεία (στα χαρτιά βέβαια), παρέχει αλλά εδώ μιλάμε για ειδίκευση στο μπουζούκι και τις απαιτήσεις του καθενός και όχι για σχολικό πρόγραμμα.
Αυτές τις δραστηριότητες εγώ δεν τις περιμένω από το κράτος αλλά από τον ίδιο τον Δήμο μου. Ο εκάστοτε Δήμος πρέπει να μεριμνήσει για τα δικά του παιδιά.
Δωρεάν πάλι; και το κράτος να πληρώνει όλους τους εικαστικούς και μουσικούς για να κάνουμε εμείς τα χόμπι μας. Εάν αυτή η σκέψη δεν είναι ρομαντική σαχλαμάρα τότε τι είναι;
Άγη, την “πας μακρυά την βαλίτσα”.
Καθόμαστε και μιλάμε για 50 ευρώ σε ιδιαίτερο μάθημα ενός αντικειμένου που θεωρείται είδος πολυτελείας (και αν είναι μαύρα"!!! ) και δεν σκεφτήκατε ότι πάτε στον ιδιώτη γιατρό για ιατρική περίθαλψη, είδος 1ης ανάγκης, και σας παίρνει 100!!! ευρώ. Και το άσχημο; δεν έχεις επιλογή για φθηνότερο γιατρό.
Όπως είπε και ο nikosn, ο δάσκαλος “με βιτρίνα” είναι ακριβός και όποιος θέλει πάει.
είναι μέσα στη δυνατότητά του να τα πληρώνει όλα αυτά! όχι όμως στη θέλησή του! εδώ πλήρωσε ένα τόνο λεφτά για την αγορά του αιώνα που μόνο άμυνα δεν μας παρείχαν αυτά τα όπλα! Η θέληση όμως του κράτους εξαρτάται από τη δική μας στάση και ερμήνευσέ το όπως θέλεις…
Γεια σας κι από μένα.
Στα ακριβά μαθήματα αντιπροτάθηκε λίγο πιο πάνω η δυνατότητα «εναλλακτικής» εκμάθησης με ανταλλαγή πληροφοριών και κόλπων. Νομίζω ότι ως προς αυτό, δεν πρέπει να δώσουμε υπερβολική βαρύτητα στην έννοια της εναλλακτικότητας.
Πότε εφευρέθηκε το μπουζούκι και πότε τα μαθήματα μπουζουκιού; Πώς μάθαιναν οι άνθρωποι παλιότερα;
Προσωπικά, έπιασα έναν μπαγλαμά στα 17 μου περίπου. Την έψαχνα εντελώς μόνος. Είχα όμως παρέες που έπαιζαν κιθάρες και τέτοια (όχι ρεμπέτικα), και το να μαζευόμαστε παρέα με τα όργανα ήταν μια αρκετά συνηθισμένη διασκέδαση. Εκεί όλο και κάποιος θα βρισκόταν να μου πει «αυτό είναι το ντο, αυτό είναι το ρε» ή «ντο δίεση = ρε ύφεση» ή «η διαφορά ματζόρε και μινόρε συγχορδίας είναι η τάδε». Λίγο μ’ αυτό, λίγο ακούγοντας δίσκους, τον έφτασα σ’ ένα αξιοπρεπούτσικο επίπεδο. Κάποια στιγμή πήρα το βιβλίο του Παγιάτη και, διαβάζοντας και ξαναδιαβάζοντάς το, κατάλαβα λίγο πολύ ό,τι είναι γραμμένο με γράμματα και όχι με 5γραμμο -δηλαδή όχι και λίγα.
Άρχισα να μπλέκω και με άλλες μπουζουκοπαρέες. Στην πρώτη μου κομπανία αναγκάστηκα εκ των πραγμάτων να γίνω καλύτερος, αφού έπρεπε να βγάζουμε κομμάτια και να τα παίζουμε συχνά. Κανείς από εκείνες τις παρέες δεν είχε κάνει μάθημα. Όλοι δείχναμε ο ένας στον άλλον: αυτό δεν ήταν μάθημα, ήταν φυσιολογική αυθόρμητη κουβέντα πάνω σε κοινά ενδιαφέροντα. Ορισμένοι συνέχισαν και συνεχίζουν ακόμη να παίζουν και να ψάχνονται, και για κάποιους από αυτούς μαθαίνω (από εδώ στο φόρουμ!) ότι σήμερα βρίσκονται στην αβάν-γκαρντ του ρεμπέτικου! Εγώ δεν πολυσυνέχισα, κι έτσι σήμερα παίζω μπαγλαμά σε επίπεδο ελάχιστα άνω του στοιχειώδους.
Αυτά τα θεωρώ απολύτως εφικτά (και τα μόνα φυσιολογικά, τολμώ να πω) για οποιονδήποτε (α) δεν είναι πολύ προχωρημένης ηλικίας, άρα μπορεί να «τα παίρνει», (β) είναι οποιασδήποτε ηλικίας αλλά παίζει ήδη άλλο όργανο, καθώς και (γ) για όσους τύχει να είναι προικισμένοι (στους οποίους μακάρι να ανήκα!!). Σ’ όποιο επίπεδο είναι κανείς, μπορεί να καταλάβει μόνος του μερικά από όσα κάνει όποιος είναι σε λίγο ανώτερο επίπεδο (π.χ. πενιές που ο μαθαίνων δε γνωρίζει αλλά τις πιάνει με το μάτι/αφτί και σιγά σιγά τις περνάει, ή καθετί ανάλογο). Αν ζεις σ’ ένα περιβάλλον χωρίς καθόλου μουσικές προσλαμβάνουσες, τότε όντως χρειάζεσαι μάθημα.
Επίσης χρειάζεσαι μάθημα αν θες να γίνεις επαγγελματίας. Σ’ αυτή την περίπτωση το έξοδο είναι μια επένδυση.
Υπάρχουν λύσεις, μην τρελαινόμαστε. Αν όχι για όλες τις περιπτώσεις, πάντως για αρκετές. Όσο για τον δάσκαλο που υπερκοστολογεί τις υπηρεσίες του, ας τον διαλέξει όποιος θέλει να τον διαλέξει, και ηθικά ας τον κρίνει κι αυτός και κάθε άλλος (και ο ίδιος τον εαυτό του).
Υ.Γ. Φυσικά και το «αυτοδίδακτο» δεν είναι τζάμπα: αγόρασε όργανο, αγόρασε δίσκους, τράβα στα μαγαζιά… Αλλά αυτά τα έξοδα, μέχρι ένα λογικό σημείο τουλάχιστον, τα χαιρόμαστε και δεν τα θεωρούμε «δίδακτρα» αλλά προσωπικά έξοδα.
Υ.Γ.Γ. Τα εισαγωγικά στο αυτοδίδακτο επειδή όποιος μαθαίνει τον εαυτό του δεν παίρνει μια ουρανοκατέβατη ή παρθενογέννητη γνώση αλλά τη γνώση που κυκλοφορεί γύρω του.
Μήτσο, το γεγονός ότι τα λεφτά για τα οποία μιλάμε τα έχεις πληρώσει τριπλά και τετραπλά, και δεν σου παρέχεται ούτε το 1/10 από τις υπηρεσίες τις οποίες έστω τυπικά θα όφειλε το κράτος, δε σου λέει κάτι, ε;
Μα πώς μπορείς να θεωρείς τον πολιτισμό απλά ένα χόμπι, και οχι ένα μέσο για την ανάπτυξη της προσωπικότητας ενός παιδιού; Και απο την στιγμή που είναι απαραίτητα για να ολοκληρωθεί αυτή η προσωπικότητα, πρέπει να είναι δωρεάν.
Το θεωρείς σαχλαμάρα.
Παιδαγωγικά λοιπόν μιλώντας, μακρυά απο μπουζούκια, φόρουμ, τιμές μαθημάτων κ.λ.π έχεις μεγάλο λάθος και καλό είναι να το ψάξεις.
H μεγαλύτερη επένδυση ενός λαού αλλά και κάθε ανθρώπου ξεχωριστά είναι η παιδεία και ο πολιτισμός. Το ελληνικό κράτος επένδυσε στα (ελαττωματικά…) υποβρύχια και στις οφσορ εταιρείες των υπουργών του και οι πολίτες του στα καγιέν, στις αυθαίρετες μεζονέτες και στα σκυλάδικα!
Η δωρεάν παιδεία (που μόνο δωρεάν δεν είναι…) υποτίθεται ότι μεταξύ άλλων διδάσκει και τη φιλοτεχνία στους μαθητές (με τα μαθήματα μουσικής…πχ…) αλλά εδώ ακόμη και για την ανάγνωση στο δημοτικό τα παιδιά χρειάζονται …φροντιστήριο, μουσική θα τα μάθουν? Εξαιρώ τα μουσικά σχολεία, όπου γίνεται καλή δουλειά, αλλά πάνε να τα κλείσουν κι αυτά… Και τα μαθήματα λαικής επιμόρφωσης που σε πολλούς δήμους περιλάμβαναν μουσική, ανήκουν στο παρελθόν.
Έτσι κάποιος που θέλει να μάθει μουσική ή ιδιαίτερα θα κάνει ή θα πάει σε Ωδείο (εκεί να δεις εκμετάλλευση… συνήθως) ή σε συλλόγους όπως " Σ. Καρρας" , ΜΕΛΜΟΚΕ κλπ. Και όπως λέχθηκε πιο πάνω, είναι θέμα επιλογής και ο δάσκαλος και τα δίδακτρα.
Ο πολιτισμός στην ευρύτερη βάση του ναι.Αλλά η μουσική από μόνη της;η ζωγραφική από μόνη της;ο αθλητισμός από μόνος του; ή θα γίνουν όλα μας τα παιδιά ,και αθλητές,και ζωγράφοι,και μουσικοί (μπουζουξήδες κατά προτίμηση);
Τώρα αυτή τη κολοκυθιά θα παίζουμε;
Εν πάση περιπτώσει. Το σημαντικό είναι το γενικό: η νεολαία να έχει πρόσβαση σε δωρεάν πολιτισμό και τον αθλητισμό για μια ολόπλευρη ανάπτυξη. Προφανώς αυτό θα γίνει σύμφωνα με τις δυνατότητες του καθενός και τις κλίσεις του. Εδώ θα κολλήσουμε;