Θα ευχαριστησω τον Κωστα Παπαπαναγιωτου για τα αμεσα αντανακλαστικα του οσο και για τις εξηγησεις που μας εδωσε που υποκρυπτουν μια προσωπικη ιστορια,η οποια αν μη τι αλλο παρα μονο πιο σπουδαιο και σημαντικο τον ανεδειξε στα ματια μου για το πεισμα και την αγαπη του για το οργανο.
Αυτο δειχνει οτι ολα ξεκινανε απο τη ψυχη και καταληγουν στη χορδη,οπως σωστα επισημανε ο Δ.Μυστακιδης.
Τα δαχτυλα,τα παραδαχτυλα,τα γαντια και τα βατραχοπεδιλα μαλλον σχηματικη πολυτελεια και ενας βασικος οδηγος ειναι…αλλωστε ολοι συμφωνουμε να μη κυκλοφορουμε γυμνοι στο δρομο αλλα δε φοραμε τα ιδια ρουχα…
‘‘πολύ εκφραστικό και καθαρότατο παίξιμο! και κάποιοι τα παρατάμε στην πρώτη δυσκολία…
πάντως φίλε μπουρμπού, εγώ βλέπω άρτια τεχνική στο δεξί, και στο αριστερό επίσης -μόνο που εκεί έγινε η απαραίτητη προσαρμογή.’’
Φιλε liga θα συμφωνησω μαζι σου σχετικα με το οτι το παιξιμο ειναι εκφραστικο και καθαροτατο,θα συμφωνησω οτι καποιοι τα παραταμε επειδη δε μας βγαινει μια νοτα,αλλα δεν θα συμφωνησω στο θεμα ‘‘αρτιας’’ τεχνικης θεωρωντας αυτη οπως οι δασκαλοι την περιγραφουν…συμφωνα με αυτες τις διδαχες ο κυριος Παπαπαναγιωτου θα επρεπε να το εχει παρατησει το οργανο καθως ‘‘ποτε δε θα καταφερει να παιξει’’ οπως πολλοι λενε…
εγω βλεπω ενα τελειως ανορθοδοξο παιξιμο στο αριστερο και επισης κατι πολυ διαφορετικο στο δεξι εχοντας σχεδον ξαπλωμενο το μπουζουκι στα γονατα…
αλλα ειτε με τον εναν τροπο,ειτε με τον αλλο,αυτος ο ανθρωπος καταφερνει να κλεινω τα ματια και να μαγευομαι…
αρα εμενα μου περισσευει αν ακομη επαιζε και χωρις χερια!