α) ο χρόνος δεν λέει τίποτα. Μπορείς να παίξεις ταξίμι 5 δευτερολέπτων, αλλά και μιας ώρας (προσωπικά όταν δεν μελετάω αλλά θέλω χαλάρωση παίζω ταξίμια συνεχόμενα πάνω από ώρα)
β) το ταξίμι θέλει πρώτα από όλα ψυχή, συναίσθημα και γνώση του οργάνου. Από κει και πέρα μπορείς να παίξεις ασταμάτητα χωρίς να επαναλαμβάνεσαι.
Ωχχχ ναι βρε Κώστα… λέω και εγώ… υπάρχουν μη κανονικά ταξίμια;;;; Αλλά γράφει ταξίδια ο Άλκης… Αυτή η πρωινή μου τσίμπλα… ακόμη δεν ξύπνησα… μάλλον πρέπει να χτυπήσω και δεύτερο καφέ…
Στο πλαίσιο κάποιου μαθήματος έφερα στο σχολείο μια ηχογράφηση ενός πολύ μακριού ταξιμιού (άσχετου από Ιορδάνη). Τους εξήγησα πολύ χονδρικά περί τίνος πρόκειται: το λένε ταξίμι, και είναι αυτοσχεδιασμός, δηλαδή το βγάζει αυτή τη στιγμή.
Οι περισσότεροι μαθητές βαρέθηκαν τη ζωή τους. Ένας όμως, που παίζει λίγη κιθαρίτσα και ακούει κάτι ψευτοβαριά λαϊκά και που θα άκουγε πιστεύω και καλά ρεμπέτικα αν ήξερε ότι υπάρχουν (έχει τέτοιες τάσεις), εντυπωσιάστηκε ιδιαίτερα. Μετά από μερικές μέρες με ρώτησε: «Κύριε είναι δύσκολο να παίξει κανείς ταξίδι»;
χαιρετω… και να κανω μια ερωτηση: υπαρχει πουθενα καποια φωτογραφια που να φαινεται το μπουζουκι του ιορδανη? ψαχνω εδω και καιρο αλλα δεν μπορω να βρω καποια που να φαινεται η φιγουρα. το βασικο του (ας πουμε) μπουζουκι ποιο ηταν?