Κάπου θυμάμαι να είχα διαβάσει για έναν ελασίτη που κατέβηκε από το βουνό στην Αθήνα και παρατήρησε ότι οι εκεί συναγωνιστές «δεν ήταν σαν κι εμάς, αυτοί ήταν μάγκες». Κι ο Θεοδωράκης αναφέρει κάπου ένα περιστατικό όταν ήταν εξόριστος στην αρχή του εμφυλίου και τραγούδησαν κάποιο ρεμπέτικο, και ένας στρατηγός του ΕΛΑΣ τους έκανε παρατήρηση: εμείς είμαστε αγωνιστές, δεν είμαστε χασικλήδες.
Συμπέρασμα, ο καθένας άκουε και τραγουδούσε ότι γούσταρε, και προσπαθούσε να δικαιολογήσει τα γούστα του: μου αρέσει άρα είναι μουσική του λαού, δε μου αρέσει άρα είναι λούμπεν κλπ.