Από το Σάββατο 17 Οκτώβρη θα διανέμεται μαζί με την “Ελευθεροτυπία” η αυτοβιογραφία του Μάρκου από την Αγγελική Βέλλου - Κάιλ.
Επειδή το βιβλίο αυτό αρκετοί το ψάχνουμε και δεν έχει επανακυκλοφορήσει, βάζω αυτή την είδηση γιατί πιστεύω πως θα είναι πολλοί οι ενδιαφερόμενοι.
Μαζί, θα προσφέρεται και ένας δίσκος, με τον Αμερικανό κιθαρίστα του μπλουζ Λουιζιάνα Ρεντ και το Στέλιο Βαμβακάρη.
Περισσότερες πληροφορίες, [b][u]εδώ.[/b][/u]
Υπάρχει κυκλοφορεί απο της εκδόσεις παπζήση.Απο αυτες το εχω εγω το βιβλίο και νομίζω οτι η παρτίδα είναι και πρόσφατη.Πριν 2μιση χρόνια το είχα αγοράσει.
Οσο για το σιντάκι όποιος τους εχει ακούσει…!!!:109:
Υπάρχει το βιβλίο. Πριν 2-3 μήνες το αγόρασα (από κεντρικό αθηναϊκό - και διαδικτυακό -βιβλιοπωλείο) για να το δωρίσω σε κάποιον φίλο.
Σας ευχαριστώ και τους δυο σας για την ενημέρωση.
Θα περιμένω να δω αν πρόκειται για το ίδιο βιβλίο (αυτό το οποίο θα προσφέρει η “Ελευθεροτυπία”).
Σε διαφορετική περίπτωση, θα το παραγγείλω. 
Πρίν μερικούς μήνες απο τις εκδόσεις Παπαζήση μου,είπαν πως δεν υπάρχει το βιβλίο:106:!!!
Αλλά στην Ελλάδα ζούμε…
Δημήτρη μπορείς να δώσεις link για το βιβλιοπωλέιο;
Η “Πρωτοπορία” το βγάζει στην αναζήτηση και απ΄ότι φαίνεται είναι διαθέσιμο. Κοιτάξτε εδώ.
Την “Πρωτοπορία” εννοούσα κι εγώ. Δεν το ανέφερα για να μη θεωηθεί διαφήμιση. Άλλωστε αν υπάρχει εκεί, υποθέτω θα υπάρχει και σε άλλα βιβλιοπωλεία:089:
Υπάρχει και στο βιβλιοπωλείο “Πολιτεία” παιδιά στην τιμή των 10,24ευρώπουλων
Μόλις βρήκα και website… http://www.politeianet.gr …ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων.:092:
ΣΑΡΑΝΤΟ, ΒΓΑΛʼ ΤΗ ΜΥΓΑ! ΞΕΠΑΤΩΘΗΚΑ ΝΑ ΤΗ ΔΙΩΞΩ ΑΠʼ ΤΗΝ ΟΘΟΝΗ, ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ!..
To βιβλιοπωλείο της ΕΣΤΙΑΣ στην Σόλωνος σίγουρα το έχει/φέρνει.
Το πήρα τον Μάϊο (12,7 άρα συμφέρει από εκεί που λεει ο Σαρ.) Καλή επιτυχία
…και μετά όμως πρέπει να χαμογέλασες:78:…οπότε όλα καλώς:089:!
Ενημερώνω πως και σήμερα μπορείτε να βρείτε την “Ελευθεροτυπία” του Σαββάτου.
Με 3,30 ? μαζί με την εφημερίδα παίρνετε την “Αυτοβιογραφία” του Μάρκου, μαζί με ένα cd “Το Blues συναντά το ρεμπέτικο” με τους Louisiana Red και Στέλιο Βαμβακάρη.
Δηλαδή αν αφαιρέσουμε την αξία της εφημερίδας, για όποιον θα την αγόραζε ούτως ή άλλως,τα 2e και την, υποθετική, του cd τα 0,30e, μας μένει κόστος αγοράς ενός σπουδαίουβιβλίου το 1e !!!
Βλέπω στο εσώφυλλο της έκδοσης “Παπαζήση” του 1978 που κρατώ:
29 Νοέμβρη 1979 δρχ. 350 (ήγουν, που θα έλεγε και ο Μάρκος, στα 1,03e).
Μετά από τριάντα χρόνια, μόρτες μου !!!
Κύκλος η ρουφιάνα η ζωή :082:
Η γαλλική έκδοση είναι δική μου 
1 «Μου αρέσει»
και η Γαλλική έκδοση.
Markos Vamvakaris: Le Patriarche du Rébétiko – Autobiographie (French Edition)
Markos Vamvakaris
Αγγελική Βέλλου - Κάιλ
Χρήστος Πουλάκης
1 «Μου αρέσει»
Σχετικά με την αυτοβιογραφία του Μάρκου, θέλω να ρωτήσω κάτι που νομίζω ότι θα υπάρχει κόσμος που ξέρει να μου το απαντήσει:
Ποια ακριβώς υπήρξε η διαδικασία συγγραφής; Μέχρι πού έχει γράψει ο Μάρκος με το χέρι του, και πού χρησιμοποιήθηαν ηχογραφημένες συνεντεύξεις του; Ποιος ακριβώς ο ρόλος της επιμελήτριας Αγγελικής Κάιλ;
Κάποιες από τις ηχογραφημένες συνεντεύξεις του υπάρχουν στο ΥΤ. Δεν ξέρω αν το παρακάτω 50λεπτο ηχογράφημα είναι το μοναδικό που υκλοφορεί, ίσως υπάρχουν κι άλλα:
Εδώ λοιπόν ακούμε πράγματα που τα διαβάζουμε και στην Αυτοβιογραφία, όχι όμως αυτολεξεί. Έκατσα κι έκανα αντιπαραβολή κάποιων σημείων που μ’ ενδιέφεραν, και βρήκα ότι όσα ακούμε από το 32’30’’ περίπου (για τον πατέρα του που έπαιζε “γκάιντα”, δλδ τσαμπούνα) τα διαβάζουμε, με πολύ παραπλήσια διατύπωση, στις σελ. 61 και μετά. Πολύ παραπλήσια εννοώ ότι υπάρχουν φράσεις ολόιδιες, άλλες που στο έντυπο είναι λίγο πιο χτενισμένες στη σύνταξη, αλλά υπάρχουν και λεπτομέρειες που τις έχει μόνο το ηχητικό ή, άλλες, μόνο το γραπτό.
Θα έλεγε κανείς ότι το γραπτό είναι απομαγνητοφώνηση του ηχητικού, συμπληρωμένη ενδεχομένως από - δεν ξέρω, από οπουδήποτε. Αμ’ έλα όμως που στην ηχογράφηση ακούμε να λέει η ερευνήτρια (υποθέτω η Κάιλ) «όπως είδα και σ’ αυτό που έχετε γράψει, ο πατέρας σας έπαιζε γκάιντα»! Άρα, είχε ήδη γράψει κάτι πριν τη συνέντευξη, όχι όμως αυτό που διαβάζουμε.
Οι αφηγήσεις που ακούμε ηχογραφημένες πριν από αυτό το λεπτό (παλιοί μπουζουξήδες που είχε ακούσει είτε μικρός στη Σύρα είτε μεγάλος στον Πειραιά) δεν έχουν καμία σχέση με εκείνες που διαβάζουμε πριν από την αντίστοιχη σελίδα του βιβλίου (αποκριάτικα έθιμα στη Σύρα).
Και για να φτάσω και σ’ αυτό που με σπαζοκεφαλιάζει: στο ηχητικό, δύο φορές ο Μάρκος λέει ότι η “γκάιντα” έπαιζε όλο συρτά. Στο γραπτό λέει ότι έπαιζε συρτά, μπάλους, κρητικά. Ξέρω τι είναι τα συρτά και ο μπάλος, όχι μόνο γενικά αλλά ακόμη κι αν μιλάμε για το πολύ ειδικό πλαίσιο της συριανής τσαμπούνας. Για τα “κρητικά” όμως η απάντηση δεν είναι προφανής. Πάει καιρός που με απασχολεί το τι ακριβώς να εννοούσε, έχω διαμορφώσει κάποιες υποθέσεις, αλλά ποτέ ως τώρα δεν είνα παρατηρήσει ότι μπορεί να χωρέσει αμφιβολία ή έστω απορία για την προέλευση και τη γνησιότητα της γραπτής φράσης που αποδίδεται στον Μάρκο.
Τα έχουμε σχολιάσει και αλλού, όσα γνωρίζουμε…
Για αρχή διάβασε τον πρόλογο της Κάιλ, όπου γράφει κάποια πράγματα περί του τι είχε γράψει ο ίδιος ο Μάρκος, τι η Καλαμαρά και τι ο Ν. Γεωργιάδης.
…
Από τα Αστικολαϊκά Παραλειπόμενα μεταφέρω και τα κάτωθι:
Μιράντα Τερζοπούλου:
«Το 1971 ο αλησμόνητος Δήμος Μαυρομάτης […] φωνάζει λοιπόν εμένα και την […] Πόπη Καμάρη […] και μας λέει: “Μια ελληνοαμερικανίδα μουσικολόγος, η κυρία Αγγελική Βέλλου-Κάιλ θέλει να εκδώσει την αυτοβιογραφία του Μάρκου Βαμβακάρη” και μας δίνει μια τσάντα γεμάτη με κασέτες, σημειωματάρια, τετράδια και χαρτιά, το υλικό δηλαδή που έπρεπε να γίνει βιβλίο. […] Ένα μέρος του υλικού είχε μεταγλωττιστεί σε μια “καθώς πρέπει” γλώσσα, δεν ξέρω από ποιον και με ποιον σκοπό. Ως πρώτη προσπάθεια καταφέραμε να επαναφέρουμε το “διορθωμένο” υλικό στη γλώσσα του Μάρκου, καθώς ήταν γραμμένο σε μια γλώσσα ξύλινη. Απομαγνητοφωνήσαμε τις κασέτες. Λογοκρίναμε κατά κάποιον τρόπο, δηλαδή παραλείψαμε κομμάτια στα οποία ο Μάρκος καταφερόταν τολμηρά εναντίον άλλων συναδέλφων του που ακόμα ζούσαν.»
Στη συνέχεια η Τερζοπούλου αναφέρει τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν στη συγκρότηση των κομματιών όπου ο Μάρκος μιλούσε για τη μουσική, τους δρόμους «που ήταν ολότελα ακατανόητα». Ζήτησε βοήθεια από τον πρωτοψάλτη Σπύρο Περιστέρη και από τον Αμαργιανάκη, έφερε ακόμη και παραδοσιακούς οργανοπαίκτες για να εξιχνιάσει όσα έλεγε ο Μάρκος και να καταστήσει κατανοητό το σχετικό κεφάλαιο: «Άκρη δεν έβγαζα, δεν ήξερα βλέπεις και μουσική»
Ψάχνοντας και ψάχνοντας για βοήθεια, σκέφτηκε να πάει να βρει τον Κερομύτη. Πράγματι, με τη βοήθειά του «βγάλαμε το ζόρικο κεφάλαιο για τους δρόμους των τραγουδιών. Έμαθα πολλά από τον ωραίο αυτόν μάγκα και κύριο»
Και καταλήγει η Τερζοπούλου: «Μετά από δυο χρόνια περίπου το βιβλίο τελείωσε. Πήγαμε και το παραδώσαμε μαζί με όλο το υλικό στου Παπαζήση. Αμέσως μετά εγώ έφυγα για το Λονδίνο. […] Το μόνο για το οποίο δεν συγχωρώ τον εαυτό μου ήταν ότι παρέδωσα, χωρίς να κρατήσω τουλάχιστον αντίγραφο, όλο εκείνο το υλικό, που έκτοτε αγνοείται η τύχη του»
(Μ. Τερζοπούλου, «Η Αυτοβιογραφία του Μάρκου», περιοδικό ΣΥΡΙΑΝΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ τεύχος 7, Ιούλιος 2020, «ΑΦΙΕΡΩΜΑ: ΜΑΡΚΟΣ ΒΑΜΒΑΚΑΡΗΣ»)
[τα έντονα δικά μου]
Στο τέλος του κειμένου της η Τερζοπούλου παραθέτει κάποια λόγια της Κάιλ από τηλεφωνική συνδιάλεξή τους:
(Κάιλ): “Χωρίς εσάς δεν θα χε βγει ποτέ αυτό το βιβλίο. Εγώ μόνο ξέρω τι έχεις κάνει!”
…
Κακά τα ψέματα. Ούτε η Κάιλ «ζυμώθηκε» με τις 2 βδομάδες που έκατσε μαζί του. Αυτοί που «ζυμωθήκανε» για πολύ καιρό και τραβήξανε το κουπί ήταν ο Γεωργιάδης και η Καλαμαρά.
Ο Βαβανάτσος στο πολύ ενδιαφέρον κείμενό του στο ίδιο αφιέρωμα στα ΣΥΡΙΑΝΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ τα λέει χωρίς τρίτσα κάτσα: «ενώ ήταν (κατά την εκτίμησή μου) 60% γραμματειακή εργασία της Κικής, 30% του Νέαρχου και 5% του Καούνη, έμελλε να εκδοθεί ως βιβλίο της Κάιλ, η οποία είχε το θράσος στον πρόλογο της Αυτοβιογραφίας να…”ευχαριστήσει” για τη “βοήθεια” που της παρείχαν η Κική και ο Νέαρχος»
…
Γενικότερα, έχω ξανασημειώσει ότι η Αυτοβιογραφία κυκλοφορεί ακόμη σήμερα (2026!) όπως πρωτοεκδόθηκε το 1973…ποτέ δεν μερίμνησε ο εκδότης να διορθώσει, να επιμεληθεί και να υπομνηματίσει αυτό το μοναδικό βιβλίο…
Κρίμα!
1 «Μου αρέσει»