Tο 1890 κυκλοφόρησε το βιβλίο «Πεζοπορία Πατρών εις Τρίπολιν», του ιατρού Χ. Π. Κορύλλου, σημαίνουσας μορφής των Πατρών. Είναι ένα ταξιδιωτικό βιβλίο όπου ο συγγραφέας παραθέτει τις εντυπώσεις του κατά τη διαδρομή αυτή. Στο πλαίσιο αυτό διηγείται και ένα περιστατικό από τη διαμονή του στην Τρίπολη. To περιστατικό αφορά διασκέδαση σε κεντρικό υπαίθριο χώρο της Τρίπολης με συμμετοχή μουσικών του δήμου. Εδώ είναι ενα απόσπασμα:
“…άπαντες οι δημοτικοί υπάλληλοι θέλοντες και ούτοι να συνεορτάσωσιν [] συνήχθησαν τη εσπέρα του Σαββάτου [] και μετά προεισαγωγικά τινα ανακρούσματα μοίρας των του δήμου μουσικών, των φερόντων τα βαρυηχότερα μετάλλινα μουσικά όργανα [] ήρξαντο συνάδοντες, δήθεν, τα υπό των μουσικών ανακρουόμενα μέλη, εγχώρια ή ξένα, μηδέ τού Ριγολέττου αυτού εξαιρουμένου, ιδίως τού άσματος “Caro nome che il mio cuor”, ού την μουσικήν εδανείσθη ο τονίσας το ηρωικόν τής Οκτωβριανής τού 1862 μεταπολιτεύσεως εμβατήριον, “Εως πότε η ξένη ακρίδα”, επιθυμήσας ίσως τήν εγχωρίαν, ήτις ου παύεται έκτοτε εξασκούσα ανενδότως το ακριδικόν αυτής έργον”.
Από το κειμενο φαίνεται ότι ο συγγραφέας γνώριζε την γνωστή όπερα του Verdi (1851). Δεν γνωρίζω όμως αν ο Χ. Π. Κορύλλος είχε και από αλλού την πληροφορία ότι η Ακρίδα συνδέεται με τον Rigoletto.
Εδώ είναι η άρια:
με τη Μαρία Κάλλας.
Για μένα τον άσχετο, είναι δύσκολο να συνδεθεί η άρια, με την συγκεκριμένη δομή και ύφος, με το εμβατήριο της Ακρίδας. Επηρεασμένος όμως από το κείμενο του Κορύλλου, βρίσκω ότι ένα μικρό απόσπασμα, γύρω στο 2:00 στη συγκεκριμένη εκτέλεση, έχει στοιχεία που θυμίζουν την Ακρίδα.
Οπότε η ακολουθία είναι άρια->εμβατήριο->χορευτικό συρτό.
ΥΓ. Το βιβλίο του Κορύλλου βρίσκεται στην anemi