Δοθεισης ευκαιριας μετα τις απαντησεις-θεσεις του Κωστα να τοποθετηθω στο ποστ του Κ.Φερρη.
Αυτα τα ερωτηματα του στυλ : ρωτησαμε 2.000 ατομα κλπ ειναι ΑΚΥΡΑ κατα τη γνωμη μου !!
Ποιους 2.000 κατ’αρχην και απο αυτους τους 2.000 ποιοι γνωριζουν τι εστι ρεμπετικο και απο αυτους που λενε οτι γνωριζουν, ποσο καλα γνωριζουν ;;
Το ρεμπετικο δεν ειναι φιλοσοφια ουτε κομμα ουτε συλλογος να μαζευει πιστους, οπαδους ή μελη …
Ειναι αυτο που ειναι !! Μια ιστορικη περιοδος της (νεο) Ελληνικης ιστοριας οσον αφορα μια έκφανσή της, κοινωνικα και καλλιτεχνικα (δεν βρηκα αλλο ορο) με ολα τα συμπαρομαρτουντα.
Απο αυτους τους 2.000 συμφωνα με τη δικη μου
οπτικη, ζητημα να ξερουν 20 τι εστι ρεμπετικο.
Τωρα τη λεξη ρεμπετικο ισως ακουσαν απο δω ή απο κει. Σε λιγο καιρο θα μας λενε απο τη Σεμινα
εμαθα για το ρεμπετικο.
'Η μηπως η ερωτηση ηταν σε multiple choice π.χ. απο που μαθατε για το ρεμπετικο, απο εδω, εκει ή παρακει ;;
'Αλλο αυτο και άλλο μεσ΄τη δεκαετια του ΄70 και μεσ΄τη μεταπολιτευση να ασχοληθεις με ενα βιβλιο “εγκυκλοπαιδεια” για κατι αγνωστο ως τοτε, κυνηγημενο, παρεξηγημενο, απαξιωμενο, εκτος “μοδας” και αντι-εμπορικο !!
Στο κατω κατω οι ιδιοι οι αναγνωστες του το ανεβασαν τοσο ψηλα ενω ο μεγαλος πολεμιος του Κουναδης πεισματικα αναφερεται σε αυτο αντι να παραθετει τα δικα του ετσι κι αλλιως χρησιμα στοιχεια …
Αλλη ήταν η αξιοπρεπέστατη δουλειά των Σχορέλη και Χατζηδουλή και άλλη αυτή του Πετρόπουλου. Επιπλέον, εγώ δεν έκανα καμμία σύγκριση. Το αυτονόητο που πολεμάω να εξηγήσω είναι ότι ο Πετρόπουλος δεν είναι για πέταμα κι ας έχει κάνει λάθη και ας έχει κάνει και παλικαριές.
<font size="+2">Τώρα, για ποιο λόγο αυτός ο αρχιγκαντέμης δεν έκατσε να κάνει αυτές τις άτιμες διορθώσεις για να μπορέσει επιτέλους να μπει στο πάνθεον των αλάνθαστων ρεμπετολόγων, δεν το γνωρίζουμε.</font>
Το θέμα της πραγματικής, της αληθινής διάστασης του ρεμπέτικου μας απασχόλησε πάρα πολύ, τόσο πολύ που πριν 10 χρόνια άνοιξε το Rembetiko Forum ο Γιώργος ο Παναγιωτακόπουλος και το θέμα όχι μόνο του Πετρόπουλου αλλά και τόσων άλλων συζητήθηκε πάρα (μα πάρα) πολύ. Τολμώ να πω ότι σχεδόν το 100% των λαθών εντοπίστηκαν, καταγράφηκαν, τα ξέρουμε όλοι, τελεία και παύλα. Τι άλλο μπορούμε να κάνουμε; Να οργανώσουμε συλλαλητήριο εναντίον του Πετρόπουλου;
Στο κάτω κάτω, ΟΛΟΙ όσοι γράψανε ή ανθολογήσανε το ρεμπέτικο κάνανε λάθη και “λάθη”. Τόσο ο Σχορέλης όσο και ο Χατζιδουλής - αφού τους ανέφερες - έχουν κάνει τις κουτσουκέλες τους, θα τις έχεις εντοπίσει φαντάζομαι. Και ευθύτατες αντιπάθειες εκφράσανε, και ανόητες συμπάθειες δείξανε, και λειψές λίστες τραγουδιών μας πλασάρανε, κλπ κλπ. Ξαναρωτάω: Και λοιπόν; Τι να κάνουμε τώρα; Να τους δείρουμε; Τα ξέρουμε, τα καταγράψαμε και πάει τέλειωσε. Πάμε παρακάτω.
Ρωτάς αν πρέπει σώνει και ντε να διασταυρώνεις πηγές.
Απάντηση: Δεν ξέρω. Ο,τι θέλει ας κάνει ο καθένας.
Οσα χρόνια διαβάζω και κάνω έρευνες (όχι μόνο για το λαϊκό αλλά και για τη δουλειά μου) δεν κατάφερα να βρω κάποιο σύγγραμμα που να καλύπτει στο 100% το αντικείμενο του τίτλου του, ούτε χωρίς λάθη, ούτε χωρίς παραλείψεις.
Οσο για το ρεμπέτικο του Πειραιά (το ένα και μοναδικό ρεμπέτικο στην ιστορία μας), ΝΑΙ, πράγματι ήταν περιθωριακό. Μετά δεν ήταν αλλά στην αρχή ήταν. Που είναι το πρόβλημα;
Αν δεν διασταυρώσουμε τα στοιχεία που παίρνουμε από τον Πετρόπουλο ή πράγμα που κάνουμε εμείς τελευταία, με μπλάνκο σβήνουμε και γράφουμε επάνω τα σωστάστοιχεία, απλώς γινόμαστε γελοίοι.
Όσο για τη θεματολογία των ρεμπέτικων, ναι, διαφωνώ, ανάμεσά τους είναι πολλά ερωτικά και κοινωνικά, που αποδεικνύουν ότι το ρεμπέτικο ήταν το τραγούδι των ανθρώπων της πόλης, αστικό.
Μας μένει, πάντα, η ανεξήγητη κακία που έβγαλε για τους ρεμπέτες… Δεν άξιζαν τέτοια αντιμετώπιση…
Και δεν θα έκανα συλλαλητήριο για τον Πετρόπουλο, βαριέμαι φοβερά…
Γεια σου Κώστα. Εγώ συμφωνώ μαζί σου. Δηλαδή επειδή μάθαμε το ρεμπέτικο από τις κομπανίες που το σκότωναν οι περισσότερες πρέπει να τους στείλουμε στο πυρ το εξώτερον; Κακά τα ψέματα. Διαβάσαμε για το ρεμπέτικο απο τον Η.Π. και αρχίσαμε να ερευνούμε το θέμα. Γιατί δεν είχε άλλος τα αρ…ια να το κάνει πριν από αυτόν; Μετά όταν χάραξε αυτός το δρόμο και έκαμε τη πολλή δουλειά ακολούθησαν οι άλλοι και εκ του ασφαλούς θέλανε να τον χέσουν και από πάνω. Είναι όπως εδώ στη Κύπρο που μετά τον αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α. και την απελευθέρωση, όλοι γίνηκαν αγωνιστές. Στον αγώνα χέζονταν όμως να λάβουν μέρος. Το μεγάλο λάθος του Πετρόπουλου ήταν που αρνήθηκε να κάνει τις διορθώσεις αλλά φαίνεται ότι ήταν άτομο στρυφνό και μουλάρωσε. Άσχετα με αυτό ποιος η πόσοι ήξεραν το ρεμπέτικο πριν να κυκλοφορήσει το βιβλίο του που ακούγαμε στα ραδιόφωνα όλη μέρα το Μαρία με τα κίτρινα; Δεν είναι αυτός που μας άνοιξε τα μάτια; Τουλάχιστον να αποδοθούν τα του Καίσαρος τω Καίσαρι.
Αυγουστής.
Τα έργα πρέπει να κρίνονται αυτοτελώς και όχι να συσχετίζονται με το ποιόν του ανθρώπου (ερευνητή, συγγραφέα, εκδότη, παραγωγού). Αλλιώς η “Ιερά εξέτασις” φτάνει στίς μέρες μας. Και κάτι άλλο, αν διαβάσει κανείς τα ουκ ολίγα σχόλια για το έργο, αλλά και τον άνθρωπο, που υπάρχουν στην (μεγάλη) έκδοση, αναρωτιέται σε σχέση με τα δικά μας σχόλια: “Καλά όλοι αυτοί…τόσο άσχετοι και βαθειά νυχτωμένοι είναι/ήταν;”. Άποψή μου, ακόμη και σήμερα, το βιβλίο συγκρινόμενο με όλα τα άλλα όμοια, είναι μοναδικό και η αντοχή του στο χρόνο, με όλα τα ελατώματά του θα το δικαιώσει.
Το προσωπικό ποιόν του συγγραφέως και οι ψυχολογικές ιδαιτερότητές του με αφήνουν μάλλον αδιάφορο. Ούτως ή άλλως λίγοι μπορεί να γνωρίζουν γι’ αυτά (όσοι τον γνώρισαν) και αν έχουν πληροφορίες που να συμβάλλουν στην αξιολόγηση ή την πληρέστερη κατανόηση του έργου ας τις προσφέρουν, όπως πράττει ο κ. Φέρρης, γιατί μπορεί να είναι χρήσιμες.
Κατά τα λοιπά, αυτό που μένει να “κρίνουμε” είναι πράγματι το έργο που έχουμε στα χέρια μας. Ένα βιβλίο που μάλλον ξεχνάμε πολλοί ότι εκδόθηκε πριν 40 χρόνια, το πρώτο αναφερόμενο στο ρεμπέτικο. Είναι προφανώς λάθος να το κρίνουμε με τα σημερινά δεδομένα συγκέντρωσης πληροφοριών. Ας μην ξεχνάμε ότι μόλις τα τελευταία χρόνια προστίθενται στη γνώση μας βασικά στοιχεία ακόμη και για την ταυτότητα δημιουργών του ρεμπέτικου.
Ας κρατήσουμε την υπέροχη ανάμνηση της πρώτης φοράς που πιάσαμε αυτό το βιβλίο στα χέρια μας, νεανίες όντες, όπως λέει και ο ΚΚ, όταν ανοίγαμε τα μάτια μας να κερδίσουμε σελίδα-σελίδα ό,τι αυτό μας προσέφερε. Σ’έμάς, που δεν είμασταν ο πυρήνας όσων στη δεκαετία του 60 γνώρισαν το Μάρκο κλπ. αλλά απλώς ακούγαμε ρεμπέτικο στα 15 μας, ξενυχτώντας για τη μόνη σχετική εκπομπή του Σπ. Παπαϊωάννου στο ραδιόφωνο και μαζεύαμε ψηφίδα - ψηφίδα τραγούδια και πληροφορίες, με μόνο κίνητρο το μεράκι, όχι για επαγγελματική ενασχόληση ούτε για διδακτορικές διατριβές… Εννοώ ήταν άλλες εποχές.
Σήμερα πιά μπορούμε να χαιρόμαστε το βιβλίο αυτό ακόμη και για τα λάθη του, που υποθέτω ότι τα περισσότερα τουλάχιστον δεν ήταν σκόπιμα, όπως πολλές φορές σήμερα συμβαίνει, για την προστασία του ιδιοτελούς συγγραφέως, συλλέκτη κλπ.
H προσφορά του Πετρόπουλου δεν μπορεί να παραβλεφθεί, τόσο για τον όγκο εργασίας όσο
και για το συγχρονισμό του που επέδρασε
θετικά στους υπόλοιπους μελετητές σε μια εποχή που ο πολύς κόσμος δεν είχε κατανοήσει τη σημασία του μουσικού αυτού είδους εξαιρουμένου του Χατζηδάκη που έγκαιρα διέγνωσε τη σχετική δυναμική.
Εκείνο που πρέπει να διευκρινιστεί είναι
ότι ένα τέτοιο μνημείωδες έργο που διαθλετει και σοβαρό πρόβλημα αξιοπιστίας, πρέπει από μόνο του να τύχει αξιολόγησης για εντοπισμό των λαθών.
Δηλαδή θα μελετώ ελληνική ιστορία μόνο με τον Παπαρρηγόπουλο χωρίς να προστρέχω και στην Εκδοτική Αθηνών; Ή θα μελετώ Μπαμπινιώτη χωρίς
διασταύρωση με άλλες λεξικογραφίες; Κανείς
ερευνητής δεν θα το ήθελε. Το διαδίκτυο έρχεται
να φέρει επικοινωνιακές λύσεις μεταξύ των ερευνητών νοουμένου ότι όλοι συμμετέχουν στο
μέσο αυτό.
Το έργο άλλων μελετητών όπως ο Κουνάδης/Σχορέλης/
Γεωργιάδης/Φέρρης/Βλησίδης/Gauntlett/Holst/
Χατζηδουλής/Δαμιανάκος δείχνει τη σημασία
του όρου “αξιοπιστία”. Όλα αυτά δεν υποβιβάζουν
την προσφορά της εργογραφίας Πετρόπουλου στο τομέα της ζωντανής απεικόνισης ενός συγκεκριμένου
πολιτισμού. Είναι σαν να παίρνεις Oscar για εφφέ
αλλά το καλύτερης ταινίας πάει στο Σχορέλη που είχε εξίσου καλή επίδραση στο χώρο μελέτης
του νεοελληνικού αυτού φαινομένου. Άλλωστε
το πρώτο σύγγραμμα που βρήκα στο Σπουδαστήριο
Νεολληνικής Φιλολογίας στο Παν/μιο Αθηνών ήταν αυτό του Σχορέλη και αυτό με έβαλε στο δρόμο
του ρεμπέτικου (Ρεμπέτικη Ανθολογία). Αυτό λέει κάτι; Ίσως. Εξίσου γλαφυρή εργασία. Το πρόβλημα
της ιδιοκτησίας έργου συνέβηκε και στην υπόθεση
Καζαντζίδη-Νικολόπουλου. Παρόμοια δυσκολία
είχε ο Πετρόπουλος με την ταυτοποίηση
του “Καπετανάκη: Δεν ξανακάνω φυλακή”.
Παρεμπιπτόντως, σε μια κυριακάτικη εφημερίδα χθες είχε φωτογραφία του Φέρρη με άλλους, μεταξύ των οποίων και ο Τσιτσάνης: ήταν αναδρομή στα τριάντα χρόνια της εκπομπής “Παρασκήνιο”.
Kostas: “Τώρα, για ποιο λόγο αυτός ο αρχιγκαντέμης δεν έκατσε να κάνει αυτές τις άτιμες διορθώσεις για να μπορέσει επιτέλους να μπει στο πάνθεον των αλάνθαστων ρεμπετολόγων, δεν το γνωρίζουμε.”
Μα ακριβως γιατι το εβλεπε πιο Καζαντζακικα: Απο κει που το αφησα εγω - απο κει να συνεχισει ο επομενος.
}Ετσι κι αλλιως ο εκ πεποιθησεως αναρχικος Πετροπουλος δε μπορει ιδοελογικα να επιτρεψει το “λαθος” κειμενο. Ενα κειμενο δεν ειναι σωστο ή λαθος. Ενα κειμενο ειναι. Αυτοτελως.
Με την αποδομηστικη ενοια. Και τα ορθογραφικα λαθη - τυπογραφικα δεν υπηρχε περιπτωση να τα διρθωσει. Γιατι το κειμενο οταν αποκτησει αυτουσια διασταση - ειναι φορεας μιας συγκεκριμενης πραγματικοτητας και ενος απολυτου σηματος. Οσο σχετικο και αν ειναι το σημαινομενο.
Αυτα εξ’ αναλογικης διασκευης συμφραζομενων του ιδιου του Πετροπουλου.
