Εδώ κι Εκεί: Ο νέος δίσκος του Δημήτρη Μυστακίδη

Ως τώρα μας είχε συνηθίσει να τον ακούμε με την λαϊκή του κιθάρα. Όμως, στον νέο του δίσκο «Εδώ & Εκεί», ο Δημήτρης Μυστακίδης βάζει ό,τι κουβαλάει από τα μουσικά στυλ που έπαιξε ή αγάπησε ως σήμερα.

Το Εδώ της Ανατολής, που παραμένει στη μελωδία της φωνής, συνδυάζεται με το Εκεί της Δύσης στο νέο μουσικό περιβάλλον που δημιουργεί ο Μυστακίδης, διαμορφώνοντας μια καινούργια οπτική σε διαχρονικά ρεμπέτικα και παραδοσιακά τραγούδια.

Θεματολογικά, τα τραγούδια του δίσκου περιγράφουν την πορεία μιας ερωτικής σχέσης. Το φλερτ, ο έρωτας, η σχέση, η απογοήτευση, ο χωρισμός. Τα δύο σημεία που γίνονται ένα και το αντίστροφο. Η σύγκλιση και η απόκλιση. Το εδώ και το εκεί.

Το σημείο συνάντησής τους είναι η νέα μουσική πρόταση του Δημήτρη Μυστακίδη, ο οποίος σημειώνει:

Εδώ κι εκεί.
Δύο σημεία στον χώρο και τον χρόνο.
Απόσταση. Κίνηση. Ζωή.
Ό,τι κουβαλάμε κι όπου θέλουμε να φτάσουμε.
Όνειρο, απογοήτευση.
Απογοήτευση, όνειρο.
Οι αναγκαίες αντιθέσεις.
Οι απαραίτητες υπερβάσεις.
Η ζωογόνος κίνηση.
Η συνάντησή τους, τυχαία ή μη, δημιουργεί κάτι καινούργιο.
Καλό ή κακό λίγη σημασία έχει.
Καινούργιο.
Ό,τι και να σημαίνει αυτό για τον καθένα.

Ο δίσκος «Εδώ & Εκεί» είναι ο τέταρτος προσωπικός δίσκος του Δημήτρη Μυστακίδη, μετά τον «16 Ρεμπέτικα Τραγούδια με Κιθάρα» (2006), τον «Εσπεράντο» (2015) και τον «Amerika» (2017). Με αυτόν, όπως δηλώνει ο ίδιος, κλείνει η ενότητα των διασκευών ρεμπέτικων τραγουδιών.

Τραγούδια στον δίσκο:

  • Αχάριστη
  • Ζαλίζομαι
  • Στη Μαγεμένη Αραπιά
  • Ρίξε Τσιγγάνα τα Χαρτιά
  • Ο Ήλιος Βασιλεύει
  • Ψέμματα ήτανε
  • Βεργούλες
  • Μάγκικο Μελαχρινό
  • Από γυναίκες δάκρυα
  • Μην ορκίζεσαι βρε ψεύτρα
  • Εσύ θα μετανιώσεις
  • Βουνό με βουνό

Δείγματα από τον νέο δίσκο:

Το “Ο ήλιος βασιλεύει” το έχουμε συζητήσει και εδώ.

Μπορείτε να ακούσετε όλον τον δίσκο στο Spotify.

Πηγή: tvxs.gr

1 Like

Άκουσα και την «Αχάριστη». Εντελώς διαφορετική προσέγγιση από εκείνην του συνθέτη, αλλά σπάνια έχω δει [ακόμα και ανάμεσα απ’ τις (μουσικές) γραμμές] τέτοιον σεβασμό στο πρωτότυπο. Άλλο τόσο σπάνια έχω δει καλύτερη διασκευή ρεμπέτικου. Μπράβο Μήτσο, εξαιρετική δουλειά!

2 Likes

Όντως πολύ καλή δουλειά.

1 Like

Καλησπέρα σε όλους και ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια.
Σ αυτόν το δίσκο έβαλα τραγούδια που αφηγούνται τις διάφορες φάσεις που περνάει μια ερωτική σχέση.
Μουσικά κράτησα άθικτες (σχεδόν) τις μελωδικές γραμμές της φωνής αλλάζοντας όλο το υπόλοιπο ηχητικό περιβάλλον.
Προσπάθησα να αποδώσω την ίδια αίσθηση που μου προκαλεί το πρωτότυπο αλλά με επιρροές από μουσικές που αγάπησα.
Για τα κομμάτια που έχει ήδη γίνει λόγος (αν και δεν πρέπει να εξηγούμε το σκεπτικό όταν κάνουμε μια καλλιτεχνική πρόταση) το “ο ήλιος βασιλεύει” έχει επιρροές από την μουσική του Μάλι και το “ζαλίζομαι” το ηχογράφησα προσπαθώντας να μιμηθώ τον τρόπο που ακούω την φωνή μου μέσα στο κεφάλι μου όταν σκέφτομαι.
Στις μουσικές προσπάθησα να μπώ στην θέση μουσικών που υπηρετούν άλλες μουσικές και να διαπραγματευτώ την κεντρική ιδέα κάθε κομματιού με διαφορετικό τρόπο. Πως δηλ ένας μπλουζίστας θα επένδυε μουσικά τους στίχους του Τσιτσάνη ένας κλασικός την Μπέλου κτλ

7 Likes

Σχεδόν, ναι. Όμως, το ύφος του Στελλάκη το κράτησες εντελώς άθικτο. Λες και το είπες στο ίδιο τέμπο!

Και πάλι μπράβο, έτσι ακριβώς προχωράει μπροστά η μουσική.

Άκουσα τα περισσότερα κομμάτια, 2 και 3 φορές. Πραγματικά το ηχητικό αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό και ιδιαίτερα ενδιαφέρον. Θα έλεγα μάλιστα ότι διαφέρει αρκετά από τις μέχρι τώρα διασκευές ρεμπέτικων.

@dimitris_mystakidis συγχαρητήρια!

1 Like

Άκουσα όλο τον δίσκο σήμερα.
Η αλήθεια είναι ότι περίμενα κάτι εντελώς διαφορετικό.
Γενικά μου αρέσουν οι διασκευές, αν και έχω αρχίσει να κουράζομαι
ακούγοντας ‘‘τα ίδια και τα ίδια’’ ρεμπέτικα διασκευασμένα…
Στο συγκεκριμένο δίσκο έλεγα…δε μπορεί, το επόμενο κομμάτι σίγουρα θα είναι καλό.
Τελικά έμεινα με την απορία…ΓΙΑΤΙ ρε παιδιά αυτός ο δίσκος?
Μουσικά είναι ενδιαφέρον…αλλά η φωνή δεν ταιριάζει με όλο αυτό.

Απορώ πως κανένας άλλος μέχρι τώρα δεν έχει σχολιάσει αρνητικά.

Ο καθένας μας, προφανώς, έχει πολύ διαφορετικά ακούσματα και μουσικές απόψεις, οπότε κάτι που σε κάποιον αρέσει, μπορεί να μην αρέσει σε κάποιον άλλον. Αυτό που λες πάντως πως δεν σου αρέσει, αν και δεν το συμμερίζομαι, μπορώ να το κατανοήσω.

για μένα αυτή είναι η ομορφιά του δίσκου. Η μίξη του “εδώ” και του “εκεί”. Μέσα σε αυτή την αντίθεση που δημιουργείται μεταξύ φωνής και μουσικής αναπτύσσεται όλο το ενδιαφέρον του εγχειρήματος. (Αυτό βέβαια το βλέπω έτσι εγώ).

Κι εμένα μου αρέσουν πολύ οι (καλές) διασκευές. Πάντως αυτό που έχω να δώσω στον κ. Μυστακίδη είναι ότι διασκεύασε ρεμπέτικα που δεν είχαν πολύ-διασκευαστεί και πειραματίστηκε με πολλά στυλ και ύφη στον ίδιο δίσκο.

Αν κάποτε θελήσεις (και) εσύ να κάνεις διασκευές σε ρεμπέτικα (και άλλα, αν θέλεις), έχεις όλο το ελεύθερο να τα παρουσιάσεις σε οργανική μορφή, αν έτσι σου αρέσει, ή να πειράξεις τη φωνή σου ώστε να ακούγεται σαν φωνή άλλου, αν αυτό εννοείς. Ελπίζω, όταν θα κριθείς για το αποτέλεσμα, να μην βρεθεί κάποιος που να πει

Ε, κάτσε όμως. Την Αχάριστη μπορεί να την έχεις ακούσει πολλές φορές διασκευασμένη, αλλά δε νομίζω αυτή εδώ η διασκευή να θυμίζει καμιά συνταγή.

Αυτό βέβαια είναι καθαρά θέμα γούστου, αλλά εμένα μου άρεσε. Μου άρεσε γιατί ήταν εντελώς σκέτη, μόνο νότες και λόγια, κανενός είδους σάλτσα. Και αυτό νομίζω ότι σε οποιοδήποτε μουσικό συμφραζόμενο είναι πάντα θετικό.

Είχα σχολιάσει αρκετά αυστηρά το «Ο ήλιος βασιλεύει»:

Όμως, σε συνδυασμό με την Αχάριστη η διασκευή του Ήλιου μού δίνει εντελώς διαφορετική εντύπωση απ’ ό,τι μόνη της. Δεν άκουσα όλο τον δίσκο στο Σποτιφάει, αλλά με τρία κομμάτια (αυτά τα δύο + το Ζαλίζομαι, πάλι ηπειρώτικο) αρχίζω να αποκτώ μια εικόνα του συνόλου. Και τελικά τη βρίσκω πολύ ενδιαφέρουσα.

Ακόμη δε πιο ενδιαφέρουσα αν τοποθετηθεί και στο αμέσως ευρύτερο πλαίσιο, της προηγούμενης δισκογραφίας του:

Ο Μυστακίδης ακολουθεί μια πορεία στην οποία παραμένει συνεπής χωρίς να γίνεται προβλέψιμος. Πάντα το ίδιο πράγμα κάνει, να μας παρουσιάζει παλιά γνωστά τραγούδια υπό πρωτότυπες οπτικές που πιθανώς να μην είχαμε σκεφτεί. Αλλά ενώ σε κάθε δίσκο υπηρετεί σταθερά μία -εκάστοτε- από αυτές τις οπτικές, με κανένα δίσκο δεν καθιέρωσε συνταγή στην οποία να επαναπαυτεί και να τη συνεχίσει μέχρις εξαντλήσεως.

3 Likes

Παιδιά γούστα είναι αυτά…
Θα μου άρεσαν πάρα πολύ, αν τα ερμήνευε μια γυναικεία τζαζ φωνή πχ.
Ο Μυστακίδης είναι φοβερός κιθαρίστας-μουσικός.
Απλά προσωπικά, δεν μου άρεσε το συγκεκριμένο πάντρεμα.
Τέλος πάντων τι σημασία έχει αν εμένα δεν μου κάνει…
αφού αρέσει στους υπολοίπους, εμένα περισσεύει! :slight_smile:

2 Likes

Ακουσα καποια τραγουδια, οχι ολα. Δεν ειμαι κολλημενος με την αποδοση ή τη διασκευη, αλλα θελω να μου αρεσει. Εγω βλεπω μια μουσικη προσπαθεια μεν, με καινουργιο ηχο σε καποια πραγματα, συνηθισμενο σε αλλα, χωρις ομως την αισθηση οτι υπαρχει κατι, ενας σκοπος απο πισω. Οτι παιζονται και αλλιως ειναι ο σκοπος? Ειναι ενα ακομα παραδοσιακο-παλιο ρεπερτοριο, πειραγμενο. Το κανει και ο Παουρης και πολλοι αλλοι και ενω καλο ειναι να βλεπουμε προσγγισεις κλπ, νιωθω οτι υπαρχει μια στειρα επαναληπτικοτητα στο ζητημα. Ακομα δηλαδη βγαινουν δουλειες πανω στις δουλειες αλλων.
Και σιγουρα υπαρχει το επιχειρημα του οτι θελει κανει οποιος θελει, αλλα νομιζω οτι αν μουσικοι επιπεδου τετοιου, προωθησουν καποιον στιχουργο και κανουν μια τελειως καινουργια συνθεση, θα δωσουν, κατεμε παντα, κατι πιο σημαντικο.
Η κριτικη δηλαδη δεν ειναι στο ποσο καλος ειναι ο δισκος, αλλα στο ποσο σωστο ή οπως αλλιως θελει κανεις να πει, ειναι το να βασιζονται τοσο πολλες δουλειες στο πειραγμα του ρεμπετικου ή λαικου και παραδοσιακου γενικα τραγουδιου.
Διαβαστε το ελαφρα τη καρδια, οπως το γραφω εγω :slight_smile:

1 Like

Κριτική για τον νέο δίσκο του Δημήτρη Μυστακίδη από τον Γιάννη Μαρκούτη στο περιοδικό “πεζοδρόμιο”.

Μουσικά μαθήματα για το πώς μπορείς να ακουστείς επίκαιρος παίζοντας ρεμπέτικα

Δημήτρης Μυστακίδης ή αλλιώς, ένας μουσικός με βιογραφικό μεγατόνων. Από τη «Λοξή Φάλαγγα» του Νίκου Παπάζογλου μέχρι τους «Λαϊκεδέλικα» του Θανάση Παπακωνσταντίνου κι από τον άτυπο τίτλο του πιο περιζήτητου session κιθαρίστα αλλά και καθηγητή λαϊκής κιθάρας, σε δισκογραφικά μονοπάτια μοναχικά αλλά όχι μόνα. Το έχουν αποδείξει άλλωστε και οι πάμπολλες και στοχευμένες συνεργασίες του. Αν σου αρέσουν οι ταμπέλες θα μπορούσες να τον χαρακτηρίσεις ως έναν μύστη του ρεμπέτικου. Αν όχι, να απολαύσεις τη νέα δισκογραφική του δουλειά χωρίς περιττές σκέψεις. 2019, «Εδώ & Εκεί» ή αλλιώς, album #4 για τον μεγαλύτερο Έλληνα γνώστη της εξάχορδης θεάς.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Στο δελτίο τύπου που συνοδεύει την κυκλοφορία αναγράφεται πως ο δίσκος διαμορφώνει μία νέα οπτική σε διαχρονικά ρεμπέτικα και παραδοσιακά τραγούδια. Το «μεταφράζω» γιατί στα 12 κομμάτια του συναντάμε ουκ ολίγες… υπερβάσεις: Καταρχήν δεν πρόκειται για μία δουλειά με άλλους ερμηνευτές, όπως το παλαιότερο «Εσπεράντο». Οι συμμετοχές είναι δύο και διακριτικές. Εδώ η φωνή του Μυστακίδη κυριαρχεί και έχει κάθε λόγο να το κάνει. Μαζί, πάντα σε πρώτο πλάνο φυσικά, και η κιθάρα του. Mια κιθάρα που δε διστάζει να παίξει funk ή να… σουινγκάρει.

Ένα υπέροχο πιάνο συνοδεύει την «Αχάριστη» του Βασίλη Τσιτσάνη. Χορωδιακά φωνητικά που κάνουν συχνά αισθητή την παρουσία τους, ακόμα και κοντραμπάσο ή ντραμς, ξέχωρα από τα πνευστά. Kαι χωρίς καμία υπερβολή, σε κάποιες φάσεις το όλο groove σε απογειώνει.

Ο Μυστακίδης καταφέρνει να κάνει το ρεμπέτικο, up-tempo, κι αυτό από μόνο του συνιστά παράσημο. Επαναπροσδιορίζει μία ουσιαστικά νεκρή μουσική και τη βάζει στο spotlight με τον αέρα του φρέσκου. Να κρατήσουμε και κάτι για το τέλος; Το γεγονός πως ο χαρισματικός κιθαρίστας κατάφερε να βάλει στο στερεοφωνικό μου το «Εδώ & Εκεί» σχεδόν με το ζόρι. Και μάλιστα στο repeat, την ώρα που δεν ξέρω την τύφλα μου για το τί παίζει δισκογραφικά στην ελληνική σκηνή τα τελευταία χρόνια. Αν λοιπόν σε ψήνουν οι συγκλίσεις και όχι οι μουσικοί αποκλεισμοί (ή ακόμα και ελιτισμοί) δώσε μια ευκαιρία σε αυτό τον δίσκο. Στρίμαρέ τον, αγόρασε το CD από τα λίγα δισκοπωλεία που έχουν μείνει όρθια ή στην τελική, κλέψτο ή κατέβασέ το. Για το αν ο σκοπός αγιάζει τα μέσα ή τα μέσα τον σκοπό, θα μιλήσουμε κάποια άλλη φορά, κατά προτίμηση με τον ίδιο.

Πηγή: https://www.pezodromio.gr/δημήτρης-μυστακίδης-εδώ-εκεί/

Σημείωση δική μου:

Γράφει ο Γιάννης Μαρκούτης:

Επαναπροσδιορίζει μία ουσιαστικά νεκρή μουσική

Εδώ θα διαφωνίσω! Ε όχι και νεκρή μουσική του ρεμπέτικο… :face_with_monocle:

Μίλησε λοιπόν, αγαπητέ μου, με τον κύριο Μυστακίδη αλλά, πριν μιλήσεις, μην μας προτρέπεις να το κλέψουμε. Αν μιλήσεις, θα μάθεις σίγουρα ότι για πάρα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα ο Μήτσος είχε ανεβασμένο για δωρεάν κατέβασμα το βιλίο του για τη λαϊκή κιθάρα. Και θα μας πεις να μάθουμε κι εμείς, όσοι δεν το ξέρουμε, τι πρεσβεύει και εκείνος για το θέμα. Δικός του είναι ο δίσκος, όχι δικός σου.

2 Likes

Για να ακούσεις έναν δίσκο, πρέπει να είσαι “ελεύθερος”. Ο δίσκος δεν γίνεται για εμάς, γίνεται για όποιον θέλει και μπορεί να μοιραστεί αυτά που περιέχει.
Τις τρεις πρώτες φορές που προσπάθησα να ακούσω τον δίσκο του Δημήτρη, δεν τα κατάφερα, γιατί ήμουν μπλοκαρισμένος μέσα στα στεγανά μου. Ή, μάλλον, δεν ήταν αυτό που περίμενα, αυτό το ρεμπετοειδές, αυτό που με ευχαριστεί… Έτσι περίμενα να βρω το Mood που λέμε, και σήμερα ολοκλήρωσα την ακρόαση. Είναι κάτι αρκετά διαφορετικό, με επιρροές από διάφορα πράγματα και ύφη που ίσως ο Μήτσος να έχει μπλέξει (με την καλή έννοια, π.χ. ύφος Θανάσης στο “Ψέμματα ήτανε”). Ξεχώρισα τις στιγμές “Ρίξε τσιγγάνα τα χαρτιά” και “Μην ορκίζεσαι βρε ψεύτρα”. Νομίζω επίσης ότι αν είχε πει η Βιτάλη το “Εσύ θα μετανοιώσεις” θα το μετέδιδαν πολύ τα ραδιόφωνα (όχι ότι αυτός είναι ο στόχος…).
Άντε και εις άλλα Μήτσο

2 Likes

Μεγάλη συζήτηση αυτή…

Δεν ισχύει μόνο για τη μουσική. Το καθετί που θα πεις, με οποιοδήποτε μέσο (ήχο, εικόνα, λόγο, …) θα το ακούσει όποιος έχει ανοιχτά αφτιά, αλλά ποιος ανοίγει τα αφτιά; Αυτός που είναι δικά του; Ή όχι - ή όχι μόνο;

Μου θύμισες ένα σύνθημα των Εξαρχείων του ΄90 που έλεγε
ΚΑΙ ΟΙ ΤΟΙΧΟΙ ΕΧΟΥΝ ΑΦΤΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΦΤΙΑ ΣΑΣ ΤΟΙΧΟΥΣ

Μεγάλη κουβέντα όντως…

Καλησπέρα. Προσπαθώ κι εγώ να τον ακούσω. Δυστυχώς θα γκρινιάξω. Δε βλέπω διαφορά σε ορισμένα τραγούδια απο τις διασκευές των ιμαμ μπαιλτνι που μερικοί εδώ μέσα ίσως να κράζατε. Εμένα δεν μου λένε τίποτα αυτές οι διασκευές. Όταν είχε γίνει η πρώτη δουλειά με την λαϊκή κιθάρα, στην κυριολεξία ήταν απο τις πιο καθοριστικές για τους νέους μουσικούς, και ακροατές. Προσέφερε μια οπτική (ερμηνευτική - εκτελεστική) που μέχρι τότε λίγοι είχαν. Τώρα;
Σε τι αποσκοπεί; Τι έχει να προσφέρει; Γιατί πάντα το ρωτώ όταν κάτι νεο έρχεται.
Το ίδιο ισχύει και για τις προηγούμενες κυκλοφορίες. Ευτυχώς για μένα που κλείνει με τις διασκευές.
Μια απο τα ίδια δυστυχώς. Παρόμοιες προσεγγίσεις ακούω κι απο πιο “ερασιτεχνικές” μπάντες - κομπανίες, εξω σε διάφορα μαγαζιά.
Προσωπικά δεν εχω ανάγκη να ακούσω Βαμβακάρη σε μπλουζιά.

1 Like

Καλησπέρα Νίκο
Σαφώς και εσύ δεν έχεις να ανάγκη να ακούσεις ρεμπέτικα μεταμορφωμένα σε κάτι άλλο και γι αυτό αυτός ο δίσκος δεν σε αφορά.
Η μεγαλύτερη αποτυχία για εμένα σ αυτό το δίσκο δεν είναι η κακή κριτική που έτσι κι αλλιώς την περίμενα. Είναι ότι “πρέπει” να εξηγήσω το σκεπτικό της για να την “ακούσει” κάποιος αλλιώς. Μια καλά δομημένη καλλιτεχνική πρόταση θεωρώ ότι ποτέ δεν έχει αυτή την ανάγκη.

Ένας από τους στόχους λοιπόν που έχει (για μένα) αυτή η δουλειά (όπως και το Εσπεράντο σε μικρότερο βαθμό) είναι να προσεγγίσει κόσμο που δεν ακούει ρεμπέτικα, χώρους που δεν παίζονται τα ρεμπέτικα αλλά και να δείξει σε όσους δεν είχαν την τύχη να έρθουν σε επαφή με αυτή τη μουσική, το στιχουργικό και μελωδικό της μέγεθος αλλά και την δυνατότητά της να συνομιλεί στα ίσα με σημερινές και παγκόσμια γνωστές μουσικές. Γι αυτό το λόγο οι στίχοι αλλά και μελωδικές γραμμές της φωνής έχουν παραμείνει όπως στα πρωτότυπα. Άλλαξα μόνο το περιτύλιγμα για τους λόγους που ανέφερα πρίν.
Και όταν μιλάω για χώρους δεν εννοώ μόνο χώρους η μαγαζιά μέσα στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό.
Θα ήθελα ας πούμε σε ένα χώρο ή φεστιβάλ που παίζει μπλούζ μουσική να χωρέσει το “από γυναίκες δάκρυα” η σε ένα φεστιβάλ world μουσικής το “ο ήλιος βασιλεύει” η κάποια δεκαπεντάχρονα που ακούν “δωδέκατο πίθηκο” να ακούσουν το “μην ορκίζεσαι βρε ψεύτρα”. Από την πρόθεση βέβαια μέχρι την επιτυχία ενος εγχειρήματος υπάρχει τεράστια απόσταση.

12 Likes