Γνωριζει κανείς αν ο Γιώργης Παπάζογλου (θετός γιος του Βαγγελη και της Αγγέλας) εχει ασχοληθεί με τη μουσική;
Ελάχιστα, από ότι ξέρω. Ψιλογρατζουνάει μπουζουκάκι.
Το σπίτι του Γ. Παπάζογλου στην Κοκκινιά, οδός Βαγγέλη Παπάζογλου 3.
Στα κάγκελα του μπαλκονιού ο Γιώργης έδιωξε την ψύχρα και τη σκουριά του μέταλλου «γράφοντας» παρτιτούρες αξέχαστων τραγουδιών του θετού του πατέρα, Βαγγέλη Παπάζογλου.
Στον πρώτο όροφο οι «Λαχανάδες», στο δεύτερο η «Αγιοθοδωρίτισσα» και στην ταράτσα «Βάλε με στην αγκαλιά σου».
[Από το βιβλίο του Βολιότη - Καπετανάκη, “Μούσα πολύτροπος”, εκδόσεις Μετρονόμος].
1 «Μου αρέσει»
Εγώ πάντως πολύ το γουστάρω το “ψιλογρατζούνισμα” του Γιώργη:
Επίσης, έχει εκδοθεί προ ετών και το συγκλονιστικό βιβλίο του “Τα χαΐρια μας εδώ”.
Ρίχτε μια ματιά κι εδώ.
1 «Μου αρέσει»
Εχω την τύχη να διαθέτω το “ορίτζιναλ” βιβλίο του Γιώργη, σε Α4 φωτοτυπία. Ακριβό δώρο από το φίλο μου το Φρανκ. Δεν έχω κάτσει ακόμη να διαβάσω την έκδοση που κυκλοφόρησε, ώστε να δω αν πρόκειται για αποσπάσματα ή για ολόκληρο το βιβλίο. Κάποια στιγμή θα το κάνω κι αυτό.
Οσο για το Γιώργη… Από το 2001 λέμε ότι θα πάμε να τον βρούμε κι ακόμη …πηγαίνουμε.
Γιώργης Παπάζογλου
Ο γιος του Βαγγέλη και της Αγγέλας, ο μουσικός και ο συγγραφέας, ο ζωγράφος, ο γλύπτης, ο αγιογράφος, ο αργυροχόος, ο οδοντοτεχνίτης και ο οικοδόμος. Ένας άνθρωπος που δεν λύγισε μπρος στις δυσκολίες της ζωής. Ο άνθρωπος που διαφύλαξε και συνεχίζει να μεταλαμπαδεύει στους επόμενους το Έργο, το Ήθος και τον Πολιτισμό της οικογένειας Παπάζογλου. Σήμερα ο Γιώργης γίνεται 93 ετών. Ο Πολιτιστικός Σύλλογος «Βαγγέλης Παπάζογλου» του εύχεται ολόψυχα χρόνια πολλά και καλά!
12 «Μου αρέσει»
Κάποια χρονιά, νομίζω το 1992, ο Γιώργης Παπάζογλου είχε συμμετάσχει, μαζί με πλήθος άλλους μουσικούς, στη συναυλία αφιέρωμα στο ρεμπέτικο τραγούδι που είχε γίνει στο Παλλάς της Αθήνας, στο πλαίσιο της σειράς συναυλιών «Μέρες Μουσικής» (άλλες βραδιές είχε Δημοτικό, Ελαφρό κλπ.).
Ήμουν περίπου 17 κι είχα πάει. Η συναυλία ήταν μαραθώνια, κάπου γύρω στις τέσσερις ώρες κουράστηκα κι έφυγα, γεμάτος συγκλονιστικές εντυπώσεις. Η πιο δυνατή ήταν αυτή από τον Παπάζογλου.
Βγήκε, μετά από κάμποσους που είχαν προηγηθεί, κι έκατσε μόνος του, χωρίς ορχήστρα. (Κι άλλος ένας το ίδιο έκανε, ο Αλεξανδρής με την κιθάρα του.) Πριν αρχίσει να παίζει, έκανε ένα εισαγωγικό λογύδριο. Άκρες μέσες είπε «εγώ δεν είμαι μουσικός, έχω ζήσει όμως τη σμυρναίικη κοινωνία (έστω στην προσφυγιά), και θα σας πω δυο πράγματα για το τραγούδι στη ζωή της Σμύρνης. Στη Σμύρνη όλοι τραγουδούσαν. Τραγουδούσαν οι μανάβηδες που διαλαλούσαν την πραμάτεια τους, οι μανάδες που νανουρίζαν τα παιδιά, …» κλπ.
Ο λόγος του ήταν καθηλωτικός. Δεν ξέρω πόσες εκατοντάδες ή χιλιάδες ακροατές κρατούσαμε τις ανάσες μας και ρουφάγαμε τις λέξεις του, που μας ταξίδευαν σε μια μυθική πόλη που κανείς μας δεν είχε γνωρίσει.
Μετά άρχισε να παίζει μερικές σκόρπιες πενιές στο μισομπούζουκό του, από τις οποίες σιγά σιγά σχηματίστηκε ένα ταξίμι, μετά μια πιο συγκεκριμένη μελωδία, και κάποια στιγμή άρχισε να τραγουδάει. Είπε το Σμυρναίικο μινόρε, με δύο απανωτούς μανέδες (δύο δίστιχα), και όταν ο καημός ξεχείλισε ξέσπασε σ’ ένα λυτρωτικό χασαποσέρβικο που δεν το έχω ξανακούσει ποτέ από κανέναν, «Βάλε φούμο και καραμπογιά».
Αργότερα άρχισαν να βγαίνουν οι ζωντανοί δίσκοι από τις συναυλίες των Ημερών Μπουσικής. Από το αφιέρωμα στο ρεμπέτικο βγήκαν δύο διπλοί, χοντρά-χοντρά ένας με σμυρναίικα κι ένας με πειραιώτικα. Πήρα και τους δύο, δηλαδή τέσσερα βινύλια, και για πολλούς άλλους λόγους βέβαια αλλά και ψάχνοντας μήπως και πετύχω το λογύδριο του Παπάζογλου. Η διάρκεια της συναυλίας ήταν τόση ώστε ακόμη και οι τέσσερις δίσκοι χρειάζονταν αρκετές περικοπές και, ευλόγως (από μια άποψη), το πρώτο που έκοψαν ήταν αυτό που δεν ήταν τραγούδι. Αλλά και τραγούδια έκοψαν, αν και του Παπάζογλου ευτυχώς όχι.
Έτσι το λογύδριο το κράτησα μόνο στην καρδιά μου.
Βρίσκω λοιπόν τώρα τυχαία μια παλιά εκπομπή της ΕΡΤ στο ΥΤ, Αφιέρωμα στο σμυρναίικο τραγούδι. Η εικόνα πριν ανοίξω το βίντεο δείχνει τον Παπάζογλου. Ρε λες; λέω. Μπορεί. Αφού το ηχογράφησαν, γιατί να μην το μαγνητοσκόπησαν κιόλας; Και γιατί να μην το πρόβαλαν;
Ανοίγω και πράγματι είναι ζωντανή συναυλία. Χωρίς την υπομονή να το δω από την αρχή, πηδάω μπρος πίσω από σημείο σε σημείο ψάχνοντας να πετύχω τον Παπάζογλου. Ναι, αυτό είναι! Χμ, όχι, μήπως δεν είναι; Να το, Κωνσταντινόπουλος. Ήταν κι αυτός εκεί. Έχετε ψαράδες ψάρια. Μα για στάσου, έλεγε ο Κωνσταντινόπουλος τους Ψαράδες σ’ εκείνη τη συναυλία; Άλλος δεν τους έλεγε; Ή μήπως δεν τους είπε κανείς; Ίσως τους είπε ο Κωνσταντινόπουλος αλλά δεν μπήκε στον δίσκο και γι’ αυτό δεν το θυμάμαι. Ώπα, να το: Εμένα δε με μέλει. Μα όχι, ο Γκολές το έλεγε. Αυτός ποιος είναι; Δεν είναι ο Γκολές. Είχε μουστάκι τότε.
Α, έλα! Να τος ο Παπάζογλου. Παίζει ήδη το μισομπούζουκο, πάμε λίγο πιο πριν. Να, εδώ τραγουδούν οι προηγούμενοι. Κάτσε να τελειώσουν. Μα τον ατελείωτο έχουν! Το πηδάω. Πολύ μπροστά έπεσα, πάλι μισομπούζουκο παίζει, πάμε πάλι όπισθεν. Και να το:
«Εγώ δεν είμαι τραγουδιστής. Ούτε οργανοπαίχτης, να 'μαστε ξηγημένοι. Αλλά στη Σμύρνη όλοι τραγουδούσανε. Έτσι και μπορούσες, τραγουδούσες. Έλεγες τον καημό σου. Αυτό κάνω κι εγώ.»
Κάγκελο η τρίχα! Τριαντατόσα χρόνια μετά, για πρώτη φορά μετά από την πρώτη και ανεπανάλητη, την ορίτζιναλ, τον ξαναβλέπω μπροστά μου να λέει ακριβώς αυτά που θυμόμουν!
…Μα τι διάβολο, αυτός θυμάμαι μίλαγε μια ώρα. Τώρα το ξεπέταξε σε δυο φράσεις; Πάλι περικοπή και μοντάζ παίχτηκε, φτου σου διάβολε! Τέλος πάντων, δυο φράσεις έχει, ας τις ξανακούσουμε να γουστάρουμε.
Το ξαναβάζω. Τελειώνοντας τις δυο του φράσεις, αρχίζει να παίζει. Αλλά δεν είναι οι σκόρπιες νότες που σιγά σιγά γίνονται ταξίμι, αυτός παίζει κατευθείαν κομμάτι. Μπρε! Είχε παίξει κι άλλα πριν από το Μινόρε; Και κράτησαν μόνο το Μινόρε στον δίσκο; Κάτσε, ποιο λέει μετά; Και γιατί δε μας το λες, όχι, ένα άλλο, όχι… Και μετά φεύγει κι έρχεται ο επόμενος. Μινόρε γιοκ.
…Τέλος πάντων, δεν ήταν η ίδια συναυλία. Ήταν μία πολύ παρόμοια, με πολλούς από τους ίδιους συντελεστές και πολλά από τα ίδια τραγούδια, στο Κατράκειο του Πειραιά, χωρίς ημερομηνία. Κι ο Παπάζογλου το λογύδριό του το είχε πλέον πιο καλοπροβαρισμένο και το είχε συμπυκνώσει μέσα σε δυο φράσεις.
Αν κανείς αντιληφθεί ότι η συναυλία του Παλλάς υπάρχει ονλάιν, ας με ενημερώσει παρακαλώ. Αλλιώς δεν πειράζει, θα τα θυμάμαι από μόνος μου τα λόγια του.
1 «Μου αρέσει»
Στο Παλάς, κι εγώ ήμουν και βεβαίως πρόκειται για συναυλία – ορόσημο και μπράβο στον Κουνάδη που την είχε οργανώσει. Αλλά φοβάμαι ότι δεν ηχογραφήθηκε.
Ότι δε μαγνητοσκοπήθηκε εννοείς Νίκο. Η ηχογράφηση σαφώς υπάρχει, την έχω είπαμε στους δύο διπλούς δίσκους.
1 «Μου αρέσει»
Ναι, αυτό εννοούσα, δεν μαγνητοσκοπήθηκε.
Χμ… Τώρα που πόσταρα τα εξώφυλλα, για πρώτη φορά παρατηρώ στη γωνία «Η ΕΤ1 παρουσιάζει».
Να δεις που θα υπάρχει κάπου το βίντεο τελικά! Τι δουλειά έχει να παρουσιάζει η ΕΤ1 πράγμα που δεν παίχτηκε και δε σχεδιαζόταν καν να παιχτεί στην ΕΤ1;
Επίσης, κάπου σε κάποιο αρχείο θα υπάρχει κι η πλήρης ηχογράφηση, πριν τη διαμόρφωσή της σε εκδόσιμη μορφή. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι πιθανόν να τη δούμε να ανεβαίνει και ονλάιν, αλλά δεν ξέρεις καμιά φορά…