Α, ο μαιτρ, σωστά. Αρχισερβιτόρος, νομίζω;
Δε νομίζω ότι έχω συναντήσει ποτέ μου τέτοιο πράγμα, και μάλιστα και με τ’ όνομά του. Μόνο από βιβλία το ξέρω. Σήμερα μπορεί να υπάρχουν αλλά δε μας το δηλώνουν (δεν έχω ακούσει ποτέ π.χ. «απευθυνθείτε στον μαιτρ ντ’ οτέλ»), οπότε βιαστικά κατάλαβα ότι ο μαιτρ είναι το αφεντικό, δηλαδή ο Τζίμης.
Να πω βέβαια ότι με βάση τον γνωστό λάιβ δίσκο «Τσιτσάνης και Νίνου μια βραδιά στου Τζίμη του Χοντρού», όπου μάλιστα του πετάνε και κάτι πειράγματα στον «Μπουφετζή», φανταζόμουν τον κλασικό κοιλαρά μουστακαλή με άσπρη λερωμένη ποδιά κι ένα κουρελόπανο περασμένο στο μπράτσο, σε ημιυπόγειο καπηλειο σκοτεινό και ύποπτο, χωρίς φρακοφορεμένους μαιτρ.
Αλλά μια εικόνα είναι χίλιες λέξεις…