ευγε για την καλη δουλεια…και ελεος πια με τους ‘‘συλλεκτες’’ του καναπε…αραζουμε και τα θελουμε ολα τζαμπα σπιτι μας…κι αυτο το λεμε …αγαπη…παθος…μερακι…αμ δεν ειναι ετσι φιλοι μου…κι αυτο το λεω με πολυ αγαπη…και σεις που τα εχετε τζαμπα τ’αγαπατε…και μεις που τα χρυσοπληρωσαμε τ’αγαπαμε…ας παψει πια αυτος ο χαζος πολεμος…ο καθενας στο μετεριζι του…με κατηγορουνε ας πουμε οτι δεν ανεβασα τραγουδια στο sealabs…οκ…ομως εκει υπαρχουν δεκαδες τραγουδια που…’‘ανεστησα’’ μεσα απο τα cd’s που εχω κυκλοφορησει…καποιοι τα ανεβασαν (και καλα εκαναν)…τα ακουσατε…τα εχετε…πληρωσατε κατι;;; οχι…τι κακο κανουν λοιπον οι συλλεκτες;;
Ο συνθέτης έγραψε ένα τραγούδι για να ακούγεται από τον κόσμο και όχι να το κρατάς μόνο για τα δικά σου αυτιά. Δεν σου το άφησε κληρονομιά. Κρατάς τον (μοναδικό ίσως) δίσκο, κανένα πρόβλημα, αλλά εγώ πώς θα το μάθω να το παίζω και να το τραγουδάω όταν δεν το έχω ακούσει ποτές μου;
Εμένα προσωπικά, θα μου ήταν αρκετό και ένα μέρος των τραγουδιών. Από μία εισαγωγή-κουπλέ-ρεφρέν(αν υπάρχει) και τα λόγια σε κείμενο. Έτσι θα κράταγες εσύ την μοναδικότητα και σπανιότητα του τραγουδιού αλλά κι εγώ θα το μάθαινα.
Πριν λίγα χρόνια παίζοντας σε ένα μαγαζί στη Ναύπακτο και μετά από αρκετή ώρα παιξίματος, με πλησίασε ένας κύριος. Μου συστήθηκε ως συλλέκτης ρεμπέτικων και μιας και του άρεσε η δουλειά μας, προσφέρθηκε από μόνος του να μου στείλει κάποια τραγούδια ώστε να εμπλουτίσω το πρόγραμμα με όχι συνηθισμένα. Είχε, είπε, σχεδόν τα πάντα. Όσο τα είδατε εσείς, άλλο τόσο τα είδα κι εγώ.
υ.γ. 1. Απευθύνομαι σε β’ πρόσωπο γενικολογώντας. Δεν αναφέρομαι σε σένα κολέκτοργκραμ.
2. Ας υποθέσουμε ότι έρχεται ο μακαρίτης Β. Παπάζογλου και σου ζητάει τον μοναδικό δίσκο που υπάρχει από ένα τραγούδι δικό του. Τι του απαντάς;θα μιλησω προσωπικα…ρωτα Αινιτη…Κουτρουμανο…Μπαρτσωκα…και πολλους ακομα μουσικους αν τους εχω δωσει τραγουδια με ανταλαγμα μονο να τα ακουσω παιγμενα’‘ζωντανα’’…οσον αφορα τον Παπαζογλου…χτυπησες σημειο ευαισθητο…αν’‘ερχοταν’’ εστω και στον υπνο μου …θα εκανα κολοτουμπες…και προφανως θα του χαριζα αυτο που ειχα την τυχη να ‘‘σωσω’’…απο την αλλη ξερεις ποσοι απογονοι τους τα εχουν πεταξει στα σκουπιδια…και τα θυμηθηκαν τωρα που βλεπουν …κερδος,απο τα ποσοστα αυτων που κυκλοφορουν οι…συλλεκτες…αντε ας μην ανοιξω το στομα μου για…κορες και εγγονια ‘‘ρεμπετων’’…αυτα,με σεβασμο σε ολους σας…
Αυτό που επιβάλλεται να κάνει η πολιτεία, δηλαδή να διαφυλάξει και να διασώσει την πολιτιστική κληρονομιά ενός έθνους, είτε από απογόνους που λειτουργούν ως αρπακτικά είτε από τη λήθη, έρχεται να πραγματοποιήσει ο συλλέκτης.
Με προσωπικό κόπο και στερήσεις, με άφθονο χρήμα και χρόνο.
Μια άχαρη δουλειά, δηλαδή, έστω και αν αγαπά με πάθος το αντικείμενο της συλλογής του.
Με συγχωρείτε αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί “απαιτούμε” το μοίρασμα αυτού του προσωπικού μόχθου του.
Θα απαιτούσαμε στον ίδιο βαθμό και άλλα αγαθά πολιτισμού, π.χ. σπάνια και δυσεύρετα βιβλία, πίνακες αξίας που ανήκουν σε προσωπικές συλλογές κ.λπ.;
Δεν κατανοώ το επιχείρημα, επίσης, “γιατί να μην το έχω και εγώ αυτό το τραγούδι, να το βγάλω και να το παίζω”, με την έννοια ότι έχουμε τόσο μεγάλο πλούτο στη διάθεσή μας, ήδη, που δεν μάς φτάνει σχεδόν μια ζωή για να το απολαύσουμε.
Ή, μήπως ζούμε σε μια ιδεατή κοινωνία κοινοκτημοσύνης όπου είναι αδιανόητη η ιδιοκτησία, γενικώς, ώστε όλα να ανήκουν σε όλους, άρα δικαιωματικά να αποζητούμε κοινή χρήση και σε πολιτισμικά αγαθά;
Όχι, φυσικά, αλλά σταματώ εδώ,
έτσι κι αλλιώς σε αυτό το νήμα συζητούμε για τη νέα εκδοτική εργασία του Σταύρου.
Ας μην ξεστρατίσει η συζήτηση σε ρητορικά ερωτήματα και ευσεβείς πόθους.
εχεις δικιο Ελενη…σταματω εδω…καλοταξιδη η δουλεια του Σταυρου!!!
Ίσως γιατί δεν είσαι μουσικός;!!
Όσο για τις ζωγραφικές, βιβλία κ.λ.π. κράτα τα πρώτυπα και δως μου εμένα φωτοτυπίες αυτών. Δεν έχω πρόβλημα. Μου αρκεί να δω τον πίνακα ή να διαβάσω λίγο βιβλίο.
Σκέψου να είχα ένα μοναδικό βιβλίο Π.χ του Παλαμά ή του Καζαντζάκη. Δεν θα ήθελες έστω να το δεις;
Κάτι μου θυμίζει αυτό!!!:241:
ελενη εγω δεν καταλαβαινω που καταλαβες οτι απαιτουμαι κατι …αραγε
Ήμασταν στην παρουσίαση του Σταύρου με μια φίλη, δεν είχε αρχίσει ακόμα, και ξεφυλλίζαμε το βιβλίο. Πέφτουμε σ’ έναν από τους παλιούς μουσικούς που ο Σταύρος επικοινώνησε με τους απογόνους τους, και έτυχε η φίλη να ξέρει τον εγγονό του. (Δισέγγονο τελικά.) Μιας και μες στο βιβλίο γινόταν ολόκληρο θέμα γι’ αυτόν, η φίλη την επόμενη μέρα άνοιξε κουβέντα στον πιτσιρικά για τον προπάππου του, και πληροφορήθηκε τα εξής: «ναι, έχουμε ένα όργανο με μακρύ τέτοιο, σαν μπουζούκι, αλλά δεν ασχολείται κανείς» (ανακρίβεια, αφού ασχολήθηκε ο Σταύρος)!!!
Εγώ, εσύ, αυτός, η φίλη μου, ο άλλος που απλώς ξεφύλλισε το βιβλίο, ξέρουμε περισσότερα γι’ αυτό το όργανο με το μακρύ τέτοιο από τους άμεσους απογόνους!
Δηλαδή Ελένη θες να πεις ότι το κράτος επιβάλλεται να μαζεύει δίσκους (ή ότι άλλο) και σε πολλές περιπτώσεις να τα κρατάει για πάρτη του και να τα ακούνε μόνο στη Βουλή???Γιατί υπάρχουν τέτοιοι συλλέκτες. Αν μη τι άλλο ποιός έχει πρόβλημα με το συλλέκτη που βρίσκει και ανεβάζει-δίνει το υλικό??Ας κρατήσουν τους δίσκους κ.λ.π. (για μένα και λογικά και για τους πιο πολλούς που έχουμε μανία με τη μουσική, δεν αποτελούν παρά πλαστικό ή ότι τέλοσπάντων είναι) και ας δώσουν την πολιτιστική παράδοση στους υπόλοιπους. Προσέτι δεν κατάλαβα τη χρήση του ρήματος ‘‘απαιτώ’’. Δεν είδα ούτε έναν εδώ να ΑΠΑΙΤΕΙ. Απόψεις εκφράζονται.
Εγώ Ελένη δεν καταλαβαίνω αυτό εδώ το επιχειρήμα:
‘‘με την έννοια ότι έχουμε τόσο μεγάλο πλούτο στη διάθεσή μας, ήδη, που δεν μάς φτάνει σχεδόν μια ζωή για να το απολαύσουμε.’’
Τι πάει να πει αυτό?? Σα να μου λες εμένα ή όποιον άλλον, πάψε ρε, έχεις 30000 κομμάτια να ασχοληθείς τι σε νοιάζουν τα 30-40 αυτά?? Σκέφτηκες Ελένη ότι μπορεί να είναι κομμάτια κάποιων δημιουργών που ενδιαφέρουν τον καθένα και θα ήθελε παραπάνω υλικό από αυτούς γιατί τρελαίνεται για πάρτη τους?? Σκέφτηκες ότι κάποιος γουστάρει να ακούει μόνο μεσοπόλεμο και πάει λέγοντας?? Δεν είναι επιχείρημα αυτό…
‘‘Ή, μήπως ζούμε σε μια ιδεατή κοινωνία κοινοκτημοσύνης όπου είναι αδιανόητη η ιδιοκτησία, γενικώς, ώστε όλα να ανήκουν σε όλους, άρα δικαιωματικά να αποζητούμε κοινή χρήση και σε πολιτισμικά αγαθά;’’
Πολύ ωραία! Να μην μιλάμε για οτιδήποτε δεν έχει σχέση με την κοινωνία μας. Μην ακούσω ξανά όποιον έχει μια άποψη, αν δε συμβαδίζει με την κατάσταση της κοινωνίας μας (μούρλια) να την εκφέρει!!
Colectorgram εγώ ή ο Δημήτρης Ν. ή ο τάδε κυρ Βασίλης, δεν είμαστε ούτε ο Αινίτης ούτε ο Μπαρτσώκας ούτε ο τάδε. ΕΜείς ούτε σχέση έχουμε με Λαμία που βλέπω ότι είσαι ούτε και τη δυνατότητα να έχουμε πρόσβαση στο αρχείο σου. Εν ολίγοις αφού τα έχεις δώσει σε μουσικούς γιατί να μην τα δώσεις γενικώς με μια κίνηση. Αν το οικονομικό είναι το πρόβλημα νομίζω πως οι πιο πολλοί φορουμίτες θα σε ενίσχυαν με κάποια χρήματα για μηχανήματα για να τα επεξεργαστείς και να τα δώσεις.
Δυστυχώς δεν μπόρεσα να έρθω.Περιμένω την αποστολή του βιβλίου εναγωνιώς.
Χίλια Μπράβο Σταύρο!
Ανεστάκο, επιβάλλεται, ναι. Φυσικά, όχι για τη βουλή αλλά για όλους τους πολίτες. Και είναι και πάρα πολύ απλό και κοστίζει πενταροδεκάρες. Όταν πριν πάρα πολλά χρόνια (δεν υπήρχε τότε ιντερνέτ) έψαχνα για τα λόγια ενός τραγουδιού που είχαν ηχογραφήσει οι Blood, sweat and tears τη δεκαετία του 60, ένας φίλος Δανός μου πρότεινε, “-ε, και γιατί δεν πάς στην εθνική σας βιβλιοθήκη;” Στην αντίδρασή μου που ήταν σαν να είχα ακούσει νόστιμο ανέκδοτο, μου εξήγησε ότι όσο απλά, κάθε Έλληνας εκδότης βιβλίου είναι υποχρεωμένος (βάσει νόμου του 19ου αιώνα) να καταθέτει δύο αντίτυπα στην Εθνική Βιβλιοθήκη, στη Δανία το ίδιο απλό κάνει, εκτός του εκδότη βιβλίων και ο κάθε παραγωγός ή εισαγωγέας δίσκων και οποιασδήποτε άλλης μαζικά διατιθέμενης πληροφορίας (π.χ. παρτιτούρας). Σε 15 μέρες είχα παραλάβει με το ταχυδρομείο ένα φύλλο χαρτί με τα λόγια του (αμερικάνικου, όχι δανέζικου!) Fire and Rain.
Δεν ξέρω αν το ξέρετε, αλλά τέτοιο δισκογραφικό αρχείο υπάρχει. Είχα μάλιστα εργαστεί κάποτε. Είναι στην Ακαδημία Αθηνών, και ή ανήκει ή απλώς συστεγαζόταν τότε με το ΚΕΕΛ (το παράρτημα της Ακαδημίας σχετικά με τη λαογραφία - όμως τώρα το ΚΕΕΛ έχει μετακομίσει, και δεν ξέρω αν εξακολουθούν να συστεγάζονται).
Όταν ήμουν φοιτητής γινόταν μια συνολική εκστρατεία αναδιοργάνωσης και ψηφιοποίησης των καταλόγων του, η οποία όμως είχε φτάσει μέχρι δίσκους μιας ημερομηνίας πολύ πίσω από την τρέχουσα, και προχωρούσε με ρυθμούς μικρότερους από τους ρυθμούς της παραγωγής νέων δίσκων (δηλαδή υπήρχε ένα χάσμα που όλο και μεγάλωνε). Ωστόσο από τότε που δεν έχω προσωπική επαφή με το ΚΕΕΛ έχω την εντύπωση ότι η ψηφιακή μηχανοργάνωση έχει κάνει πολύ μεγάλες προόδους.
Όμως βέβαια όλο αυτό αφορά την ελληνική δισκογραφία.
Κύριε Πολίτη 100% επιβάλλεται αυτό που λέτε, όμως εγώ έκανα μια παρομοίωση με άποιους αντίστοιχους συλλέκτες, θέλωντας να δείξω στην Ελένη ότι δεν κατηγορούμε τους συλλέκτες που κάνουν αυτό που θα έπρεπε να κάνει το κράτος, αλλά το να μαζεύουν και να κρατούν για πάρτη τους.Το έγραψα και πιο μετά δηλαδή.
Μεταφέρω ένα κείμενο του Πάνου Σαββόπουλου σχετικά με την έκδοση αυτή.
Βιβλίο – Δίσκος:
ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΑΜΠΟΥΡΑ ΣΤΟ ΜΠΟΥΖΟΥΚΙ
Η Ιστορία και η Εξέλιξη του Μπουζουκιού και οι Πρώτες του Ηχογραφήσεις (1926 – 1932)
Έκδοση Orpheumphonograph, Απρίλιος 2013
Ένα καινούριο, και καθʼ όλα μερακλίδικο, βιβλίο - δίσκος.
«Όποιος δεν είναι μερακλής, πρέπει για να πεθάνει
γιατί στον κόσμο τούτονε, μόνο τον τόπο πιάνει»
ΜΠΑΛΟΣ ΜΑΤΖΟΡΕ ΜΑΝΕΣ
Α. Νταλγκάς, 1929
Γράφει ο Πάνος Σαββόπουλος
Πραγματικά, πρόκειται για ένα βιβλίο-δίσκο που ξεχειλίζει από μεράκια, αφού περιέχει μερακλίδικα ρεμπέτικα τραγούδια, τα οποία ερμήνευσαν μερακλήδες (μη επαγγελματίες, ως επί το πλείστον…), τα έφεραν, τώρα, στο φως μερακλήδες ιχνηλάτες (συγγραφέας και εκδότες) και το οποίο απευθύνεται, ωσαύτως, σε μερακλήδες.
Και όχι! Όχι, δεν θα περίμενε κανείς να πραγματοποιήσει μια τέτοια έκδοση ένας φορέας πολιτισμού της Ελλάδας, αφού δεν μάς το έχει συνηθίσει ποτέ ως τώρα. Τούς μάθαμε καλά πια. (Κι αν υπάρχει και καμιά εξαίρεση, κάποιου «ημέτερου» ή «μεγάλου», έστω κι έτσι, απλά επιβεβαιώνεται ο ισχυρισμός. Και οι …τοιούτοι (ίσως και …κυριολεκτικώς) φορείς, επιχορηγούνται με τα χρήματα (συγνώμη που θα το πω …μαλλιαρά και λαϊκίστικα) του λαού (γιατί, δηλαδή, αν έλεγα του … - βάλτε εσείς ένα επίθετο - κοσμάκη, θα ʽτανε προτιμότερο;). Αφήστε πια που, σʼ αυτούς τους φορείς, κανοναρχούν άτομα άσχετα με τον πολιτισμό, αφού τα προσόντα που απαιτούνται για τέτοια πόστα είναι κυρίως: φίλοι, κομματόσκυλα, «κηπουροί», «γλείφτες», ετσέτερα… που έλεγον και οι …αρχαίοι υμών προγόνοι. Δες τε ονόματα μετά από τη χούντα και πάρτε και καμιά …ασπιρίνη, ίσως γερμανική, για ασφάλεια.
Τα λέω όλα αυτά, για να τονίσω το κατόρθωμα που, τελικά, πέτυχαν ο Σταύρος Κουρούσης και ο Κώστας Κοπανιτσάνος, με τα πολύ περιορισμένα οικονομικά δεδομένα τους. Ευτυχώς που υπάρχουν πάντα και οι ευαίσθητοι φίλοι και «στέκονται» όταν λάχει.
Τα λέω επίσης αυτά, για να σάς συστήσω, και αν μού επιτρέπετε να σάς παρακαλέσω, να μην επιδοθείτε σε οποιοδήποτε (σίγουρα αγνότατο και δεν αμφιβάλλω ούτε στο ελάχιστο…) «klopyright» του βιβλίου ή του δίσκου, αφού οι δημιουργοί του, βασικά, ενδιαφέρονται να εισπράξουν ό,τι έβαλαν και να επιστρέψουν τα δανεικά, ώστε να προχωρήσουν στην επόμενη έκδοση και μετά στη μεθʼ επόμενη κ.ο.κ. Και σάς βεβαιώνω ότι έχουν πολύ και ιδιαίτερα πρωτότυπο υλικό να μάς χαρίσουν. Περισσότερο απευθύνομαι σʼ όλα αυτά τα ευαίσθητα «παιδιά» του διαδικτύου, τα οποία με πολλούς τρόπους βοήθησαν να προβληθεί το ρεμπέτικο, ακόμα και κάποιες φορές …ψιλοπαράνομα. (Τώρα, βέβαια, θα μού πείτε «τι ψιλοπαράνομα μάς λες, δίπλα στις μεγαλοαπατεωνιές του …μπουρδέλου; Και, φυσικά, θʼ απαντήσω «έχετε δίκιο»). Τα ευαίσθητα «παιδιά», λοιπόν, που πάνω στη λαχτάρα τους για κάτι καινούριο που κυκλοφόρησε και τα ενθουσίασε, το «προσφέρουν» αμέσως στο κοινό του διαδικτύου, χωρίς να υπολογίσουν ότι έτσι εμποδίζουν να κυκλοφορήσουν κι άλλα …ενθουσιαστικά και …λαχταριστά! Κι αυτό, με την ευκαιρία, μού θυμίζει (κάπως) τους άλλους ευαίσθητους και σαφώς δίκαια αγανακτισμένους, αυτούς του …κινήματος «Δεν πληρώνω…», γιατί τελικά ό,τι δεν πληρώνουν αυτοί, το πληρώνουν οι «φουκαράδες» με τις κομμένες συντάξεις και μισθούς, αφού ό,τι «Δεν πληρώνεται», καταβάλλεται απαραίτητα από το κράτος λόγω συμβάσεων. Και, ξανά με την ευκαιρία, ούτε σωστό βρίσκω εκείνο το «Τα τραγούδια είναι του λαού… και πρέπει να τα «κρεμάμε» στο διαδίκτυο…». Γιατί κι αν ακόμα υποθέσουμε, με ένα σωρό (έωλες) παραδοχές ότι όντως είναι του …λαού (αν έλεγε κάποιος ότι είναι των ρεμπέτηδων και μόνο, κάπως τρώγεται…), τελικά ο …φορέας τον τραγουδιών, ήγουν οι ίδιοι οι δίσκοι (το …υλικό, να πούμε), ανήκουν σʼ αυτούς που τους αγόρασαν, πληρώνοντας, συχνά, πανάκριβα και όχι σε κάποιον απροσδιόριστο …λαό, όστις συν τοις άλλοις ψηφίζει και ότι ψηφίζει… σαν …ας μην το πω. Και ρωτήστε, για να σάς πουνε σχετικά, αυτούς που με στερήσεις αγοράζουν παλιούς δίσκους ή και γενικότερα παλιό υλικό αξίας. Ρωτήστε, για παράδειγμα, τον Charles Howard που πλήρωσε ένα …μισθό ευρώα για να αγοράσει το σπανιότατο δίσκο «ΣΤΟΥ ΜΠΕΖΕΣΤΕΝΗ ΤΗΝ ΑΥΛΗ» ή τον Ηλία Μπαρούνη που έδωσε 5 τενεκέδες εξαιρετικό λάδι, για να αποκτήσει τον, επίσης σπανιότατο δίσκο, «ΤΑ ΔΙΣΤΙΧΑ ΤΟΥ ΜΑΓΚΑ».
Περαίνων, επʼ αυτού: Αγοράστε το βιβλίο-δίσκο, και διαδώστε το όπως τού αξίζει, ώστε να βοηθήσετε να δούμε σύντομα κι άλλα ωραία από τον Σταύρο και τον Κώστα.
Στο «ψητό» τώρα.
Δε θα ασχοληθώ, εδώ, με τα περιεχόμενα του βιβλίου και του δίσκου, γιατί υπάρχει σχετικό κατατοπιστικό Δελτίο Τύπου από τους εκδότες και προτιμώ να κάνω κάποιες ειδικότερες προσεγγίσεις και παρατηρήσεις.
Το βιβλίο-δίσκος, ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΑΜΠΟΥΡΑ ΣΤΟ ΜΠΟΥΖΟΥΚΙ, απευθύνεται, ως ελέχθη, σε κάθε μερακλή, καθημερινό άνθρωπο. Όμως έχει πρωτοτυπίες και εκπλήξεις, οι οποίες δεν απευθύνονται οπωσδήποτε σε κάθε τέτοιον άνθρωπο και που ούτε καν τις βλέπουμε σε ανάλογα βιβλία, ακόμα και έμπειρων και πολυγράφων συγγραφέων του είδους. Αναφέρομαι στα εξής:
- Τις επτά σελίδες με ακριβείς μετρήσεις, κατασκευαστικές λεπτομέρειες και εκτιμήσεις λειτουργικές των δύο, «ιερών» πια, οργάνων του Γιουβάν Τσαούς – Ιωάννη Εϊτζιρίδη, μαζί με καίριες διευκρινιστικές φωτογραφίες.
Φαντάζεστε, νομίζω, τη χρησιμότητα του κεφαλαίου αυτού, αν κάποιος μαθητής σε μια σχολή οργανοποιίας, επιθυμήσει να κατασκευάσει ένα από τα όργανα αυτά ας πούμε σαν πτυχιακή εργασία. Σκεφθείτε, πάντως, και την περίπτωση να αρχίσουν να τα παραγγέλνουν τα όργανα του Γιουβάν Τσαούς και επαγγελματίες του είδους και να τα χρησιμοποιούν κατά το δοκούν, αφού υπάρχουν κατασκευαστές που θα μπορούν να τα κάνουν, βάσει αυτών των πληροφοριών. - Τις τέσσερις σελίδες με τα κουρδίσματα (ντουζένια) του ταμπουρά και του μπουζουκιού, με όλες τις λεπτομέρειες και τις ποικιλίες τους.
Πρόκειται για πολύ χρήσιμη εργασία για όλους του «ψαγμένους» (τονίζω το …ψαγμένους) επαγγελματίες μουσικούς του ρεμπέτικου, αλλά και τους ερασιτέχνες «εραστές» του είδους. Και να σάς πω, τώρα, ότι κάποια φορά που ήθελα να κάνω μια εκπομπή για τα «ντουζένια» στην πολύπαθη (και …πονηροτάτη) ΕΡΤ και έψαχνα να βρω γνώστες (που σίγουρα υπάρχουν), δεν βρήκα αυτά που ήθελα και τελικά δεν έκανα την εκπομπή.
Έτσι για …γούστο, να σάς πω ότι και στα, παράλληλου «βίου» με τα ρεμπέτικα, μπλουζ είχαμε «ντουζένια», όταν μερικές φορές άλλαζε το κούρδισμα μιας χορδής της κιθάρας. Π.χ. η μπάσο μι να χαμήλωνε σε ρε. Ο αντίστοιχος όρος του «ντουζένια» ήταν «crossed note» (σταυρωτή νότα). Και τα κουρδίσματα αυτά είχαν ονομασίες (όπως και των ρεμπέτικων): «ισπανικό», «χαβανέζικο», «σεβαστούπολης» κ.λ.π. (κατά το «συριανό», «αραπιέν» κ.λ.π.) που πιθανά υποδείκνυαν την προέλευση ή την περιοχή χρήσης τους. - Το ότι επί τέλους κυκλοφορούν, και μάλιστα κατευθείαν από τη «μήτρα» τους (και χωρίς ηχητικές παρεμβάσεις) οι «δεύτερες» ηχογραφήσεις σπουδαίων τραγουδιών (αριθ. 1, 6 και 16 του δίσκου), καθώς και τραγουδιών που δεν τύπωσε ποτέ η εταιρεία (αριθ. 3, 4, 7, 8, 12, και 13) κι έτσι μαθαίνουμε μυστικά και συνήθειες των τότε εταιρειών, αλλά και για την ερμηνευτική συμπεριφορά των μουσικών. Φανταστείτε, ότι καμία από τις «παράλληλες» ηχογραφήσεις που περιέχονται στο δίσκο, δεν μοιάζει με το «ταίρι» της. Κάτι που αποδεικνύει ότι οι ερασιτέχνες (κυρίως) ερμηνευτές του ρεμπέτικου (οργανοπαίχτες και τραγουδιστές), ζούσαν απόλυτα τη στιγμή της …ιερουργίας τους. Επίσης, κάτι που επιβεβαιώνει αυτό που τονίζει ο συγγραφέας του βιβλίου στη σελ. 16, «Ο αυτοσχεδιασμός, αποτελεί βασικό στοιχείο της λαϊκής δημιουργίας».
Οι εν λόγω ηχογραφήσεις κοιμόντουσαν για πολλά χρόνια σε κάποια «συλλεκτικά» συρτάρια. Μάλιστα, θα μαντέψω, ότι κοιμόντουσαν με πείσμα και δεν εκδίδονταν για να τα απολαύσουμε όλοι. Ούτε και υπήρχε «σχεδιασμός» έκδοσης τους, για να υποθέσουμε ότι ο κάτοχος του «συρταρίου» (Α, ρε, «γενικές» - τις γραμματικές πτώσεις εννοώ -, της ελληνικής γλώσσας, …κουφάλες), λέω, λοιπόν, ο κάτοχος του «συρταρίου» να …ανέμενε την ολοκλήρωσιν μελέτης ΤΟΥ τινός. Να με συμπαθάτε, αλλά εγώ αυτό το ονομάζω …διαταραχή «συλελκτική». Να με συμπαθάτε και πάλι. Οπότε Σταύρο, που ʽριξες και την πολλή δουλειά κι έφαγες όλη τη «βρομιά» του ψαξίματος, σε ευχαριστούμε από καρδιάς. - Το ότι το βιβλίο – δίσκος κοσμείται με φωτογραφικό υλικό, κάποιο από το οποίο δεν είχαμε ξαναδεί, και ότι το υλικό αυτό έχει άμεση σχέση με τα κείμενα. Κι απʼ ότι πρόσεξα, δε μπήκαν φωτογραφίες έτσι για να «στολίσουν» τις σελίδες (και να δημιουργούν και σύγχυση, από πάνω), όπως βλέπουμε συχνά σε τέτοια βιβλία. Και να αναρωτιέται μετά ο αναγνώστης «καλά αυτές οι φωτογραφίες γιατί είναι εδώ;». και να μην παίρνει την απάντηση «για να δείξει, ο …ξυγγραφεύς, ότι διαθέτει πλούσιον αρχείον φωτογραφικόν…»
ΥΓ-1. Θα συνιστούσα, πρώτα να διαβαστεί καλά το βιβλίο και μετά να ακουστεί ο δίσκος.
ΥΓ-2. Ελπίζω, να μη βρεθεί κάνας σκατόψυχος ζηλιάρης και αρχίσει να κάνει κριτική επισημαίνοντας μόνο τυχόν μικρές αβλεψίες, αντί να επαινέσει και να ευχαριστήσει γιʼ αυτά που έμαθε και άκουσε για πρώτη φορά. Ελπίζω…
ΥΓ-2. Ευτυχώς που δεν ασχολήθηκε με το θέμα κάποιος πολυπράγμων «βαρετικός» (Α! Καλοί μου Γύφτοι – το γάμα με κεφαλαίο παρακαλώ, όπως ακριβώς Γάλλος, Γεωργιανός, κ.λ.π. – τι ωραία που τα λέτε!), λέω, λοιπόν, κάποιος πολυπράγμων «βαρετικός» πανεπιστημιακός, γιατί τότε θα «τρώγαμε» σίγουρα, σαν αποτέλεσμα, σκατιά «πανεπιστημιακού» «ανατομείου». (Α! Και …«νεκροτομείου» μού κάνει, δε με κόφτει).
Καλή απόλαυση και καλό σας καλοκαίρι.
Π. Σ.
Ιούνιος, 2013
ελεγα να το πώ να μη το πω…τελικά ας το πώ όσο πιο ευγενικά μπορώ (επειδή σέβομαι και το φορουμ όχι τιποτ άλλο)…
καλά τι π@π@ριές γράφει ο Σαββοπουλος…πόσο γλειωδης μπορεί να γίνει κάποιος για να πεί δύο ευκόλως εννοούμενα και κατανοητά πράγματα? τι σφάξιμο με το γάντι είναι αυτό και έμμεσος τρόπος να την “πει” στα “παιδιά” του διαδικτύου ?? αλλά πήρε και άλλα η μπάλα…τα βαλε και με τους “δε πληρώνω” λές και κατάλαβε ποτέ περι τίνος πρόκειται…
τελος παντων…με υγεία και χαρά
υ.γ. η όποια κριτική μου δεν έχει να κάνει με το βιβλίο και την εκδοση που και θα αγοραστούν και θα μελετηθούν όπως τους αξίζει…
εκ μέρους εμένα και του νικόλα που παίξαμε μαζί στην παρουσίαση: διαχωρίζουμε σαφώς και απολύτως την θέση μας από τα λεγόμενα του σαββόπουλου. το κάνουμε και δημοσίως, μια που βγήκε και δημόσια ο λόγος του. δεν είχαμε καμία συννενόηση ή συνεργασία, πριν ή μετά, απλά ήμασταν καλεσμένοι και οι δύο στην ίδια εκδήλωση.
δεν θα κάτσω να αναλύσω τα προφανή, ούτε αξίζει να ασχοληθούμε παραπάνω. σημασία έχει το έργο που έγινε στο βιβλίο και στο σιντί.
και με την ευκαιρία, τώρα που αρκετοί το πήραν στα χέρια τους, ας γραφτούν εντυπώσεις και κριτικές επί της ουσίας, όχι γενικώς και αορίστως περί συλλεκτών και γιουτιούμπ. ευχαριστώ και συγγνώμη αν γίνομαι εριστικός.
Aπαίσιο κείμενο, αν και ομολογώ ότι μου άρεσε εκείνο το ‘‘αρχαίοι υμών πρόγονοι’’…
Μόνο μέσω e-mail μπορούμε να το παραγγείλουμε;
Είναι μια ολοκληρωμένη μελέτη-καταγραφή και συγκέντρωση ήδη στοιχείων.
Τα βασικά που κρατάω εγώ, είναι ή αργή μετάδοση του οργάνου (πανδούρα) στην Ελλάδα, σχεδόν 900 χρόνια απο την ευρύτερη Ανατολή. Επίσης οτι την εποχή της τουρκοκρατίας έλεγαν ταμπουρά τα περισσότερα όργανα, αν και υπάρχουν αναφορές για το μπουζούκι ήδη απο το 1834. Σημαντικό καθώς πιο κατώ μας λέει οτι ίσως είχε 3 χορδές και αυτές συρμάτινες, συν τα κλειδιά του μαντολίνου κ.α που μας κάνει να αναθεωρούμε για το πότε παίχτηκε για πρώτη φορά του μπουζούκι.
Πάντα μου αρέσουν σε τέτοιες μελέτες οι αναφορές σε ποιήματα και δημοτικά τραγούδια.
Κουρδίσματα και ντουζένια αποτελούν μια πολύ ωραία μελέτη.
Γούσταρα τις φωτογραφίες(χάζευα την κάθε μια απο 5 λεπτά) και θα τελειώσω με το δισκάκι που δεν χρειάζονται πολλές κουβέντες (οι περισσότεροι γι’ αυτό έτρεξαν), απλά υπέροχο.
Ωραία και η αναφορά για τον Τσαούς, απλά με κούρασε λίγο. Όταν πιάσω τα εργαλεία θα μου χρειαστεί…
Το όλο βιβλίο (πλήν του δίσκου που απο μόνο του προσφέρει, απο την άποψη οτι έχει κάτι καινούργιο) αποτελεί εργαλείο!
Πολύ ωραία δουλειά, δίνει νέα δεδομένα -δεν αναπαράγει- και με το μόνο που θα συμφωνήσω με τον Σαββόπουλο (απαράδεκτος σε όλα του, στο κείμενο του) είναι μερακλίδικη δουλειά.
Ξέρετε γιατί είναι χάλια το κείμενο του Σαββόπουλου; Όχι για τα χάλια ελληνικά του, αλλά γιατί χαιρετίζει ένα θετικό και χαρμόσυνο γεγονός όχι λέγοντας «τι ωραία που βγήκε κι αυτό» αλλά γκρινιάζοντας «τι χάλια που είναι όλα τα υπόλοιπα»! Λες και ξύπνησε εκείνη τη μέρα από το λάθος πλευρό και αδυνατεί να χαρεί.
Συμφωνώ απολύτως και επιφυλάσσομαι να σεντονάρω αλύπητα. Υπάρχουν τουλάχιστον δυο-τρία νήματα εδωμέσα που περίμεναν το βιβλίο για να συμπληρωθούν. Μάλιστα σε κάποιο από αυτά είχα γράψει και κάτι του τύπου «ετοιμάζεται και μια έκδοση που θα ρίξει νέο φως στο θέμα μας».