Μου αρέσει πολύ το κείμενο
Μου προκαλεί πραγματικά έκπληξη το πως μεγάλη μερίδα της μουσικής που αποκαλούμε σήμερα κλασσική, δημιουργήθηκε για …μαζώξεις στο παρελθόν. Υπήρχε μια ζωντάνια, αυθορμητισμός και φυσικά κατανόηση για την τότε σύγχρονη τέχνη. Υπήρχε επίσης η τέχνη του αυτοσχεδιασμού σε κλασσικές φόρμες, και φυσικά της διασκευής/μεταγραφής. Συνθέτες όπως Liszt έβαλαν μεγάλο μέρος του ορχηστρικού ρεπερτορίου σε κάθε σπίτι, μεταγράφοντας ολόκληρες συμφωνίες για πιάνο (συχνά για 4 χέρια…όχι ότι μπορεί πολύς κόσμος να τα παίξει αυτά τα πράγματα).
Μεγάλο μέρος του ρεπερτορίου κουαρτέτου εγχόρδων πρωτοπαρουσιάστηκε σε σαλόνια σπιτιών, όχι σε αίθουσες.
Αυτή η σοβαροφάνεια που επικρατεί σήμερα σε ότι έχει σχέση με την ερμηνεία αυτής της μουσικής ίσως είναι αυτό που ξενίζει και τον Εκο. Δεν μπορούμε να αρνηθούμε ότι η ερμηνεία της κλασσικής μουσικής σήμερα έχει ίσως χάσει τον δρόμο της σε σχέση με τον αρχικό σκοπό ύπαρξής της. Τεράστιες αίθουσες συναυλιών, ηχογραφήσεις και γενικότερα μια κατάσταση που δυσκολεύει την κατανόηση του πνεύματος.
Ισως αυτό να μας προβληματίσει για το πως θέλουμε να διαφυλάξουμε τον αυθορμητισμό και την ζωντάνια του ρεμπέτικου.
Είχα ρωτήσει στο παρελθόν εδώ κάτι ανάλογο αλλά το θέμα δεν αναπτύχθηκε πολύ.
Επεξεργασία…το ξαναδιάβασα αυτό που έγραψα…ίσως βγαίνω λίγο εκτός θέματος . Ελπίζω αυτά που λέω να έχουν κάποια σχέση…
Από συντονιστή: Δεν βγαίνεις καθόλου εκτός θέματος, Αλέξανδρε.