Ο Παπασίδερης ήταν τολμηρός στη δισκογραφία. Εδώ λέει ένα μοραΐτικο τσάμικο με συνοδεία πιπιζας (=ζουρνά) και νταουλιού, συνδυασμος κάργα αντιεμπορικός και συνάμα πολύ δύσκολος να ηχογραφηθεί καλά, με αποτέλεσμα να είναι σπανιότατος στην παλιά δισκογραφία.
Άλλες φορές τον ακούμε να λέει τραγούδια στα αρβανίτικα, πράγμα ακόμη πιο σπάνιο και μάλλον μοναδικό, τότε και για πολλές δεκαετίες ακόμη (μην πω και σήμερα σπάνιο). Ορισμένα διαχρονικά αρβανίτικα σουξέ, αγαπητά μέχρι σήμερα παντού όπου υπάρχουν Αρβανίτες (Ρα καμπάνα, Ντο τα πρες κ.ά.), πιστεύω ότι αυτός ήταν που τα καθιέρωσε και τα έβγαλε πέρα από τον τόπο απ’ όπου αρχικά προήλθαν.
Τώρα, εδώ που τα λέμε αυτή η ηχογράφηση δεν είναι κι η πιο πετυχημένη. Την τόλμησε όμως!
Επειδή αυτό το να χρεώνουμε στις γυναίκες όλα τα δεινά της ζωής μας έχει κουράσει θεωρώ, ας κάνουμε μια μεταμοντερνιά. Ας ακούσουμε αυτό σαν να απευθύνεται σε κάτι άλλο γένος θηλυκού, την Ελλάδα ας πούμε.
Επίκαιρο;
Από τα σχετικώς σπάνια ρεμπέτικα που στρέφονται απερίφραστα κατά των ναρκωτικών.
Σύμφωνα με τον ανεβάστορα, πιθανώς του Παπάζογλου. Θα μου ταίριαζε κι εμένα, τόσο θεματολογικά (μην πω και στην τεχνική ακόμη του στίχου) όσο και μουσικά. Δηλωμένο πάντως ως του Στελλάκη, που τραγουδάει.
Απίστευτη μουσική αρτιότητα στη σύνθεση και την εκτέλεση.
Ε, εύκολα θα συμφωνήσω κι εγώ: Παπάζογλου αντάμ παπαντάμ, οι «ανταλλαγές» μεταξύ των παραγόντων της δισκογραφίας της εποχής ήταν συχνότατες και πασίγνωστες. Πραγματικά αριστουργηματική μουσικολογική σύλληψη, τόσο μελωδικά όσο και ρυθμικά. Η μόνη μου ένσταση είναι στο στίχο:
Ο αργιλές είν’ βάσανο’
Θα προτιμούσα κάτι ομορφότερα ταιριαγμένο… Χαλάλι του όμως, μας έχει χαρίσει τόσα αριστουργήματα!
edit, 4 λεπτά αργότερα: Αν ο Στελλάκης είχε σκεφτεί να τραγουδήσει “Ο αργιλές είναι βάσανο” θα ακουγόταν καλύτερα.
Όλο μαζί το δίστιχο εμένα μου θυμίζει: «Το κέντισμα είναι γλέντισμα, η ρόκα είναι σεργιάνι, το έρημο το αργαλειό είναι σκλαβιά μεγάλη». Δε λέω πως κατ’ ανάγκην το είχε υπόψη του ο στιχουργός, όμως και στα δύο έχουμε απλές διαπιστώσεις που, μέσω των ίδιων εκφραστικών μέσων, ανεβαίνουν στο επίπεδο της αποφθεγματικά/παροιμιωδώς διατυπωμένης μεγάλης αλήθειας της ζωής. Αν πεις το ίδιο σε κοινό πεζό λόγο, θα είναι κοινοτοπία - τώρα δεν είναι.
Και νομίζω ότι αυτός ο συγκεκριμένος τρόπος αξιοποίησης της προφορικής κληρονομιάς είναι χαρακτηριστικός του Παπάζογλου.
Τον Μητσάκη Ορφανίδη δεν τον είχα ξανακούσει, αλλά βλέπω στο ΥΤ ότι δεν είναι άγνωστος. Φωνάρα. Και υποδειγματική μπουζουκοεκτέλεση. Μάλλον απροσδόκητα πράγματα για 1953. Μπράβο Σακκαλή!
