Για τους/τις εορτάζοντες/εορτάζουσες!
μιας και το ανέδειξε ο αυτοματισμός του Φόρουμ αλλού.
Ακούστε και θαυμάστε την πενιά του Γιάννη Χαλκιά (Jack Gregory)
Η συζήτηση για λογοκριμένα τραγούδια μου έφερε στο νου αυτό το υπέροχο τραγούδι του Άκη Πάνου:
Μου αρέσει και η μεταγενέστερη ερμηνεία της Μοσχολιού, αλλά το νοήμα των στίχων είναι πολύ διαφορετικό στις δύο εκδοχές.
45αρι Αμερικής 1967
διεύθυνση ορχήστρας Ν. Πετράς.
ειναι ο κύριος που ξεκίνησε αργότερα την ΝINA Records.
τσιφτετέλι με μπουζούκι , σε υφος "διπλόχορδο βιολί " με τον Γιαννάκη Αγγέλου. το Γιαννάκης του έμεινε, γιατι ανέβηκε στο πάλκο με τα κοντά παντελόνια.
(Χρυσίνης και Αδελφοί Βούλγαροι)

Σωστά. Ποιος είναι ο σκοπός; What’s the point?
Η μαστούρα. Getting high.
Φαντάζομαι η μετάφραση σε κάποια τρίτη γλώσσα (που γίνεται μέσω αγγλικών) θα λέει «ο σκοπός να φτάσεις ψηλά».
σπανίως παίζεται. κρίμα.
στην αλλη πλευρά το
“Λιώνει το κορμι μου λιώνει”.1952
οι μουσικοί ειναι.
Ακορντεόν: ΜΑΡΓΑΡΩΝΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ, Κιθάρα: ΧΡΥΣΙΝΗΣ ΣΤΕΛΙΟΣ
Μπάσο: ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΥ ΣΠΥΡΟΣ Μπουζούκι: ΚΑΛΔΑΡΑΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ
Μπουζούκι: ΚΛΟΥΒΑΤΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ
λοιπόν δεν το βάζω για οσους θα είναι στη συνάντηση, αλλα για μας, που δεν θα είμαστε ![]()
στην αρχη, εκει που ψάχνεις θέση… (κάποιοι εχουν ετοιμαστεί και ξεκινάνε)

και λιγο αργότερα, εκει που συνεχίζεται η προσέλευση, πετάς και…
αντε καλα να περάσετε!
καλη διασκέδαση!
θα ειμαι και 'γω μαζι σας (εχω φαντασία βλέπετε…)
![]()
![]()
![]()

“της φτώχειας τα κουρέλια”
Τσιτσάνη - Παπαγιαννοπούλου.
από την ταινία «Οι μεγάλοι δρόμοι»
σεμινάριο λαικης κιθάρας απο τον
Θαναση Γιαννόπουλο 1952.
Πω πω! Πόσο κερί πρέπει να βγάλουμε από τ’ αφτιά μας για να ξαναμπορέσουμε ν’ ακούσουμε μερικά πράγματα όπως αυτό!
Δεν ξέρω αν είναι το κερί Περικλή. Για μένα μάλλον είναι οι μετέπειτα εκτελέσεις, και του Τσιτσάνη στο Χάραμα περιλαμβανόμενου. Δεν ξέρω αν ξαναπαίχτηκε τόσο αργά έτσι ώστε να μπορέσουμε να το απολαύσουμε. Μετά έγινε γρήγορο χασαποσέρβικο για να σηκωθούν να χορέψουν.
Εμ το ίδιο δε λέμε; Εγώ προσωπικά είμαι τόσο μαθημένος στις γρήγορες εκτελέσεις, που αυτό μού φάνηκε σαν ένα γρήγορο κομμάτι που το παίζουν αργά. Για να τ’ ακούσω ως αυτό που είναι, δηλαδή μια σύνθεση όχι απλώς αυτοτελή αλλά την αρχική της μορφή (που στις γρήγορες εκτελέσεις έχει παραλλαχτεί), πρέπει να βγάλω όλο το κερί, όλη την κεκτημένη συνήθεια.
Δεν είναι η αργή διασκευή του γρήγορου, είναι το αντίστροφο! Αυτό προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου.
(Όχι πως είναι κακό και το γρήγορο.)
Στον Πειραιά συννέφιασε και στην Αθήνα βρέχει, τραγουδισμενο από τον Μπιθικωτση, αλλά και από μια ωραία κομπανία που παίζει δίπλα στο μετρό της στάσης Μοναστηράκι, στην Άρεως κάποιες μέρες, έτσι, επειδή μου άρεσαν και πιστεύω ότι αξίζει να τους ακούσει ο κόσμος.
Αν γνωρίζει κανείς κουτούκι στην Αθήνα με τέτοια πολυφωνική κομπανια, ωραίες φωνές, μπουζουκια που κάνουν όμορφες αρμονίες, κρουστά και μπασοκίθαρο πρώτο, παρακαλώ let me know.
Καλό απόγευμα και καλή συνέχεια στους συνδαιτυμόνες!
Κάτσε Σπύρο γιατί δεν κατάλαβα. Ο συνθέτης δεν είναι ο Χατζηχρήστος; και τραγουδάνε ο Στελλάκης με τον Χιώτη;





