Αλλάζω σκηνικό σήμερα, παίρνοντας φόρα από ένα πλαϊνό νήμα:
Ο καψούρης (1947) του Παπαϊωάννου, μια μελωδία που για μένα είναι κορυφαία (να μην πω και για τα λόγια …)