Με τα όρη υπάρχει ένας ωραίος κύκλος διστίχων:
Στα όρη βγαίνει η κάππαρη
τα λόγια σου είναι ζάχαρη. (ή και τα χείλη σου)
Στα όρη βγαίνουν μάραθα
τα λόγια που 'πες τα 'μαθα.
Στα όρη βγαίνει ζαφορά
τα λόγια σου είναι μια χαρά.
(Το λένε ειδικώς στην Ανάφη, που όντως βγάζει ζαφορά -κρόκο-, και το στιχάκι έμμεσα παινεύει τον τόπο τους.)
Στα όρη το 'πια το νερό
και βράχνιασα και δεν μπορώ.
Στα όρη βγαίνω και θωρώ
τον κόσμο τον προσωρινό.
Στα όρη βγαίνω και θωρώ
μην απροβάλεις και σε δω.
Και τώρα, πράγματι, πλουτίσαμε την καβάντζα μας μ’ άλλο ένα.