Ναι, αλλά τα «Ρεμπέτικα με κιθάρα» ήταν που τάραξαν τα νερά. Το ότι μπορεί κανείς να μελετήσει, να αποκωδικοποιήσει και να αναπαραγάγει όλα τα διαφορετικά σολιστικά και συνοδευτικά στιλ κιθάρας που γενικώς τα είχαμε ακούσει από αρχαίες ηχογραφήσεις αλλά όχι από (τότε) σύγχρονούς μας μουσικούς, και να βγάλει κάτι που στέκει σήμερα και έχει δυναμική, μ’ αυτό τον δίσκο έγινε γνωστό στην κοινωνία. Η προσωπική δουλειά του Μυστακίδη δεν ξεκίνησε τότε, τότε όμως (εκτιμώ ότι) δημιούργησε ρεύμα.
(Μιας και το θυμήθηκα: τον μόνο που είχα ακούσει πριν τον Μυστακίδη να κάνει τέτοια πράγματα ήταν ο Γιάννης Αλεξανδρής, που τον είδα το 1992 στο Παλλάς, στις «Μέρες Μουσικής», να παίζει «Χτες το βράδυ στου Καρίπη» σε στιλ Κατσαρού. Φέτος τους είδα μαζί στο αφιέρωμα στη λαϊκή κιθάρα του Φεστιβάλ Πλατείας στη Νεάπολη Λασιθίου. Δύο συναυλίες με 30 χρόνια απόσταση, που και τις δύο θα τις τοποθετούσα εξίσου ψηλά στη λίστα των σημαντικών πραγμάτων που έχω δει. Αν ο Μυστακίδης δεν είχε βγάλει τα Ρεμπέτικα για Κιθάρα, κανένα φεστιβάλ δε θα είχε αφιέρωμα στη Λαϊκή κιθάρα. Αλλά αν δεν είχε προηγηθεί ο Αλεξανδρής, δε θα είχε ακολουθήσει κι ο Μυστακίδης. Βάζουμε κάπου εκεί ανάμεσα και το όνομα του Μπάμπη Γκολέ, και έχουμε τον βασικό σκελετό μιας συναρπαστικής ιστορίας.
Ζούμε σε μια προνομιακή εποχή!)