Όμως, πριν φτάσουμε, καλό θα είναι να προσθέτουμε ένα “ίσως”, ένα “μπορεί” σε ό,τι λέμε .
1 «Μου αρέσει»
κυριε σπυρο, να πουμε οτι και ο χρυσινης γενικα επαιζε σολιστικη κιθαρα.
1 «Μου αρέσει»
δυστυχώς δεν εχω κατι τέτοιο στο μυαλό μου.
αν γνωρίζεις καποιο κομμάτι βάλτο και για 'μας.
Λαύκας & Τσιμπίδης 1958 Μη μου κάνεις το αντράκι / Μέσα στο νερό της λίμνης (Live).
δείτε και πως παίζεται η λαικη κιθάρα!
Από την ταινία “Αδέκαροι ερωτευμένοι” 1958 (Σκην: Τζανής Αλιφέρης), εμφανίζεται η “Κρατική Ορχήστρα” (όπως λέει ο Νίκος Ρίζος) Γιώργος Λαύκας και Γιώργος Τσιμπίδης. Ακούγονται τα τραγούδια: “Μη μου κάνεις το αντράκι” (του Κ. Μάνεση;) με την Σπεράντζα Βρανά και το «Μέσα στο νερό της λίμνης», σε μουσική του Λυκούργου Μαρκέα και στίχους του Θάνου Σοφού (Δημοτικό / Νησιώτικο) με την Μαριάννα Χατζοπούλου. *το έχουν ηχογραφήσει και οι Trio - Belcanto (Τριο Μπελκαντο)
1 «Μου αρέσει»
1 «Μου αρέσει»
Είχα την τύχη να βρεθούμε μια φορά παρέα στο ίδιο τραπέζι με τον Ορφανίδη. Πολύ απλός άνθρωπος και εξαιρετικός δεξιοτέχνης. Είχα φέρει και εγώ όργανα αλλά που να πιάσω να παίξω από την ντροπή μου μπροστά του. 'Επαιζε ακούραστα και ακομπλεξάριστα σε όλη τη διάρκεια για την παρέα ότι μπορείς να φανταστείς.
2 «Μου αρέσει»
Υπέροχη διασκευή (2007) από τον Δημήτρη Μυστακίδη, του " Ντερτιλίδικο" , οργανικό τραγούδι του Α.Κωστή (1930). Είναι ενορχηστρωμένο αποκλειστικά με κιθάρα
Πάντως εγώ ακούω λαϊκό κοντραμπάσο.
Ιστορικός δίσκος. Άλλαξε το τοπίο. Σίγουρα δεν είναι παλιότερος από το 2007; Θα τον τοποθετούσα κάπου στις αρχές 2000 ή τέλος 1990.
Και εγώ αυτή την εντύπωση είχα, άλλα φαίνεται πως ο συγκεκριμένος είναι του 2006-7. Ο Μυστακίδης έβγαλε όμως και το “Μπαγλαμάδες και Τζουράδες” με τον Παύλο Παφρανίδη την περίοδο που ανέφερες, το 1998!
Ναι, αλλά τα «Ρεμπέτικα με κιθάρα» ήταν που τάραξαν τα νερά. Το ότι μπορεί κανείς να μελετήσει, να αποκωδικοποιήσει και να αναπαραγάγει όλα τα διαφορετικά σολιστικά και συνοδευτικά στιλ κιθάρας που γενικώς τα είχαμε ακούσει από αρχαίες ηχογραφήσεις αλλά όχι από (τότε) σύγχρονούς μας μουσικούς, και να βγάλει κάτι που στέκει σήμερα και έχει δυναμική, μ’ αυτό τον δίσκο έγινε γνωστό στην κοινωνία. Η προσωπική δουλειά του Μυστακίδη δεν ξεκίνησε τότε, τότε όμως (εκτιμώ ότι) δημιούργησε ρεύμα.
(Μιας και το θυμήθηκα: τον μόνο που είχα ακούσει πριν τον Μυστακίδη να κάνει τέτοια πράγματα ήταν ο Γιάννης Αλεξανδρής, που τον είδα το 1992 στο Παλλάς, στις «Μέρες Μουσικής», να παίζει «Χτες το βράδυ στου Καρίπη» σε στιλ Κατσαρού. Φέτος τους είδα μαζί στο αφιέρωμα στη λαϊκή κιθάρα του Φεστιβάλ Πλατείας στη Νεάπολη Λασιθίου. Δύο συναυλίες με 30 χρόνια απόσταση, που και τις δύο θα τις τοποθετούσα εξίσου ψηλά στη λίστα των σημαντικών πραγμάτων που έχω δει. Αν ο Μυστακίδης δεν είχε βγάλει τα Ρεμπέτικα για Κιθάρα, κανένα φεστιβάλ δε θα είχε αφιέρωμα στη Λαϊκή κιθάρα. Αλλά αν δεν είχε προηγηθεί ο Αλεξανδρής, δε θα είχε ακολουθήσει κι ο Μυστακίδης. Βάζουμε κάπου εκεί ανάμεσα και το όνομα του Μπάμπη Γκολέ, και έχουμε τον βασικό σκελετό μιας συναρπαστικής ιστορίας.
Ζούμε σε μια προνομιακή εποχή!)
4 «Μου αρέσει»
Για κάποιο λόγο δεν είχα συνδέσει ποτέ τον Γιάννη Αλεξανδρή με την λαϊκή κιθάρα, τον είχα στο μυαλό μου ως σπουδαίο οργανοποιό κυρίως! Ευχαριστώ που μοιράστηκες αυτή την ιστορία, βοηθάει πολύ να ξέρουμε τις επιρροές μουσικών σαν του Μυστακίδη , που γέννησαν τόσο πολύ ενδιαφέρον για την λαϊκή κιθάρα σε πάρα πολλά άτομα!
Δες κι εδώ:
1 «Μου αρέσει»
Ο ένας άσπρος, ο άλλος γκρίζος. Μαζί τους ήταν και άλλοι, νεότεροι, μαλλί κοράκι. Η σκυτάλη συνεχίζει τον αγώνα παράδοσης-παραλαβής.
2 «Μου αρέσει»
Πρώτη κυκλοφορία 2006
Δεύτερη κυκλοφορία 2007
απο την Music Corner
2×LP, Album, Limited Edition, Reissue, Remastered, White 2021
https://www.discogs.com/es/master/1321961-Δημήτρης-Μυστακίδης-16-Ρεμπέτικα-Τραγούδια-Με-Κιθάρα
1 «Μου αρέσει»
Μπορώ να ανοίξω μια παρένθεση;
Οι νεκροί της πλατείας. Γραμμένο από τον Πάμπλο Νερούντα, μεταφρασμένο από τη Δανάη Στρατηγοπούλου (ξέρετε, τη γνωστή αλλεργική στον ήχο του τρίχορδου και του τετράχορδου), σε μουσική Χρήστου Λεοντή, έγινε κάποτε δικό μας. Και τώρα μπορεί να αφιερωθεί σε έναν άλλο λαό, το λαό της Παλαιστίνης που υφίσταται τη “στυγερή εξόντωση”, που διατάξανε “τούτοι εδώ”.
“δεν τους θέλω για πρεσβευτές”!
Ξανά με τη φωνή του Νίκου Ξυλούρη, σε μουσική Γιάννη Μαρκόπουλου, ένα τραγούδι για τη λευτεριά (και τα πάθη γι’ αυτήν). Τραγουδισμένο το 1974 για την Ελλάδα, αφιερωμένο τώρα, εν έτη 2023, - έτος εν ψυχρώ σφαγής ενώπιον ολόκληρης της ανθρωπότητας -, στο λαό της Παλαιστίνης
Αν και δεν ξέρω τι θα πει ο στίχος “πες και στη χαρόντισσα να σε λυπηθεί” (και τι έιναι τέλειο σ’ αυτή τη ζωή;), είναι αυτό το “μακρύ τραπέζι” της εκπλήρωσης του πόθου, όπου σίγουρα θα καθήσουμε κάποια ξημερώματα, σ’ αυτήν εδώ τη ζωή, δεν υπάρχει αμφιβολία γι’ αυτό, κι αυτό κάνει όλη τη διαφορά.
3 «Μου αρέσει»
8 «Μου αρέσει»