…για το αγαπημενο μας θεμα, με τι πιστευετε για την πενα: Με το στρογγυλο εχουμε καλυτερο αποτελεσμα ή με τη μυτη;
Εδώ νομίζω είναι θέμα προσωπικού γούστου, η πένα και οι χορδές χρειάζονται πολλές δοκιμές για να βρούμε τί μας ταιριάζει.
2 «Μου αρέσει»
Γιατί Νικόλα εμείς ως παίκτες δεν αλλάζουμε; Αλλιώς παίζουμε στο αρχάριο στάδιο αλλιώς στο πιο προχωρημένο και αλλιώς, (όσοι από εμάς φτάσουν εκεί), στο επαγγελματικό.
Προσωπικά ξεκίνησα από σκληρές πένες, πήγα στο άλλο άκρο με πολύ μαλακές και τώρα έχω καταλήξει στις μεσαίας σκληρότητας. Θεωρώ ότι η πένα είναι μια διαδικασία που ωριμάζει με τον παίκτη. Για να μην μιλήσουμε για διαφορετικά όργανα που μπορεί να έχει στην κατοχή του ο εκάστοτε παίκτης.
Τώρα θα μου πεις, τόση λεπτομέρεια; Κι όμως το εκπαιδευμένο αυτί πιάνει τις διαφορές
Πάντως για να μείνω και στο θέμα, η αγαπημένη μου πένα, (που δεν την δανείζω και μόλις τελειώσω την βάζω αμέσως στην τσέπη), έχει πιο στρογγυλεμένες άκρες. Αυτές όμως που έχω βολευτεί και τις δουλεύω αρκετά είναι πιο μυτερές.
3 «Μου αρέσει»
Ως αρχάριος, νομίζω πως οι σκληρές και με μύτη είναι πιο βολικές για τους αρχάριους.
Έχει βρει κανένας τρόπο να φτιάχνει μόνος του πένες;
πένες φτιάχναμε πολλες φορές απο οτι δηποτε.
κυρίως καρτες τηλεφωνίας (ιδες με τις σημερινές των τραπεζών).
οταν τότε (πριν 30 τόσα χρόνια), αργα το ξημέρωμα, ξεμεναμε, αρπαζαμε οτι δηποτε πανω στο τσακιρ κεφι.
ακομα και απο το ταπερ του ταβερνιαρη.
τωρα που αγοραζεις πένες 50, 50,εχουν γεμίσει οι θήκες των οργάνων μου με πένες, αλλα παιζουμε πολυ λιγοτερο.
διαλεξε
πενες πολλές η πολύ όρεξη?
προτιμώ το δεύτερο 
Κι εγώ την όρεξη προτιμώ. Αλλά αν έχει κάποιος καμιά δοκιμασμένη συνταγή με πρώτη ύλη κάτι που να υπάρχει ακόμα δεν θα με χάλαγε. Είδα έναν ας πούμε που ισχυριζόταν οτι φτιάχνει πένα για λαούτο από σακκούλες σουπερμάρκετ και γυαλόχαρτο, δυστυχώς δεν είπε πώς. Εν όψει πιθανού 3ου παγκόσμιου, είμαστε σε κατάσταση: μάθε τέχνη κι ασ’ τηνε. Για φαντάσου να έχεις μπουζούκι, να έχεις κρασί, να έχεις παρέα, έξω να πέφτει όξυνη βροχή και να μην έχεις πένα!
Είσαι βέβαιος ότι είπε σουπερμάρκετ;
Υπάρχουν εκείνες οι νάιλον σακούλες, άσχετες από σουπερμάρκετ, που είναι για πράγματα χωρίς όγκο όπως συσκευασμένα πουκάμισα, μπλοκ ζωγραφικής ή, παλιά, δίσκοι ΛΠ. Ξέρεις ποιο λέμε; Που είναι σχεδόν χωρίς τρίτη διάσταση, δεν υπάρχει πάτος που να απλώνει. Και το νάιλον είναι διαφορετικό από της σακούλας σουπερμάρκετ, πιο γερό.
Το πιάσιμο γι’ αυτές τις σακούλες μπορεί να είναι απλώς μια πρύπα στο πάνω της κάθε πλευράς, απ’ όπου περνάς τα δάχτυλά σου. Άλλες φορές όμως έχουν κανονική λαβή, περίπου έτσι:
(Δεν είναι ακριβώς αυτή η σακούλα, επομένως ούτε και ακριβώς αυτή η λαβή. Δε βρίσκω εικόνα της σακούλας που έχω στον νου μου. Το κόκκινο μακρινάρι φαντάσου το πιο μακρόστενο και χωρίς τις δύο τρύπες στην άκρη.)
Από μια τέτοια λαβή λοιπόν, μπορώ εύκολα να φανταστώ να φτιάχνεις πένα του λαούτου. Βασικά μάλλον πένα ουτιού τώρα που το σκέφτομαι. Που μπορεί να κάνει και για λαούτο, αν και δεν είναι η στάνταρ.
Για λαούτο, σταθερή αξία τα φτερά από καφέ τάπερ Αλόμα και αυτή η κορδέλα που πιάνουν τα δέματα με τις εφημερίδες.
Παλιά σε διεθνές γκαϊντοφόρουμ θυμάμαι να συγκρίνουν μάρκες γιαουρτιών, ως προς το πόσο καλά γλωσσίδια κάνουν οι κεσέδες. Ένας (Άγγλος; Σκωτσέζος;) διαφήμιζε κυρίως ένα Greek Yogurt, αλλά οι Έλληνες ξέραμε ότι αυτό δεν είναι ελληνικό, είναι ψευδεπίγραφο, πιθανώς βουλγάρικο ή τούρκικο. Γενικά χύθηκε αίμα.
1 «Μου αρέσει»
Το αίμα γιαούρτι δεν γίνεται (ούτε παγωτό Αλόμα).
2 «Μου αρέσει»
Όχι δεν είμαι καθόλου σίγουρος. Μπορεί να μίλαγε και για τέτοιες σακκούλες.