Η φωτογραφία, από την ταβέρνα του Παναγάκη το 1949, απεικονίζει τους Σωτηρία Μπέλλου, Μιχάλη Ματθαίου του Τρίο Μπελκάντο, Αργύρη Βαμβακάρη, Λιλή Νικολέσκο στο πιάνο, Σκουλαρίκη, Κώστα Καρίπη και Μάρκο Βαμβακάρη. Διορθώνεται η ονομασία «Τρίο Μπελκάντο», ενώ ο Καρίπης χαρακτηρίζεται από τον αρχικό σχολιαστή ως ιδιαίτερα σημαντικός κιθαρίστας της εποχής.
Η συζήτηση επικεντρώνεται επίσης στο γεγονός ότι οι φωτογραφίες των τότε μπουζουκοσυγκροτημάτων παρουσιάζουν συχνά πολλούς μουσικούς και αρκετά όργανα, αντί για μικρά σχήματα. Ο Νίκος Πολίτης εκτιμά ότι η συγκεκριμένη φωτογραφία ήταν μάλλον αυθόρμητη και όχι διαφημιστική, σε αντίθεση με τη γνωστή οργανωμένη φωτογραφία του «Καλοκαιρινού» στις Τζιτζιφιές.
Η Ελένη αναφέρει ότι η ταβέρνα λειτουργούσε θερινά στον Μοσχάτο και χειμερινά στην οδό Αλκαμένους 82, ενώ παραθέτει αναφορά του Μάνου Χατζιδάκι στον «Παναγάκη» και στον Βαμβακάρη με την Μπέλλου. Ακολουθεί διευκρίνιση ότι ο «Μάριος» ήταν κυρίως καφενείο και στέκι μουσικών, αν και, σύμφωνα με τη βιογραφία του Μπίνη, εκεί γίνονταν και πολύωρα παιξίματα από μουσικούς όπως ο ίδιος, ο Κερομύτης και ο Λαύκας.
“Aπό αριστερά προς τα δεξιά, διακρίνονται οι: Σωτηρία Μπέλλου, Μιχάλης Ματθαίου (από το Τρίο Μπεκάντο), Αργύρης Βαμβακάρης, Λιλή Νικολέσκο (πίσω, στο πιάνο), Σκουλαρίκης (με το μπουζούκι στη μέση), Κώστας Καρίπης (πίσω, με την κιθάρα) και ο Μάρκος, στην ταβέρνα του Παναγάκη, το 1949.”
Για εμένα προσωπικά ο Καρίπης είναι ο καλύτερος κιθαρίστας της εποχής. Έχει στακάτο καθαρό παίξιμο και παίζει τα απολύτως απαραίτητα. Χωρίς, βέβαια να υποτιμώ τα υπόλοιπα μεγαθήρια της περιόδου.
Δε νομίζω να έχω δει ποτέ τέτοιου τύπου φωτογραφία (συγκροτήματα μαγαζιών της εποχής) που να μην είναι πολλοί οι μουσικοί. Τα δύο+ μπουζούκια π.χ. φαίνεται να είναι κανόνας απαράβατος. Από όργανα συγχορδιών, ποτέ δεν έχουμε μόνο κιθάρα αλλά και πιάνο, ή και ακορντεόν, ή και τα δύο, συν καμιά φορά τον μπαγλαμά (εδώ μάλλον αξεσουάρ της Μπέλου, δεν ξέρω αν είχε ουσιαστικό ρόλο στην ορχήστρα - βασικά έπαιζε στ’ αλήθεια;). Και καμιά φορά φτάνουμε και στον πληθωρισμό των 8-10 μπουζουκιών που δεν μπορώ να φανταστώ τι εξυπηρετούσε.
Γενικώς πάντα ορχήστρες. Κανείς ποτέ δεν έβαζε ένα απλό ντουέτο ή τρίο ή έστω κουαρτέτο μουσικών; Ή αυτό συνέβαινε μόνο σε εποχές που δεν ασχολούνταν οι ρεπόρτερ και οι φωτογράφοι με τα ρεμπέτικα;
Προφανέστατα, όσο περισσότεροι γνωστοί καλλιτέχνες απεικονίζονταν σ’ αυτές τις φωτογραφίες, τόσο καλύτερα!
Η συγκεκριμένη φωτογραφία πάντως δεν είναι η «κλασική», στημένη και επιμελημένη, με τη βοήθεια της οποίας οι μαγαζάτορες της εποχής «διαφήμιζαν» επερχόμενες ή τρέχουσες εμφανίσεις καλλιτεχνών στα μαγαζιά τους. Η γνωστότερη από αυτές ήταν η πασίγνωστη του «Καλοκαιρινού» στης Τζιτζιφιές, με όλους τους «μεγαλομπουζουξήδες» της εποχής (τέλος δεκαετίας ΄40) με τα μπουζούκια στο χέρι, το πιάνο ως «φόντο» στον τοίχο και τον Περιστέρη («Καλλιτεχνικός Διευθυντής»!) όρθιον, αριστερά στον τοίχο,«φόντο» και αυτός…
Είναι απλά μία πρόχειρη φωτογράφηση, πιθανότατα με την ευκαιρία κάποιας «ιδιαίτερης» βραδυάς, ίσως απλά και μόνο για το αρχείο του Παναγάκη.
Ένα απόσπασμα από τη «Βραδυνή» [στις 19/9/1949] μάς πληροφορεί ότι η ταβέρνα αυτή του «Παναγάκη» λειτουργούσε σε διαφορετικό χώρο το χειμώνα από το καλοκαίρι:
«…έκλεισε το θερινόν κατάστημά της εν Μοσχάτω και μετεφέρθη εις το χειμερινόν… οδός Αλκαμένους 82»
Ας σημειωθεί ότι αυτήν την ταβέρνα μνημονεύει και ο Μ. Χατζιδάκις στην περίφημη διάλεξή του για το ρεμπέτικο, στις 31/1/1949:
«…Θα μπορούσα ακόμα να μιλήσω για τις ταβέρνες και το κέντρον διασκεδάσεως «ο Μάριος» καθώς και για τον «Παναγάκη» κοντά στον Αϊ-Παντελεήμονα όπου κάθε βράδυ ο Bαμβακάρης και η Μπέλλου λειτουργούν πάνω στην τέχνη τους. Θα μπορούσα να μιλήσω και για βροχερές νύχτες όπου με λάμπες του πετρόλαδου φωτίζονταν οι σκιές ενός πλήθους που όλοι μαζί τραγουδούσαν ήρεμα, λες και πιστεύανε στην αιωνιότητα. Ακόμη θα μιλoύσα για το χορό του κομπολογιού όπου ένα παλικάρι μ΄ ένα γαρύφαλo στο στόμα γίνεται ένα μικρό κουβάρι γύρω απ΄ το κεχριμπαρένιο λαμπρό κομπολόι - θα μπορούσα να ΄λεγα τόσα πολλά που να μην έφταναν ώρες ολάκερες να μιλάω λες κι είμαι μoναχός μου.
Μα όλα αυτά είναι μια γοητεία…»
Βέβαια ο Μ. Χ. «συλλαμβάνεται» εδώ όχι πλήρως ενημερωμένος: «Ο Μάριος» δεν ήταν κέντρον διασκεδάσεως, καφενείο ήταν και μάλιστα, σε πατάρι πολυορόφου κτιρίου, όπου σύχναζαν για καφεδάκι και κουβεντούλα πολλοί μουσικοί, αλλά δεν έπαιζαν.
Νίκο μου, λέει ο Μπίνης στη βιογραφία του ότι στου Μάριου έπαιζαν ώρες ατέλειωτες ο ίδιος, ο Κερομύτης, ο Λαύκας και νομίζω πως αναφέρει και άλλους, δεν έχω μπροστά μου τη βιογραφία του.
Όσο για το Μ.Χ., ίσως εννοούσε ως χώρο διασκέδασης το μπαράκι του Μάριου για τους ίδιους τους καλλιτέχνες που το είχαν στέκι τους.
[Φυσικά. υπόθεση κάνω, αλλά σίγουρα θα γνώριζε το χώρο, αν όχι εκ των έσω, οπωσδήποτε όμως θα είχε σχηματίσει γνώμη από περιγραφές θαμώνων].
