“Όποιος γεννιέται μερακλής, δεν ξέρει τί να κάνει.”.
Τάδε έφη Βασίλης Τσιτσάνης, όπως διάβασα σε ένα βιβλίο για τη ζωή του. Αποτελεί την πιο αυτοβιογραφική (μου) φράση που διάβασα να έχει πει ποτέ άλλος άνθρωπος.
Προφανώς αυτά δεν είναι λόγια του Τσιτσάνη άγνωστα στο παρόν Φόρουμ, αλλά ήθελα να τα μοιραστώ μαζί σας, ιδιαίτερα με όσους και όσες δεν τα γνώριζαν μέχρι τώρα - όπως εγώ - αλλά τα βιώνουν για χρόνια ατελείωτα. Αντιλαμβάνομαι, ότι ο Τσιτσάνης δεν αναφέρεται (μόνον) στις μουσικές ρεμπετολογικές αναζητήσεις των ανθρώπων.
ως μοτίβο πάντως αυτό με τον Μερακλή παραπέμπει σε παλαιότερη ανωνυμη δημιουργία
και κάτι άλλο: Η Τούρκικη λέξη Merak δεν ταυτίζεται απόλυτα με τη σημασία του εκφραστικού γλετζέ που της έχουμε δώσει στα Ελληνικά. Αν δεν κάνω λάθος έχει τη σημασία της ανησυχίας και αγωνίας.
Εγώ τη λέξη μερακλής την αντιλαμβάνομαι εδώ να σημαίνει ένας άνθρωπος με πάθος, ικανότητα και δεξιότητα να γνωρίσει κάτι εις βάθος, το οποίο αγαπά και κατανοεί καλύτερα από άλλους - ίσως ως φυσικό χάρισμα - και να μεγαλουργήσει εις αυτό. Πολλοί και πολλές από εσάς εδώ μέσα, αναμφισβήτητα είσαστε μερακλήδες στο ρεμπέτικο αλλά και πέραν αυτού.
