Καλησπέρα παιδιά.Έχω βγει να δοκιμάσω κάποια όργανα τρίχορδα και ήθελα να ρωτήσω κάτι σχετικά με το μάνικο.Έπαιξα με ένα όργανο το οποίο είχε τριγωνικό σχήμα στο πίσω μέρος.Τα περισσότερα που έχω παίξει έχουν ημικυκλικό σχήμα.Γνωρίζετε κάποιες διαφορές ανάμεσα στα δυο ή είναι τί αρέσει στον κάθε παίχτη?Υπάρχουν μειονεκτήματα γενικά στο πώς είναι διαμορφωμένα?
AI-generated summary
Στη συζήτηση, ο Λάμπρος ζητά πληροφορίες σχετικά με το μάνικο του τρίχορδου μπουζουκιού, συγκρίνοντας το τριγωνικό με το ημικυκλικό σχήμα. Διαπιστώνει κάποιες διαφορές στο κράτημα και την άνεση και αναρωτιέται για την αντοχή και την εργονομία των δύο προφίλ. Ο Κουνάβης εξηγεί ότι το σχήμα είναι θέμα προτίμησης και ενδεχομένως ανθεκτικότητας, ενώ ο ειδικός αναφέρει πως οι διαφορές σχετίζονται με την προσωπική αίσθηση και την εργονομία ανάλογα με το μέγεθος του χεριού. Ο Λάμπρος σχεδιάζει να δοκιμάσει και πάλι το τριγωνικό μάνικο για καλύτερη εκτίμηση.
Ceteris paribus θα είναι πιο ανθεκτικό. Μετά είναι θέμα γούστου και τι βολεύει τον καθένα.
Τί είναι αυτό που έγραψες φίλε μου?
“All else being equal”, δεν ξέρω πώς είναι η έκφραση στα ελληνικά.
Γενικά θα ήθελα να ξέρω όσον αφορά το παίξιμο διάφορες και έπειτα σε θέμα κατασκευής ποιό είναι πιο αξιόπιστο.
Τί εννοείς “θα ήθελες να ξέρεις για το παίξιμο”; εσένα πώς σου κάθεται στο χέρι!
Προσωπικά δεν έχω πιάσει τέτοιο όργανο, αλλά μπορώ να το φανταστώ να βολεύει για μπουζούκι (για τετράχορδο ή κιθάρα μάλλον θα ήταν αδιανόητο), αλλά μετά είναι θέμα και του συγκεκριμένου τρίγωνου μάνικου, και του συγκεκριμένου παίκτη.
Κοίτα η αλήθεια είναι ότι με ξένισε λίγο στην αρχή αλλά δεν ήταν κακό.Απλά δεν ξέρω μετά από κάποια ώρα αν θα σε κουράσει ή όχι.Σε ερώτηση στο μάστορα η απάντηση ήταν ότι κάποιοι το ζητάνε έτσι και έφτιαξα ένα για το κατάστημα να υπάρχει και με τέτοιο μάνικο.Τα υπόλοιπα τρια τέσσερα που δοκίμασα ήταν με τον άλλο τρόπο φτιαγμένα.
Διάβασε αυτό για την κιθάρα. Η λογική είναι η ίδια.
Τα 4 βασικά σχήματα μπράτσου
-
Σχήμα C: Το πιο συνηθισμένο μοντέρνο προφίλ. Διαθέτει ένα άνετο, ομοιόμορφα στρογγυλεμένο οβάλ σχήμα. Είναι εξαιρετικά ευέλικτο και ταιριάζει σχεδόν σε όλα τα μεγέθη χεριών, γεγονός που το καθιστά το πρότυπο της βιομηχανίας.
-
Σχήμα U: Παχύ και βαθύ, με ψηλούς ώμους (συχνά αποκαλείται μπράτσο τύπου «ρόπαλο του μπέιζμπολ»). Γεμίζει πλήρως την παλάμη και προτιμάται από κιθαρίστες με μεγάλα χέρια ή από όσους θέλουν να αγκυρώνουν σταθερά τον αντίχειρά τους στο πίσω μέρος του μπράτσου.
-
Σχήμα V: Γωνιώδες και με σχήμα σαν το γράμμα \(V\), διαθέτει μια ράχη κατά μήκος του κέντρου, με εμφανές ξύλο αφαιρεμένο από τους ώμους. Οδηγεί φυσικά τον αντίχειρα στο κέντρο, γεγονός που το καθιστά ιδανικό για κιθαρίστες που τους αρέσει να περνούν τον αντίχειρά τους πάνω από το μπράτσο για να παίζουν συγχορδίες.
-
Σχήμα D: Πιο επίπεδο στο κέντρο, με ελαφρώς πιο αιχμηρούς ώμους. Αυτό το σκάλισμα δίνει την αίσθηση ελαφρώς μεγαλύτερου πλάτους και προτιμάται ιδιαίτερα στις σύγχρονες κιθάρες για γρήγορο παίξιμο «shred», χάρη στην αυξημένη σταθερότητά του. [1, 2, 3, 4, 5]
Άρα κάνει και για κιθάρα άμα παίζεις τον αντίχειρα.. σίγουρα πάντως οι μπαρέδες θα γίνονται ακόμα πιο απάνθρωποι.
Οπως αναφερθηκε και πιο πανω το σχημα V δεν βολευει για μπαρεδες αλλα και καθετο παιξιμο οπως στην κιθαρα ή και στο τετραχορδο. Σε τριχορδο δεν ειναι θεμα και ισως και να διευκολυνει. Εχω ενα μισομπουζουκο με τετοιο μανικο και ειναι μια χαρα στο παιξιμο. Απο εκει και περα ειναι καθαρα θεμα κατσκευαστή να πετυχει τη σωστη αντοχη κανοντας πιο μικρη ή πιο μεγαλη γωνια. Η τελικη αποφαση ειναι στον παιχτη αν του ταοριαζει στο χερι και σιγουρα παιζει ρολο η συνηθεια του καθενος. Το σχημα της διατομης δεν ειναι ενα θεμα απλο αλλα συνδυαζεται και με τις αλλες διαστασεις, πιο φαρδυ ή στενο μανικο, πιο χοντρο ή πιο λεπτο μανικο. Αρα το δοκιμαζεις, παιζεις αρκετη ωρα για να δεις αν σε καρουζει για πολυωρο παιξιμο και αποφσιζεις τι σου ταιριαζει. Δεν εχουμε τα ιδια δαχτυλα ολοι ποποτε και αυτο παιζει ρολο.
Για εμένα, που δεν έχω ιδιαίτερα μακριά δάχτυλα, τα τριγωνικά προφίλ μπράτσου δεν είναι ιδιαίτερα εργονομικά. Παρότι έχω παίξει αρκετές ώρες σε όργανο φίλου με τέτοιο μπράτσο, ποτέ δεν κατάφερα να το συνηθίσω πραγματικά. Η αίσθηση που μου έδινε ήταν ότι το χέρι αναγκαζόταν να “ανοίγει” περισσότερο και να δουλεύει με μεγαλύτερη ένταση, ειδικά στον αντίχειρα και στην παλάμη, κάτι που με κούραζε πιο εύκολα σε πολύωρο παίξιμο.
Αντίθετα, όταν έπιασα το δικό μου όργανο, το οποίο έχει πιο λεπτό και στρογγυλεμένο προφίλ μπράτσου, η διαφορά ήταν άμεσα αισθητή. Το χέρι “κάθισε” πιο φυσικά, με αποτέλεσμα να έχω πιο χαλαρό κράτημα και λιγότερη καταπόνηση στις αλλαγές θέσεων. Αυτό μεταφράστηκε σε μεγαλύτερη ευχέρεια στο γλίστρημα πάνω στην ταστιέρα, καλύτερο έλεγχο στις μετακινήσεις και γενικά πιο ξεκούραστο παίξιμο, ιδιαίτερα σε περάσματα που απαιτούν ταχύτητα ή συνεχείς αλλαγές δακτυλισμών.
Πιστεύω ότι το πάχος και το σχήμα του μπράτσου επηρεάζουν σημαντικά τη συνολική εργονομία του οργάνου, ειδικά σε παίκτες με μικρότερο άνοιγμα χεριού. Τα χοντρά ή τριγωνικά μπράτσα συχνά προσφέρουν σταθερότητα και “γεμάτη” αίσθηση σε όσους έχουν μεγαλύτερα χέρια ή πιο δυνατή λαβή όμως προσωπικά νιώθω ότι περιορίζουν την άνεση και τη φυσικότητα της κίνησης.
Βέβαια, σε μεγάλο βαθμό όλα αυτά παραμένουν θέμα χεριού, τεχνικής και συνήθειας. Αυτό που για κάποιον είναι ιδανικό εργαλείο, για κάποιον άλλον μπορεί να λειτουργεί κουραστικά ή περιοριστικά.
Βασικά το τριγωνικό ίσως έχει πιο καλό κράτημα.Το αρκετά λεπτό πιστεύω σε κάνει να μην έχεις σταθερό κράτημα και ίσως βάζεις πιο δύναμη στα δάχτυλα.Εμένα με ξένησε λίγο αλλά δεν το βρήκα και κακό.Θα πάω να ξαναπαίξω λίγο με το συγκεκριμένο τύπο μάνικου να έχω μια καλύτερη άποψη.