Μία άλλη αντίληψη για το τι θεωρείται ένρινη εκφορά, είναι αυτό που (δυστυχώς) συμβαίνει με τους περισσότερους “απαίδευτους” ψάλτες: νομίζουν ότι αν τραγουδήσουν “φυσιολογικά”, όπως σίγουρα θα το κάνουν το βράδυ στην ταβέρνα ή το καφενείο, είναι ένα είδος ασέβειας στον ιερό χώρο και κάνοντας τη φωνή τους ένρινη προσπαθούν να μην ανοίξει πολύ το στόμα τους. Λάθος και για την εκκλησιαστική παράδοση και για το ρεμπέτικο, το σμυρναίικο και το λαϊκό τραγούδι γενικότερα.
Κάτι που σίγουρα συμβαίνει και, σε κάποιο βαθμό, χαρακτηρίζει κάποια κομμάτια του ρεμπέτικου, είναι η “βραχνή” φωνή, όπως την έχουμε συνηθίσει από τον Μάρκο. Αφορά βέβαια μόνο άντρες ερμηνευτές, η γυναικεία φωνή είναι δύσκολο να μιμηθεί το βράχνιασμα, όσα τσιγάρα και να καπνίζει την ημέρα. Το πολύ, να γίνει “θηλυκός Στράτος”, σαν την Νταίζη Σταυροπούλου. Για τους άντρες, αν μεν τους βγαίνει από μόνο του, ας το κρατήσουν, αν όχι, να μην το επιδιώξουν. Άλλα πράγματα πρέπει να προσέξει ο ερμηνευτής του ρεμπέτικου, ας αφήσουμε το τεχνητό βράχνιασμα για όσους νομίζουν ότι πουλάνε μανιέρα (ε, ονόματα δε λέμε…).