…μία εκ των οποίων (όχι η κυριότερη βέβαια) είναι ότι, ειδικά στο παράδειγμα της τζαζ, είτε ξένη παίξεις είτε ελληνική, το συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό θα είναι ορχηστρική μουσική. Η ελληνικότητα όμως ορίζεται με βάση τη γλώσσα των στίχων.
Το ίδιο και σ’ έναν σταθμό κλασικής μουσικής: υπάρχουν και κάποια έργα ελλήνων συνθετών, αλλά χωρίς λόγια! (Έλεγε η Μέριλυν σε κάποια ταινία: «αυτό κλασική μουσική δεν είναι; Το κατάλαβα γιατί δεν έχει λόγια!»)
~ ~ ~ ~ ~ ~ ~
Ο Αριστοτέλης Ρήγας, που γενικά τον πάω, στο συγκεκριμένο δεν είναι πολύ πειστικός. Δε βρίσκω να δίνει κάποιον συγκεκριμένο λόγο γιατί είναι κακό το νομοσχέδιο. Οπωσδήποτε όμως είναι πολύ γλαφυρός ως προς τις επιφυλάξεις του :
α) για τις αγαθές προθέσεις του υπουργείου Πολιτισμού σχετικά με τον πολιτισμό,
β) για το πώς θα ελέγχεται η εφαρμογή του νόμου (ελεγκτής, βιδωμένος μέσα στο ασανσέρ, να ανεβοκατεβαίνει όλη μέρα σημειώνοντας τα τραγούδια που ακούγονται…)
