Εγώ θα΄λεγα ότι αυτό συμβαίνει στην επαρχία γενικά κι όχι μόνο στα χωριά ειδικά. Κι εγώ στο εξωτερικό μένω και δεν μπορώ να έχω πλήρη άποψη, αλλά βλέπω τον κόσμο στην πατρίδα μου το καλοκαίρι. Η ντόπια μουσική είναι σε περίοπτη θέση και σχεδόν όλα τα πιτσιρίκια χορεύουν τους παραδοσιακούς χορούς. Δεν ξέρω αν τους μαθαίνουν στα σχολεία. Υπάρχουν τα τελευταία χρόνια πολλά ιδιωτικά χορευτικά εργαστήρια που κανείς μπορεί να πάει και να μάθει.
[LEFT]Νομίζω πως όχι μόνο οι νέοι, αλλά σε μεγάλο ποσοστό όλες οι γενιές, έχουν απομακρυνθεί από την παράδοση.Ήδη από τις δεκαετίες του '60 και του ‘70 οι επαρχιώτες εσωτερικοί μετανάστες μάλλον προτιμούσαν τον ‘‘ήχο της Ομονοίας’’, τα λαϊκοδημοτικά παρά τα αυθεντικά δημοτικά.
Και αυτή η προτίμηση δεν απέρρεε μόνο από την έλλειψη παιδείας, αλλά κυρίως από την ανάγκη για μια μουσική, που να παραπέμπει στον γενέθλιο τόπο, αλλά συγχρόνως να εκφράζει και πιο σύγχρονες καταστάσεις.
Ο παραδοσιακός άνθρωπος ανήκε εξ ορισμού στην παράδοση, γι’ αυτό και την εξέφραζε αβίαστα και φυσικά. Απεναντίας ο σύγχρονος άνθρωπος , που στρέφεται προς τις παραδοσιακές μορφές από νοσταλγία, αναζήτηση ή κι από υποχρέωση, αναπτύσσει μαζί τους μια σχέση όχι αυθόρμητη, αλλά μάλλον διανοητική.
Δεν μπορεί να γίνει και διαφορετικά, αφού οι κοινωνικές συνθήκες έχουν αλλάξει ριζικά.Στην αντίθετη περίπτωση θα γράφονταν ακόμη δημοτικά και ρεμπέτικα τραγούδια.[/LEFT]
Παρακολουθώ όλες αυτές τις μέρες με μεγάλο ενδιαφέρον το διάλογο που εξελλίσεται και τολμώ να πω, πως συμφωνώ με το γενικότερο ύφος των απόψεων που κατατέθηκαν. Βλέπω επίσης, νέα παιδιά, σαν τον Απόστολο, τον Gilles, τη gplom, το Ληξουριώτη και τόσους άλλους να είναι ενεργά μέλη ενός ρεμπέτικου φόρουμ, ν’ αγαπούν το ρεμπέτικο, την παραδοσιακή μουσική - την παράδοση γενικότερα. Αφού υπάρχουν τέτοια παιδιά, έρχονται καλύτερες μέρες…
Υ.Γ. Η επιστροφή στις ρίζες είναι θέμα ωριμότητας. Άλλοι νωρίς, άλλοι αργότερα, στρέφουν το κεφάλι στο παρελθόν. Είναι φυσική ανάγκη η αναζήτηση ερεισμάτων στην παράδοση…
Έτσι όπως το έθεσε ο Δημήτρης είναι τα πράγματα… θα χρειαστεί 1 γενιά ακόμη ; Ίσως και 2 … όμως η επιστροφή στην παράδοση είμαι σίγουρος πως θα έρθει από μόνη της γιατί από το 2000 και μετά οι κοινωνίες σε ολόκληρο τον κόσμο άρχισαν να χάνουν πραγματικά σε βάθος την ταυτότητα τους …. Η καλύτερα η ταυτότητα τους ήταν πάντα εκεί απλώς δεν την είχανε πάρει ποτέ στα σοβαρά… η επιστροφή στην παράδοση πιστεύω πως θα έρθει μαζικά όταν ο ίδιος ο λαός θα ωριμάσει από μόνος του και θα μπουχτίσει από τα ξενόφερτα στοιχεία ( που πλέον δεν έχουν καμία απόλυτος ποιότητα …. Οι μεγάλες εποχές της Disco , Rock , Metal έχουν περάσει ανεπίστρεπτη ) , όσο υπάρχουν παιδιά σαν και εμάς αλλά κυρίως και μικρότερες ηλικίες που θα έχουν την δυνατότητα να παίρνουν τέτοια ερεθίσματα χωρίς ταμπού στον τρόπο που τους παρουσιάζονται τόσο η παράδοση θα αρχίσει να γίνετε ξανά όλο και πιο αγαπητή.
η παράδοση υπάρχει και είναι ζωντανή κυρίως απο ατομική πρωτοβουλία.όσοι έχουνε το '‘μικρόβιο’'δουλεύουν γι αυτό με διάθεση και πάθος.είτε αυτό γίνεται στο σχολείο απο ανθρώπους(καθηγητές) που αγαπούν την παραδοση,είτε στους συλλόγους και στους δήμους απο ανθρώπους που ξοδεύουν χρόνο και κόπο χωρίς οικονομικό όφελος παρά μόνο καθαρά προσωπικό.
κανείς δεν μπορεί να επιβάλλει σε κανέναν τί θα αγαπήσει ,με τί θα συγκινηθεί ,τί του κολά περισσότερο σαν άνθρωπο!για να καταλήξει ο καθένας μας στο τί του ταιριάζει απαραίτητη προυπόθεση ηταν και είναι να γνωρίσει πρωτα τί υπάρχει…δεν αγαπάμε τους παραδοσιακούς χορούς ούτε απο αναγκη,ούτε απο υποχρέωση.ούτε θέλουμε όσοι δουλεύουμε γι αυτό να επιβάλλουμε στα παιδιά τη δική μας αγάπη.απλά να γνωρίσουνε θέλουμε πως υπάρχει και!αυτό το είδος…αυτό μας ενδιαφέρει όχι να το επιβάλλουμε.
τα πανηγύρια δυστυχώς(αναφέρομαι στη δική μου περιοχή-θεσσαλία)είναι γλέντια γενικού περιεχομένου,και όχι παραδοσιακού!
Μόνον έτσι διατηρείται η Παράδοση πλέον. Μέσω της ατομικής πρωτοβουλίας. Είναι ένα πολύ θετικό στοιχείο, αλλά δυστυχώς στην Ελλάδα γενικώς δεν υπάρχει η Παιδεία. Θα την βγάλω πάλι την πικρία μου, αλλά δε μπορώ να μη το κάνω όταν μου δίνεται η ευκαιρία. Να κατανοήσει η Πολιτεία επιτέλους τι χάνεται από τον τόπο και την ιστορία μας. Και δεν μιλάω για αναπαλαίωση της παράδοσης, την ξερή “μουσειοποίησή” της. Έχω πει και παλαιότερα πως θεωρώ Παράδοση το να παίρνουμε ό,τι είχαν οι παππούδες και να το εξελίσσουμε με υψηλό αίσθημα ευθύνης και σεβασμού προς αυτό που είχαν οι παλαιότεροι.
Σήμερα όμως,αυτό το είδος που εμείς (ως Ελληνικό κράτος) το παίρνουμε και το πετάμε στα σκουπίδια χρόνια τώρα, οι γειτονικοί λαοί εδώ και δεκαετίες(ίσως και πολύ παραπάνω,δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω) το παίρνουν,και το αναπαράγουν μαζί με τα δικά τους βαφτίζοντάς το Εθνικό (βλ. Τούρκικο,Βουλγάρικο κλπ.).Το πιστεύω αυτό, όντας Ακρίτας(από Έβρο) και κρίνοντας από τη δική μου οπτική γωνία τα πράγματα. Δεν είμαι κατά της ανταλλαγής πολιτιστικών στοιχείων με άλλους, ούτε πιστεύω στην πλήρη “εθνικοποίηση” της μουσικής και του χορού. Ίσα-ίσα υπέρ τοποθετούμαι, αλλά δεν μιλάμε απλά για ανταλλαγή στοιχείων με άλλους λαούς, αλλά την απόρριψή του είδους από εμάς και την υιοθέτησή του από τους άλλους. Αξιοθαύμαστο είναι, αλήθεια, σήμερα την ώρα που άλλοι λαοί παλεύουν να διατηρήσουν και να επαυξήσουν την Εθνική τους παράδοση αμείς ακόμα περισσότερο να πετάμε σαν Κράτος την πολιτιστική μας κληρονομιά!
Σα να μη φτάνει αυτό,η έλλειψη Παιδείας είναι που ευθύνεται κατ’ εμέ και για την αθέμιτη,πολλές φορές, ανταγωνιστικότητα που επιδεικνύεται από τους ελάχιστους,αλήθεια, φορείς της Παράδοσης - πολιτιστικούς συλλόγους, ορχήστρες, μουσικούς, διαφόρους παράγοντες που υποτίθεται “στηρίζουν” και ενισχύουν τις προσπάθειες των ελάχιστων από εμάς τους νέους που έχουμε μάθει και θέλουμε να τραγουδάμε, να παίζουμε, να χορεύουμε και να βιώνουμε την Παράδοση! Που είναι η ομόνοια;; Παντού υπάρχει ανταγωνισμός, αλλά ακόμη περισσότερο και στο μοναδικό αυτό είδος;; Ξανακραυγάζω: ΕΛΕΟΣ!!!
Έχω την αίσθηση,ότι εμείς οι νέοι είμαστε το κατ’εξοχήν στατιστικό και αποδεικτικό στοιχείο για την υφισταμένη κατάσταση της Παράδοσης σήμερα, αλλά και μόνον αυτό. Τα μάτια πρέπει να στραφούν στους ιθύνοντες, στους φορείς αλλά και στην κοινωνία γενικότερα που εκλέγει την εξουσία που της αρμόζει.
Ας κάνουμε ό,τι μπορούμε…
Γνωρίζω μια τρίτη προσέγγιση> ενδιαφέρον έχει ότι ο ελληνικός παραδοσιακός χορός σήμερα χορεύεται σε περιοχές που δεν είναι η πηγή του και από ανθρώπους χωρίς ελληνικες ρίζες. Φαίνεται ότι έχει να προσφέρει κάτι…
ένα τραγούδι κάπου λέει:η αλήθεια δυό θέλει!ένας να την πεί και άλλος να καταλλάβει.
φαίνεται μάρθα μου πως '‘καταλλαβαίνουν’'άνθρωποι,χωρίς νάναι έλληνες,και έλληνες δεν μπαινουν στο κόπο ούτε να αναρωτηθούν…όσο υπάρχουν άνθρωποι που τη '‘λένε την αλήθεια τους’'καποιος θα ακούσει,κάποιος θα καταλλάβει.
Μεγαλωσα στην Κρητη. Εκει η παραδοσιακη μουσικη ειναι παντα ζωντανη και αγαπητη στον κοσμο, μεγαλους και μικρους. Τους κρητικους χορους τους εμαθα στο σχολειο αλλα τους “εμπεδωσα” σε γαμους, πανηγυρια και κρητικα κεντρα. Τοτε επαιζαν στα μαγαζια μεγαλα ονοματα οπως Ξυλουρης, Μουντακης, Αβυσσινος…
Και σημερα ακομα και οταν περπατας στο δρομο ακους απο τα ανοιχτα παραθυρα των αυτοκινητων κρητικα.
Η ακους αυτοσχεδιες μαντιναδες απο νεα παιδια σε γλεντια.
Οι Κρητικοι ειναι “κολλημενοι” με την μουσικη τους. Αυτο βεβαια οδηγει και στο αλλο ακρο, τα “σκυλοκρητικα” αλλα το θεμα ειναι να μην γινει το κυριαρχο ακουσμα. Σ’ αυτο δεν μπορω να σας διαφωτισω…
Ρε αδέρφια, άσχετο(
αλλά το σκέφτομαι μέρες: Στις 23 Μαρτίου, ένα δόκιμο μέλος (Christen) έθεσε αυτό θέμα, στο πρώτο της μήνυμα στο Φόρουμ. Από τότε, έχει “εξαφανιστεί”, δεν έχει πάρει θέση, κι εμείς “σπαταλάμε” φαιά ουσία!!!:019::112::019:
Δε σπαταλάμε φαιά ουσία, το κέφι μας κάνουμε…
Σκουρα τα πραγματα παντως- οσον αφορα την παραδοση( χορο και μουσικη)-, γιατι οσο δυσκολο ειναι να παρεις καποιον - φανατικο- καποιου καμματος και να τον πας σε μια συγκεντρωση αντιπαλου κομματος, αλλο τοσο δυσκολο ειναι να ‘’ τραβηξεις ‘’ προς την μερια της παραδοσης καποιον που μεγαλωνει κυριολεκτικα ‘‘πυροβολημενος’’ απο τα καθε λογης ακουσματα( τα οποια σημειωτεον παιζονται σε ωρες μαζικης παρακολουθησης απο τα ‘‘μεσα’’- ενω για τα δικα μας - ας πουμε- πρεπει την επομενη μερα να παρεις ρεπο, αφου θα πρεπει να ξενυχτησεις για να δεις αυτο που σε ενδιαφερει. Υπαρχει δηλαδη μια εσκεμμενη παραγκωνιση της ελληνικης παραδοσης απο τους κρατουντες τα ηνια της ζωης μας ( γενικως) ετσι ωστε καποια μερα να ψαχνουμε να βρουμε ποιοι ειμαστε και απο που καταγομαστε. Κι αυτο το αποδεικνυει περιτρανα με μια δηλωση του ο κος Κισινγκερ( αμερικανος, τι αλλο…) οτι αν θες να υποταξεις εναν λαο πρεπει να τον '‘χτυπησεις ‘’ στην ιστορια του και στον πολιτισμο του και δυστυχως μ’ αυτα που συμβαινουν γυρω μας ολο και πλησιαζουν στον στοχο τους
Καλώς ήρθες στην παρέα μας marmar.
Θα συμφωνήσω απόλυτα με τις αναφορές σε ονόματα και καταστάσεις στο πρώτο μέρος του μηνύματός σου και από την ηλικία σου καταλαβαίνω ότι έχουμε τα ίδια βιώματα και χαίρομαι γι’ αυτό.
Δυστυχώς όμως, θα συμφωνήσω και με τα υπόλοιπα.
Σίγουρα οι κρητικοί είμαστε “κολλημένοι” με τη μουσική μας, σίγουρα όμως οδηγηθήκαμε στο άλλο άκρο.Στα σκυλοκρητικά όπως πολύ σωστά τα περιέγραψες ή στα κρητικοπόπ, όπως τα λένε άλλοι.
Είναι αλήθεια ότι η νεολαία συμμετέχει εντυπωσιακά στην με κρητική μουσική διασκέδαση. Το θέμα είναι ότι κρητική μουσική δε λογάται ότι παίζεται με λύρες και λαούτα. Γιατί μόνο κρητική μουσική δεν μπορεί να χαρακτηριστεί.
Και όταν δυστυχώς, αν όχι ο μεγαλύτερος, αλλά πολύ μεγάλος αριθμός κρητικών “καλλιτεχνών” εμφανίζεται στα πάλκα με λουκ, στήσιμο και κινήσεις τύπου ποπ σταρ και παίζει αυτές τις αηδίες και όταν έρθει η ώρα να παίξουν αυθεντικά παραδοσιακά κομμάτια (γιατί μόνο με αυτά μπορούν τελικά να χορέψουν και να διασκεδάσουν οι παρευρισκόμενοι), δίνουν τη χαριστική βολή κατακρεουργώντας τα, τόσο σε εκτέλεση όσο και σε φωνητική ερμηνεία.
Πολύ σωστά βέβαια ειπώθηκε παραπάνω ότι η τελική εκτίμηση και αποδοχή είναι θέμα ωριμότητας.
Όταν έρθει η ώρα να ωριμάσουν οι σημερινοί νέοι, τι ακούσματα και καλλιτέχνες θα έχουν να εκτιμήσουν;
Όπως έχω αναφέρει ξανά, τουλάχιστον για την κρητική παραδοσιακή μουσική, η όποια αισιοδοξία και ελπίδα έχω, είναι κάποιοι ερασιτέχνες μουσικοί, που πατούν στα χνάρια των πρωτομαστόρων και σέβονται τον εαυτό τους και την ιστορία του τόπου τους.
Ευχαριστω για τα καλωσορισματα!
Θα ηθελα να προσθεσω οτι ειμαι αισιοδοξη γιατι υπαρχουν πολλοι συνεχιστες της κρητικης μουσικης και μεσα σ αυτους βαζω και τους Χαινηδες, τον Λουδοβικο, τα παιδια του Ψαραντωνη κλπ. Θα πρεπει να δεχτουμε οτι η κρητικη μουσικη για να μεινει ζωντανη πρεπει να αλλαζει και να συμπεριλαμβανει και νεες τασεις στο παιξιμο, στην θεματολογια κλπ. Αλλιως ειναι νεκρη. Αυτο που ξερουμε σημερα σαν κρητικη μουσικη δεν ηταν ετσι παντα. Εχει περασει πολλες αλλαγες και στα οργανα και στις μουσικες.
Οπως επισης πρεπει να δεχτουμε οτι δεν μπορει να ειναι απο δω και περα παραδοσιακη με την εννοια την ανωνυμιας και της μεταφορας απο στομα σε στομα. Στην σημερινη εποχη αυτο εχει χαθει για παντα.
Αυτο που δεν ξερω και θα ηθελα να ρωτησω ειναι υπαρχει αναλογη κινητικοτητα σε αλλα μερη της Ελλαδας?
Μπορώ να πω ότι για την παραδοσιακή ποντιακή μουσική υπήρξε μια συνέχεια από την εποχή των πρώτων προσφύγων μέχρι και την νέα γενιά, από την άποψη ότι οι πόντιοι συσπειρώνονται μέσα από τους χορευτικούς συλλόγους και άρα υπάρχει μια επαφή.
Δυστυχώς όμως, με την αστικοποίηση του πληθυσμού και την επιβολή των νέων ακουσμάτων, έχουν επικρατήσει τα “σκυλοπαντιακά”, με ότι αυτό συνεπάγεται, με φωτεινή εξαίρεση το “ΠΑΡΑΚΑΘ΄” στη Θεσ/νίκη και τον Κώστα Σιαμίδη και την παρέα του (βλ. και την πρόσφατη εκδήλωση στον ΙΑΝΟ για την παρουσίαση της τελευταίας δουλειάς τους) που συνεχίζει στα χνάρια της παράδοσης χωρίς να την αντιμετωπίζει ως “μουσειακό είδος” ή “φολκλόρ”.
τα '‘σκυλοπαραδοσιακά’'έχουνε κατακλύσει τις περισσότερες περιοχές(θεσσαλία πολύ πρίν απο τις υπόλοιπες περιοχές)…τα μαγαζιά …και τη νεολαία που ακούει τα πάντα !γι αυτό και ακούει και αυτά.δεν τα επιλέγουνε,τους σερβίρονται όπως και τα υπόλοιπα είδη μουσικής στα μαγαζιά που κινούνται.έχετε προσέξει πως ακούνε αυτά τα παιδιά μουσική,στο αυτ/το?στο σπίτι?δεν αφήνουνε κανένα τραγούδι να τελειώσει…τρέχουνε απο το ένα στο αλλο,τα βαριούνται!
τα ίδια παιδιά άν μπλέξουνε κατα λάθος σε παραδοσιακό γλέντι θα δείτε πως εκεί το ευχαριστιούνται!απλά κινούνται γενικά όπου όλοι οι άλλοι!νάναι μέσα σε όλα.όταν δεν θα την έχουνε πιά αυτή την ανάγκη,θα το κάνουνε το ξεκαθάρισμά τους.
Συμφωνούμε απόλυτα.
Το θέμα είναι ότι σε μία Κρήτη που η μουσική παράδοση είναι όντως ζωντανή και εξελίσσεται μέρα με τη μέρα και που τα τελευταία χρόνια οι κάθε είδους καλλιτέχνες πολλαπλασιάζονται με γεωμετρικούς ρυθμούς, πόσους αξιόλογους βρίσκεις που έχουν να παρουσιάσουν νέες τάσεις στο παίξιμο και στη θεμετολογία σεβόμενοι όμως αυτό που βρήκαν;
Σε βεβαιώνω ότι μετριούνται στα δάκτυλα των χεριών.
Γιατί λοιπόν η ποιότητα, το όμορφο να είναι πλέον η εξαίρεση στον κανόνα.
Δε θέλω να κουράσω άλλο τους συμφορουμίτες με ένα θέμα καθαρά τοπικού ενδιαφέροντος.
Σε πολλές συζητήσεις που έχουμε κάνει μέχρι σήμερα έχω ξεκαθαρίσει την άποψή μου για το θέμα αυτό και είναι πάγια.
Είμαι απόλυτος με το θέμα όχι γιατί το έχω μελετήσει, το έχω διαβάσει ή μου έχουν πει.
Είναι οι εμπειρίες μου σαν παιδί, σαν έφηβος, που τις είδα με τα μάτια μου να σβήνονται με τα χρόνια και απλά στεναχωριέμαι.
Τίποτε άλλο.
Οι Κονιτόπουλοι (η Ειρήνη και ο Γιώργος, κυρίως τις δεκαετίες 60 και 70) κατάφεραν να καθιερώσουν την ούτως ή άλλως επιβλητική μουσική της Νάξου ως συνώνυμη όλης της νησιώτικης παράδοσης του Αιγαίου. Εν συνεχεία, η μεγάλη καμπή σημειώθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 80 με τα νησιώτικα του Πάριου (με τη συμμετοχή των Κονιτοπουλαίων) οπότε το νησιώτικο απέκτησε πανελλήνια εμβέλεια. Λόγω του star, Πελοποννήσιοι, Στερεοελλαδίτες και Ηπειρώτες γλεντάνε στα πανηγύρια τους με το «Να σ’ αγαπώ ίντα 'θελα» (έβαλε το χεράκι της και η –τότε- Θώδη). Τα χειρότερα όμως εμφανίστηκαν αργότερα με Πιτσιρίκες, Κοριτσάρες, και Άντε Γειά (σ.σ. αυτό το πάω)).
Πάντως, διαπιστώνω (με χαρά) ότι τα σημερινά χρόνια, ναι μεν, το «σκυλονησιώτικο» (όπως το «σκυλοκρητικό» και “σκυλοποντιακό”) είναι κυρίαρχο, υπάρχουν όμως ανακλαστικά τα οποία καθοδηγούν τη νεα γενιά (<30 yrs) να ανακαλύπτει και να γλεντά με τις μη χυδαίες παραδοσιακές φόρμες. Χαρακτηριστικά είναι τα βιντεάκια από τη Σέριφο. Αυτό δε γινόταν 20 χρόνια πριν.
Άρα, προς το παρόν αισιοδοξώ.
:mad:Γαύρος, ε koutroufi??? :019:
Έτσι είναι η εξέλιξη … οι δυνόσαυροι δεν υπαρχουν πιά … άλαξε ο πλανήτης , αίλουρα σαν τα λεοντάρια είναι σε κύνδινο … Έχω την γνώμη πως όταν αγαπάμε ή θαυμάζωμε κάποιον τον μυμούμαστε , δεν είχα στο περιβάλον μου καλά παραδίγματα από ανθρώπους που να μου προκαλούσαν θαυμασμό να ήθελα να χορεύω τσάμικα καραγόυνικα κτλ , επειδή αγαπούσα παρα πολύ τον πάπου μου τον μικρασιάτη και τον καμάρωνα οταν χόρευε μετάδοσα αυτή την αγάπη στα ρεμπέτικα , όταν ήμουν μυκρός και έμενα στον Κορηδαλλό κοντά στην Νίκαια στο σχολείο είχαμε μαθήματα δημοτικών χορών με έναν δάσκαλο γυμναστικής βλαχογυναικοτόν, και για εμενα ήταν αγκαρία , τα μικρά μου παιδειά εδῶ στην Βρασιλία επειδή εχουν φίλους που τους αρέσει η παραία αφορμής της παραίας τους αρέση να χορεύουν δημοτικά … η μεγαλήτερη κόρη μου που είναι κοπελίτσα προτυμάει τα ρεμπέτικα ίσος γιατί την πειρεάσαμε πολύ εγώ και η αδελφή μου . Πυστεύω πως η ευκαιρία και τα ευχάρηστα παραδίγματα έχουν μεγάλη επιροή .