Όπως και εσύ βεβαίως δέχεσαι, η δυσμενής κριτική είναι του κάθε ενός δικαίωμα. Το πώς θα εκφραστεί η όποια κριτική, δεν μπορεί παρά να αφήνεται στην κρίση του εκάστοτε κρίνοντος, όχι του κρινομένου.
Πάνω που είδαμε ένα ωραίο στιχούργημα, πρωτότυπο, να παίζει με τις λέξεις πέραν του “τετριμμένου”, που ψάχνει μουσική, άρχισε μια “κριτική” που πήγε σε ευτελές επίπεδο το όλον.
Γιατί πρέπει να “τριβόμαστε” μόνο περί των ήδη γνωστών και αγνώστων ασμάτων και να μην απολαμβάνουμε νέα πράγματα;
Προσωπικα βγάζω το καπέλο σε όποιον έχει την ικανότητα να γράψει στίχο, ανεξάρτητα απο το αν μου αρέσει. Είναι κάτι στο οποίο η ικανοτητα μου ειναι κοντά στο μηδέν.
Λαϊκή στη Χαμοστέρνα –Γιάννη πιες και Γιάννη κέρνα μάτι ψάρι τρώει και σκούζει –μαχαιρώνει και καρπούζι R: Πόσα απίδια πάει το ράκος –νταλκαδιάζει ο μαγκάκος
* Ο γαβρίλος κι ο σαρδέλης –κοκοβιός και παπαρδέλης πιπεράκιας και μποστάνης –πεπονάς και μελιτζάνης R: Της Λαϊκής είναι τζιμάνια –και σαλόνια και αλάνια
* Πάγκο στρώνω και μπεγλέρι –με τον μπούζουκο στο χέρι παλκοσένικο στη ράμπα –και τον μπαγλαμά για τράμπα R: Με μπουζουκομπαγλαμάδες –να ψωνίζουν οι κυράδες
* Τις πενιές μου δεν πουλάω –και τα σπλάχνα μου σκορπάω και στο χάρο βάνω πόστα –όλα σου τα ρέστα δώστα R: Λαϊκή γιορτή και σκόλη –ξεπουλήσαμε Μανώλη!
