“In the style of Giorgos Seferis”
(Ε)ντεψίζικα είναι τα ξεδιάντροπα, αθυρόστομα. Αυτά δηλαδή που ευδοκιμούν αυτόν ακριβώς τον καιρό (από την Κυριακή που μας πέρασε).
Και Εντεψίζικα έγραψε και ο Σεφέρης.
Να ψάξετε να βρείτε τον εντεψίζικο Ερωτόκριτό του. Απόλαυσις.
Όχι να το παινευτώ, αλλά γενικά είμαι ανώτερος από το Γιώργο σε αυτόν τον τομέα, όπως μαρτυρά η ανέκδοτη συλλογή μου “Ποίηση ΓΤΠ”. Δυστυχώς δεν μπορώ να το αποδείξω εδωπέρα λόγω που μπορεί να μας διαβάζουν γυναίκες και παιδιά και μεγάλοι ανθρώποι.
Ααααα μάλιστα! Άνοιξε το Τριώδιο και επιτρέπονται ή μάλλον επιβάλλονται τα πικάντικα μεζεδάκια!
Βρε βρε! Τι ωραία! Ναι ξέρω τα του Σεφέρη αλλά δεν συσχέτισα τα αρχικά. Του Ερωτόκριτου δεν τα έχω ακούσει ποτέ! Θα τα ψάξω!
Μερσί για την πληροφόρηση!
Ψάχνουμε κι εδώ μουσική ένδυση;
Ε, στο χαλαρό και αν…μη φανταστείς ![]()
ΑΝΘΟΣ ΑΝΕΥΛΑΒΕΙΑΣ
Ανθίστηκα τη μηχανή
που βγάζει μάνι μάνι
ατάκα σβέλτα δηλαδή
ρεμπέτικο ντουμάνι
**
Δεν εννοούσα να ντραπώ
κι έτρεξα να τσιμπήσω
λίγο ρεμπέτικο ψαχνό
τη φόδρα να γυρίσω
**
Και ζώνομαι τον μπαγλαμά
μπουζούκι και μπεγλέρι
το καπελάκι μου στραβά
και το λουλά στο χέρι
**
Μάγκας κατά συμβεβηκός
μόρτης πολυτελείας
ατάσθαλος κι απολωλός
άνθος ανευλαβείας
Έτσι! Βαθειές ρίζες!
Κάτι σαν ανεπίκαιρη [;] ανταπόκριση (με την μπουζουκίστικη έννοια) στη Σπυριδούλα του 1982 ![]()
Εμπλουτισμός του νήματος
Άρα και του σύμπαντος
Καλώς μας βρήκε ο μάγκας
Χωρίς τας ματσαράγκας!
Καθώς εστί πολυτελείας
Κι ουχί μετ’ ευτελείας
Είναι καλοδεχούμενος
Σε νότες επωχούμενος!
ΡΕΜΠΕΤΙΚΗ
Ρεμπέτικη είναι μια πενιά
μελωδοπλανταγμένη
που κόβει φέτες τον καιρό
και χαρμολύπη φέρνει
*
Ρεμπέτικη είναι η καρδιά
η ξαναγεννημένη
από ψυχή στο άδυτο
μα και στο φως λουσμένη
*
Ρεμπέτικη είναι κι η ζωή
που είναι βυθισμένη
στην άβυσσο την ανθηρή
και δεν συγκαταβαίνει
Ρεμπέτικος ειν’ κι’ο λουλας,
Που έχω δω σιμα μου,
Καπνίζει και όλο χαίρεται,
Με τα καμώματα μου
Όταν τον σβήνω με κοίτα,
Με ματι δακρυσμένο,
Λιγάκι με περιφρονεί,
Που δεν καταλαβαίνω
Είναι η ζωή του αργιλέ,
Με ρεμπετια γεμάτη,
Που καβαλάει την κεφαλη,
Σαν φίνο αράμπιαν ατι
Αντί να λερώνεις εδώ, δεν ανοίγεις ένα νήμα με τις δικές σου εμπνεύσεις;
Εϊ, τι έγινε εδώ; Ελάχιστα μηνύματα πιο πριν, το νήμα ήταν ανοιχτό σε συμμετοχές. Από την αρχή του όμως ήταν επιφυλακτικό σε κριτικές.
Ώπου γουστάρω θα λερώ,
Τι λεγεις δε με νοιάζει
Και άμα ήσουν εδώ μπροστά
Θα μου μιλούσες όλο ναζι
Καταλαβαίνω τσουχτηκες,
Που σε βρισε ένα φόρουμ
Τη διαγωγή σου πρόσεξε
Μην κάνεις σαν το γκολουμ
Με προκαλείς και μου μιλάς,
Βρωμιάρη με λογιζεις
Οι στίχοι σου όμως ανθιμε,
Είναι μέτριοι μη νομίζεις
Είναι το τάλαντο βαρύ
Μα όχι στην τέχνη πάνω,
Καλός είσαι για διορθωτής
Όχι για Παπαϊωάννο
Μέρσι Μποκου
Ανέστο, στο ‘χω ξαναπεί, το μέτρο να προσέχεις
και πρόσεχε ρε αδερφέ, που πας κι εσύ και μπλέκεις.
Βαρύ είναι το «λέρωσες», του χάλασες τη μόστρα,
Γιατί εκείνος νόμιζε, ότι είχε πιάσει πόστα.
Το νήμα αυτός το έφτιαξε, δεν το κουνάει ρούπι.
Άσε δε που ψωνίστηκε απέκτησε και γκρούπι.
Προσπάθησε αληθινά, «ο χρόνος είναι τρίμμα»,
μην τον δουλεύετε κι εσείς με τη φτηνή τη ρίμα.
Θες να το πεις τραγουδιστά; Θες να το απαγγείλεις;
Με όποιο τρόπο κι αν το πεις, πάλι θα εξοκείλεις.
Ήρθες και συ ρε Περικλή, να βάλεις μία τάξη,
μα οι στίχοι ήταν θηλυκού, και όλα ήταν εντάξει.
Μόνο μια φράση μου ‘ρχεται και έτσι θα τελειώσω.
Πολύ ασχοληθήκαμε και θα το μετανιώσω.
Άνθιμε, εσύ βεβαίως άνοιξες το νήμα αυτό, στην κατηγορία «Δημιουργίες μελών στιχουργήματα». Αυτονόητα όμως, κάθε νήμα είναι ανοιχτό για συμμετοχή σε όλα τα μέλη και η κριτική, για κάθε ανέβασμα, είναι βεβαίως αποδεκτή. Αλλά ως εδώ, τα περί λερώματος και οι σχετικές προτροπές για απόσυρση, απλά κατεβάζουν το επίπεδο του χώρου. Το νήμα που άνοιξες, δεν σου ανήκει, κανένα νήμα δεν ανήκει σε κανέναν.
Ανθηρή είναι η άβυσσος
Σαν το Αθηνα- Ανάβυσσος
Και η καρδιά μου σβήνει…
Είναι μπόρα θα περάσει
Και τις κόλλες θα ξεράσει
Και η καρδιά μου σβήνει…
Μια μελωδία πλανταξε
Το μεσημέρι ετούτο,
Η φασολάδα είναι το αίτιο
Μαζί και το προσούτο
Πρέπει λουκάνικο σωστά,
Να βάζεις με καρότο
Τα θυμιάματα πολλά,
Φτάνουν μέχρι Μαρόκο
Με μαροκανα λαδερη
Και φουντα Καλαμάτα
Και του Τσιτσάνη τις γλυκές πενιες
Που ηχούν στην Καλαμπακα
Αλι αλι και τρισαλι,
Φωνάχτε αμέσως τον Αλί
Να με καρατομησει
Θα δει ο Άνθιμος το ποστ
Νομίζω θα με βρίσει
Στέφανος Αυγερινός
Ωπα ρε παιδιά
Μόνο εγώ το ειδα ως αστείο αυτό;
Αν και προσωπικά δε νευρίασα με το μνμ του χρήστη Άνθιμος και δε θεώρησα ότι είναι και η πιο ακραία έκφραση του μέχρι τώρα, θα ήθελα να δω πού ακριβώς είναι το αστείο σε αυτό!! Τηρουμένων και κάποιων παρελθοντικων αναλογιών ελπίζω.. αλλά ναι, θα ήθελα να καταλάβω το χιούμορ. Εκ πρώτης όψεως μοιάζει με χιούμορ αμερικανικού νότου, αλλά δεν το πιάνω.