Ο Γκινής έβγαλε τον Ντιρλαντά το '65. Στην πίσω πλευρά του σινγκλ είχε άνα άλλο παρόμοιο τσιμάρισμα, το Αγάντα Γιαλέσα. Το δισκάκι, επιμέλεια Δόμνας Σαμίου.
Τώρα ανακαλύπτω ότι πέντε χρόνια αργότερα, το 1970, ο Γκινής έβγαλε άλλο ένα δισκάκι, με το «Ντιρλαντά 2» (άρα το 1 θα είχε κάποια επιτυχία - αφού άλλωστε έφτασε και στα δικαστήρια) και το Μπάλα - μπάλα. Εδώ δεν υπάρχει συνεργασία με τη Σαμίου, αρκεί που τον έβγαλε στην πιάτσα. Τώρα η επιμέλεια («ενορχήστρωση» τη λένε, αν και είναι η ίδια με πριν!) είναι του Γ. Χατζηνάσιου.
Αυτό το Μπάλα - μπάλα, που το αγνοούσα εντελώς, είναι και πάλι τσιμάρισμα, πάλι στον ίδιο πάνω-κάτω σκοπό όπως το Ντιρλαντά και το Γιαλέσα, αλλά μου έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση οι στίχοι: παρόλο που δεν είναι συγκροτημένοι με αρχή, συνέχεια και τέλος, ωστόσο προέρχονται από ένα δημοτικό τραγούδι με διάδοση λίγο πολύ σ’ όλο τον ελληνισμό, τον «Βερέμη» (=φθισικό): Όλες οι μαύρες κι άσχημες επήραν άντρα κι έχουν, κι εγώ η Γιαννούλα η έμορφη επήρα τον βερέμη…
Και στο Αγάντα Γιαλέσα ακούγονται, με εξίσου σκόρπιο τρόπο, οι στίχοι από ένα άλλο πολύστιχο δημοτικό: Κόρη και νιος ρωτεύγουνταν (=ερωτεύονταν) από το παραθύρι…
Κανένα από αυτά τα δύο τραγούδια δεν τα έχω ακούσει αλλού/αλλιώς ως καλύμνικα. Είτε αυτή είναι η καλύμνικη εκδοχή τους, δηλαδή τα λέγανε σε τσιμαρίσματα, είτε υπήρχαν σε κάποια πιο «κανονική» μορφή αλλά τα τσιμαρίσματα συνήθιζαν να δανείζονται στίχους από άλλα, δεδομένα τραγούδια.
Αντίθετα, το «Ντιρλαντά 2» είναι εντελώς ασυνάρτητο, χαρακτηριστικό δείγμα εργατικού τραγουδιού όπου δε μας ενδιαφέρει να πούμε κάτι συγκεκριμένο παρά μόνο να έχουμε έναν ρυθμό στη δουλειά (τράβηγμα της τράτας, γύρισμα του εργάτη στο λιοτρίβι) και μια κάποια ευθυμία για να ξεχνάμε τον κόπο μας.
Νομίζω ότι το Αγάντα Γιαλέσα πρέπει να το ξέρουν όσοι ξέρουν και το Ντιρλαντά του Γκινή. Τα δύο από το άλλο δισκάκι μάλλον είναι παγκοσμίως άγνωστα.